فیلم Wind River 2017

یخ‌زده و خشن: «ویند ریور» — مرور و ویراستاری «ویند ریور» (۲۰۱۷)، ساخته و فیلم‌نامه‌نویسی تیلور شریدان، در بطن یک منظرهٔ زمستانی بی‌رحم و منزوی می‌گذرد و قصه‌ای تیره از جنایت را با آوای وسترن در هم می‌آمیزد. فیلم با یافتن جسد دختر جوانی بومی که پا برهنه در بیابان رها شده، آغاز می‌شود؛ پرونده‌ای که ردپایش، از ردیاب حفاظت از حیات‌وحش کوری لامبرت (با بازی...

یخ‌زده و خشن: «ویند ریور» — مرور و ویراستاری «ویند ریور» (۲۰۱۷)، ساخته و فیلم‌نامه‌نویسی تیلور شریدان، در بطن یک منظرهٔ زمستانی بی‌رحم و منزوی می‌گذرد و قصه‌ای تیره از جنایت را با آوای وسترن در هم می‌آمیزد. فیلم با یافتن جسد دختر جوانی بومی که پا برهنه در بیابان رها شده، آغاز می‌شود؛ پرونده‌ای که ردپایش، از ردیاب حفاظت از حیات‌وحش کوری لامبرت (با بازی جرمی رنر) تا مأمور تازه‌کار اف‌بی‌آی، جین بنر (الیزابت اولسن)، را درگیر می‌کند. در نقش‌هایی مکمل، گراهام گرین رئیس پلیس محلی، گیل بیرمینگام پدر سوگوار مقتول، و بازیگران دیگری از جمله جان برنتال حضور دارند. فیلم الهام‌گرفته از صدها داستان واقعی مشابه است؛ موضوع تعرض به زنان بومی در رزرویشن‌ها و ناپدید شدن‌های مرموزِ آنها، مسئله‌ای ریشه‌دار که در سال‌های اخیر شدت گرفته اما اغلب نادیده گرفته شده است. روایت فیلم، ضمن نمایش بُعد انسانی و غم‌بار این تراژدی، به این واقعیت تلخ نیز اشاره می‌کند که سیستم رزرویشن‌ها، قومیت‌ها را وادار کرده در مناطقی بمانند که زندگی سال‌تمام در آن دشوار و نامناسب است. سبک فیلم، جنایی-معماییِ نسبتاً ساده‌ای است که تماماً در شرایط زمستانی و فضای منزوی غرب آمریکا رخ می‌دهد. ریتم قصه در ابتدا آرام و کم‌رمق است، اما به تدریج بر کشش و کشف سرنخ‌ها افزوده می‌شود تا در نیمهٔ دوم به انفجاری از تنش و خشونت بینجامد. اگر از آن دسته تماشاگرانی هستید که از دنبال کردن تدریجی ردِ سرنخ‌ها لذت می‌برید، احتمالاً «ویند ریور» برایتان جذاب خواهد بود. اجراهای جرمی رنر به‌عنوان مردی کم‌حرف و مقتدر و الیزابت اولسن با چهره و حضور تأثیرگذار، از نکات قوت فیلم‌اند؛ صحنه‌های اکشن هم به‌خاطر ناگهانی و واقع‌گرایانه‌بودن، باورپذیر عمل می‌کنند و از اغراق تصنعی پرهیز شده است. از نظر فنی، فیلم تصویربرداری زیبا و سردِ چشم‌نوازی دارد که فضای وحشی و دورافتاده وایومینگ را به‌خوبی منتقل می‌کند؛ فیلمبرداری بن ریچاردسون و موسیقی مناسب نیک کیو و وارن الیس در ایجاد جو اثر نقش بسزایی دارند. فیلم‌برداری صحنه‌هایی مانند درگیریِ اصلی و پهنهٔ برفیِ بی‌کران، تصویری گیراتر از فضای داستان پدید می‌آورد. در عین حال، فیلم ضعف‌هایی هم دارد. برخی پرده‌ها و جزئیات داستانی گاهی دور از باور یا تراشیده‌شده به‌نظر می‌رسند؛ اوج‌گیریِ دراماتیکِ پایانی و یک درگیری مهم که به شکلی اغراق‌آمیز شورآفرین شده، با تنِ واقع‌گرایانهٔ کلی فیلم ناسازگار است. نیز صحنه‌ای آزاردهنده وجود دارد که در آن مادر مقتول دست به خودآسیبی می‌زند؛ این صحنه برای برخی بینندگان اضافی و ناراحت‌کننده جلوه می‌کند و ممکن است بیش از حد هدفِ ابراز تراژدی مادرانه را به خشونت بصری تبدیل کند. همچنین فیلم در بعضی نکات پیرنگی دچار غفلت می‌شود؛ مثلاً پیوندهای احتمالی میان مرگ‌های مشابهِ گذشته تا حدی نادیده گرفته می‌شود که برای برخی مخاطبان ناراحت‌کننده است. از ویژگی‌های برجستهٔ «ویند ریور» می‌توان به شخصیت‌پردازیِ حساب‌شده و نسبتاً کم‌اطلاعاتِ شخصیت‌ها اشاره کرد؛ شریدان شخصیت‌ها را کامل بیان نمی‌کند تا تماشاگر خود بخش‌هایی از انگیزه‌ها و گذشتهٔ آنان را بسازد، امری که هم به موفقیت فیلم کمک کرده و هم گاهی زمینه‌ساز کاستی‌هایی در روایت شده است. بازی بازیگران مکمل—به‌ویژه حضور قوی بازیگران بومی—به اصالت و احساساتِ صحنه‌ها عمق می‌بخشد. در مجموع، «ویند ریور» فیلمی است تأثیرگذار و اندوه‌بار که با ترکیب بازی‌های قوی، فیلم‌برداری چشم‌گیر و فضاسازی زمستانی، یکی از درخشان‌ترین تریلرهای جنایی چند سال اخیر به‌شمار می‌آید. اگر به آثار جنایی-معمایی با ریتمی کند اما پرتنش و فضایی خاکستری و تیره علاقه‌مندید، این فیلم ارزش تماشا دارد. مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است.