فیلم Murder at Yellowstone City 2022

اگر دیروز کسی به من می‌گفت فیلم وسترنی ۲۰۲۲ با نقش‌آفرینی گابریل بیرن، توماس جین و ریچارد دریفوس ساخته شده، اولین واکنشم این بود: «روی کاغذ بد نیست، اما چند صد سال از قافله عقب‌اند.» اما آن یک دیروز بود. امروز می‌توانم بگویم Murder at Yellowstone City تا حد زیادی داستانی به‌خوبی آنچه این ستاره‌ها می‌توانستند در اوج‌شان روایت کنند است — کاری قابل‌توجه، خصوصاً که...

اگر دیروز کسی به من می‌گفت فیلم وسترنی ۲۰۲۲ با نقش‌آفرینی گابریل بیرن، توماس جین و ریچارد دریفوس ساخته شده، اولین واکنشم این بود: «روی کاغذ بد نیست، اما چند صد سال از قافله عقب‌اند.» اما آن یک دیروز بود. امروز می‌توانم بگویم Murder at Yellowstone City تا حد زیادی داستانی به‌خوبی آنچه این ستاره‌ها می‌توانستند در اوج‌شان روایت کنند است — کاری قابل‌توجه، خصوصاً که فیلم هم‌زمان کارآگاهی است و زیرلایه‌های تراژدی شکسپیری هم دارد. نتیجه بی‌نقص نیست، ولی قطعاً خیلی بهتر از دو تجربهٔ قبلی توماس جین در همین ژانر است. «موعظه کردن یک چیز است، اما خدمت‌کردن چیز دیگری است»، آلیس مورفی (آنا کمپ) به همسرش تادئوس مورفی (توماس جین) می‌گوید. مورفی ظاهراً کشیش یا واعظی است و همه او را «موعظه‌کننده» خطاب می‌کنند، اما او در واقع خیلی موعظه نمی‌کند — و نه آن‌طور که باید خدمت. بیشتر وقتش را صرف کارهای کفن و دفن می‌کند؛ نکته‌ای که وقتی دست به کار کارآگاهی و فورنزیک آماتور می‌شود، حسابی به دردش می‌خورد. (هم‌چنین او به دختر کنجکاو و زرنگ، جوزفین، تیراندازی یاد می‌دهد که پیش‌نمایشی خوب برای هر دو شخصیت است.) در گوشهٔ دیگر، کلانتر جیم امبروز (بیرن) که به‌نوعی شبیه جاورت است، سیسرو (ایزایا موستاфа) که حالتی شبیه دیانگو دارد، و صاحب بار ادوارد بلیک حضور دارند. همهٔ نشانه‌ها حکایت از این دارد که ادوارد همجنسگراست، هرچند مطمئن نیستم دقیقاً چرا این موضوع مطرح شده. نمی‌توانم او را «همجنسگرای پنهان» بنامم چون اولاً — مگر در سال ۱۸۸۱ نبودیم؟ — و مهم‌تر اینکه معشوقِ له‌شدهٔ ادوارد، میکی (جان آلس) بی‌ملاحظه می‌گوید که همهٔ شهر از رابطهٔ آن‌ها خبر دارند اما ظاهراً خیلی مؤدب‌اند که حتی اشاره‌ای بکنند (حتی در برابر هنجارشکنان محل). این مسئله مشکل‌آفرین است چون وقتی ادوارد و میکی اطلاعات مهمی را پنهان می‌کنند، دلیلش تهدیدِ شروران برای افشای همجنس‌گراییشان نیست که آن‌ها را طرد کند؛ برعکس، شهر یلوستون چنان پذیرای سبک زندگی آن‌هاست که نیازی به مخفی‌کاری نباید باشد — همان شهری که به‌طور خودکار تنها مرد سیاه‌پوست شهر را در مظان اتهام قتل قرار می‌دهد. آیا این نوعی تمثیل دربارهٔ وضعیت کنونی اقلیت‌هاست؟ چیزی شبیه آنچه دیو چاپل می‌گوید: «ما سیاه‌ها به جامعهٔ همجنسگرا نگاه می‌کنیم و می‌گوییم: لعنتی! ببین چقدر آن جنبش دارد موفق می‌شود.» شاید من زیادی معنی‌جو شده‌ام، اما در غیر این صورت نمی‌دانم این نکات داستانی را چگونه توجیه کنم. و در هر حال، این موضوع چندان مهم نیست؛ فیلم اگر سطحی نگاه شود کاملاً لذت‌بخش است (در واقع حتی بیشتر از این هم هست)، به جز یک جزئیات — که این یکی برای من نوعی آزار شخصی است، ممکن است نظر شما متفاوت باشد. اجازه دهید توضیح بدهم. این فیلم از هر لحاظ یک وسترن کلاسیک با بازیگران کلاسیک است: شهری مرزی با خیابان اصلی پهن، سالون، و اتاقی بالای سالون که مشغول به کارِ دختر روسپی جذابی به نام ایزابل (ایمی گارسیا) است؛ و فیلمبرداری در لوکیشن واقع در درهٔ پارادایس، مونتانا انجام شده است. در چنین فیلمی (و به‌طور کلی در هر فیلمی مستقل از ژانر، اگر بخواهیم سخت‌گیر باشیم) جایی برای CGI نیست، و با این حال هر وقت اسلحه‌ای شلیک می‌شود، تصویربرداری کامپیوتری از فلاش لوله تا خودِ زخم گلوله بر صحنه حاکم می‌شود. واقعاً نمی‌شد کمی خون مصنوعیِ عملی و واقعی‌تر استفاده کنند؟ این افکت‌ها در هر شرایطی مصنوعی به نظر می‌رسند، اما اینجا محضِ آنکه متعلق به زمان و مکان فیلم نیستند، کاملاً ناهماهنگ جلوه می‌کنند (البته راه‌های ظریف‌تری هم برای وارد کردن یک یا دو ناشایست‌زمانی هست که بتوان از آن‌ها گذشت، مثل صحنه‌ای که ایزابل به‌آرامی «لا یورونا» می‌خواند — که مطمئن نیستم در آن زمان و مکان انتخاب واقع‌بینانه‌ای برای آهنگ باشد — در حالی که شخصیت‌های اصلی در پیش‌زمینه گفت‌وگویی مرتبط با داستان دارند). به‌طور کلی، Murder at Yellowstone City تلاش می‌کند و تا حد زیادی موفق می‌شود ظاهر و حس یک وسترن اصیل را بازسازی کند، حتی وقتی که محتاطانه از مرزهای ژانر فراتر می‌رود؛ اما وقتی می‌خواهد به‌طرزی غیرمنتظره همجنس‌گراپسند باشد یا سراغ میان‌بُرهای تکنولوژیک برود — میان‌بُرهایی که اگر در دست سرجیو لئونه یا جان فورد بودند، هرگز به سراغشان نمی‌رفتند — چندان درخشان ظاهر نمی‌شود.