فیلم Bad Day at Black Rock 1955

موضوعی نفرت‌انگیز که به‌شیوه‌ای استادانه روایت شده است. فیلم «Bad Day at Black Rock» ــ به تهیه‌کنندگی دور شاری از ام‌جی‌ام و کارگردانی جان استرجز ــ با بازی اسپنسر تریسی، رابرت رایان، ان فرانسیس، دین جاگر، والتر برنان، جان اریکسن، ارنست بورگناین و لی ماروین ساخته شده است. فیلمنامه را دان مک‌گوایر و میلارد کافمن بر اساس داستان «Bad Day at Hondo» اثر هاوارد برسلین اقتباس...

موضوعی نفرت‌انگیز که به‌شیوه‌ای استادانه روایت شده است. فیلم «Bad Day at Black Rock» ــ به تهیه‌کنندگی دور شاری از ام‌جی‌ام و کارگردانی جان استرجز ــ با بازی اسپنسر تریسی، رابرت رایان، ان فرانسیس، دین جاگر، والتر برنان، جان اریکسن، ارنست بورگناین و لی ماروین ساخته شده است. فیلمنامه را دان مک‌گوایر و میلارد کافمن بر اساس داستان «Bad Day at Hondo» اثر هاوارد برسلین اقتباس کرده‌اند. فیلم در لوکیشن‌های لون پاین، دره مرگ و آلاباما هیلز در کالیفرنیا و در قالب سینمااسکوپ و رنگ‌ایستمن تصویربرداری شده، با تصویربرداری ویلیام سی. ملور و موسیقی آندره پرووین. این تولیدی شیک است که عناصر وسترن و فیلم نوآر را در هم می‌آمیزد و به مسئله نژادپرستی و همه نفرت و سرکوب‌هایی که همراه آن است می‌پردازد. قصه درباره مردی مرموز با یک دست به نام جان جی. مکریدی (تریسی) است که به شهری کوچک و منزوی در دل بیابان‌های جنوب‌غرب آمریکا می‌رسد تا دنبال یک فرد ژاپنی-آمریکایی بگردد. از لحظه ورود او با خصومت و بی‌اعتمادی مواجه می‌شود و مکریدی در طول یک روز پرده از رازهایی برمی‌دارد که ساکنان شهر امیدوار بودند برای همیشه دفن شده باشند. از سکانس ابتدایی که یک قطار قرمز روشن به سمت ما شتافته، مشخص است که با غربِ روزگار پس از جنگ جهانی دوم روبه‌رو هستیم؛ راه‌های اسب‌سواری قدیم حالا با جیپ و خودرو رفت‌وآمد می‌شوند، اما نشانه‌های غربِ قدیم هنوز به‌واسطهٔ ساکنان بلک راک پابرجا مانده‌اند: گروهی نادان متشکل از بزهکاران، مست‌ها و آدم‌های تسلیم‌پذیر. هرچند فیلم بیشتر در آفتاب سوزان و شهری یک‌خیابان و متروک می‌گذرد، حال‌وهوای نوآر در آن موج می‌زند. رازهای تیره گذشته سنگینی بر دوش بازیگران اصلی شهر دارد و وضعیت مکریدی شبیه به فضای تنش‌آمیز فیلم «High Noon» است که با ریتمی سنگین و دراماتیک به‌دست استرجز اجرا می‌شود. اینکه فیلمی با کمترین میزان زد و خورد مسلحانه بتواند چنین تنشی ایجاد کند، کار ساده‌ای نیست و استرجز بار دیگر گروهی از بازیگران را به‌خوبی هدایت کرده است. تریسی وقتی نقش‌هایی آرام و درونی بازی می‌کند در بهترین حالت است؛ در اینجا او قهرمانی متفکر و آرام است که در مقابل خصومت مداوم خونسرد و متأمل باقی می‌ماند. مقابل او فهرستی چشمگیر از ضدقهرمانان قرار دارد که بیشتر به درخشش بازی تریسی کمک می‌کنند. رابرت رایان بار دیگر نقش یک شرور پیچیده را به‌خوبی اجرا می‌کند که خشمش زیر سطح جوشان است. بورگناین و ماروین به‌عنوان دستیاران شرور او به‌یادماندنی و شریرند، دین جاگر در نقش کلانتر ترسو و همیشه مست بازی‌ای تأثیرگذار ارائه می‌دهد و والتر برنان همان تأثیر قوی و قابل‌اعتماد همیشگی را دارد. ان فرانسیس جلوه‌ای از جذابیت به فیلم می‌افزاید، اما متأسفانه نقشش چندان شاخص نیست و فیلم به‌خوبی می‌توانست بدون آن نیز به‌پیش برود. با زمان کوتاه ۸۱ دقیقه، فیلم هرگز طولانی یا کش‌دار نمی‌شود. هرکه این فیلم را ندیده است ارزش دیدن دارد؛ هنگام اکران بحث‌برانگیز بود، اما اکنون می‌توان آن را به‌عنوان فیلمی هوشمندانه با پیام دربارهٔ مدارا و تحمل نژادی دید. محکم، فشرده و با کارگردانی و بازی‌های استادانه، «Bad Day at Black Rock» اثری مهم از دههٔ پنجاه است که تا امروز نیز تأثیرگذار باقی مانده است. ۸/۱۰