فیلم The Double 2011

جاسوس‌ها قرار نیست آدم‌های وابسته به عادت باشند. یک مأمور بازنشسته‌ی سیا با یک مأمور جوان اف‌بی‌آی جفت می‌شود تا پرونده‌ی یک قاتل زنجیره‌ای را حل کنند؛ قتله‌ای که شیوه‌ی کارش به یک مأمور شوروی اشاره دارد که سال‌ها پیش تصور می‌رفت مرده است. در میان سوراخ‌های داستان و پایان‌های مضحک، یک معمای سیاسیِ قتل در دل فضای جنگ سرد تلاش می‌کند خودش را نشان دهد. متأسفانه...

جاسوس‌ها قرار نیست آدم‌های وابسته به عادت باشند. یک مأمور بازنشسته‌ی سیا با یک مأمور جوان اف‌بی‌آی جفت می‌شود تا پرونده‌ی یک قاتل زنجیره‌ای را حل کنند؛ قتله‌ای که شیوه‌ی کارش به یک مأمور شوروی اشاره دارد که سال‌ها پیش تصور می‌رفت مرده است. در میان سوراخ‌های داستان و پایان‌های مضحک، یک معمای سیاسیِ قتل در دل فضای جنگ سرد تلاش می‌کند خودش را نشان دهد. متأسفانه مایکل برندت، که برای اولین بار کارگردانی و همکاری در نگارش فیلم‌نامه را برعهده داشته، خود را جان لو کاره تصور کرده و در تلاش‌هایش برای هوشمندانه و پرپیچ‌وخم نشان دادن بخش پایانی فیلم، بیشتر شبیه یک آماتور عمل می‌کند و به مخاطب بی‌احترامی می‌کند. در آغاز فیلم اوضاع برقرار و امن به نظر می‌رسد. بله، فرم داستانی تا حدودی کلیشه‌ای است، اما جذابیت موجود است، ریچارد گیر و تافِر گریس در نقش‌های اصلی توجه ما را جلب می‌کنند، و یک اتفاق در حدود دقیقه‌ی سی ما را محکم درگیر داستان می‌کند. اما افسوس که این درگیری هرگز به یک فیلم هیجانیِ سطح بالا که سازندگان ظاهراً دنبال آن بودند، تبدیل نمی‌شود. وقتی روایت به بیراهه می‌رود، برندت مجبور می‌شود روی چند صحنه‌ی پُرانرژی حساب کند تا فیلم را نجات دهد؛ صحنه‌های نمایش‌گونه‌ی بازجویی و چند تعقیب‌وگریز خودرویی، اما این‌ها برای نجات فیلم کافی نیستند. وقتی مارتین شین هم دوباره وارد داستان می‌شود، تازه متوجه می‌شوید که حضورش را فراموش کرده‌اید! همین موضوع همه‌چیز را خلاصه می‌کند. ۴/۱۰