فیلم How Green Was My Valley 1941

ساخته‌شده در آغاز جنگ جهانی دوم، این داستان ساده دربارهٔ یک خانواده ویکتوریایی از معدنچیان ولزی تاثیر خاصی دارد. معدن اقتصاد و جامعهٔ آن‌ها بود و پدر خانواده، مورگان (دونالد کریسپ)، مردی سخت‌گیر اما مهربان و پدر پنج پسر به‌حساب می‌آمد. به‌زودی برای پسران روشن می‌شود که قابل‌اطمینان‌بودن معدن به‌عنوان منبع درآمد در حال تزلزل است: دستمزدها کاهش پیدا می‌کند و شغلی که گمان می‌کردند...

ساخته‌شده در آغاز جنگ جهانی دوم، این داستان ساده دربارهٔ یک خانواده ویکتوریایی از معدنچیان ولزی تاثیر خاصی دارد. معدن اقتصاد و جامعهٔ آن‌ها بود و پدر خانواده، مورگان (دونالد کریسپ)، مردی سخت‌گیر اما مهربان و پدر پنج پسر به‌حساب می‌آمد. به‌زودی برای پسران روشن می‌شود که قابل‌اطمینان‌بودن معدن به‌عنوان منبع درآمد در حال تزلزل است: دستمزدها کاهش پیدا می‌کند و شغلی که گمان می‌کردند مادام‌العمر است، دیگر چندان قطعی به‌نظر نمی‌رسد. به‌رغم ناراحتی پدر سالخورده، آن‌ها دست به اعتصاب می‌زنند و این آغاز داستانی است که هنجارهای اجتماعی و فرهنگی‌شان را به چالش می‌کشد و بازتعریف می‌کند. هم‌زمان، روحانی جدیدی به‌نام گریفید (والتر پیدژون) می‌رسد و روش‌های او هم باعث نگرانی‌هایی می‌شود — اهالی روستا با انتخاب‌های دشواری روبه‌رو هستند. نخ پایانی داستان حول جوان‌ترین مورگان، هوو (اجرای درخشان ردی مک‌داول) می‌چرخد؛ والدینش مصمّم‌اند او را به مدرسه بفرستند تا شانس بهتری در زندگی و دوری از معدن داشته باشد. جان فورد در این فیلم اثری رقیق و ناظر خلق کرده است. شخصیت‌پردازی‌ها غنی و دلنشین‌اند؛ هیچ بازیگر برتری به‌تنهایی درخشان نمی‌زند، همه به‌صورت همگن در خدمت داستان خانواده، وفاداری، تراژدی و امید قرار دارند که در پس‌زمینهٔ تغییرات عظیم رخ می‌دهد. فیلم لزوماً سیاسی نیست، اما بارها به کارفرمایان معدن که دستمزدها را پایین می‌آورند یا از نیروی کار ارزان استفاده می‌کنند، انتقاد می‌کند؛ در عین حال به احساس افتخار مردم نیز می‌پردازد، مثلاً وقتی گروه کرشان برای خواندن در کاخ ویندسور به دعوت می‌روند تا برای ملکه ویکتوریا آواز بخوانند. اگرچه فیلم خنده‌های بلند ایجاد نمی‌کند، اما طنز مخصوص و ظریف طبقهٔ کارگر ولزی در آن حضور دارد — نمونه‌اش وقتی است که دو تن از اهالی تصمیم می‌گیرند به آموزگار زورگو، جوناس (مورتون لاوری)، درس عبرتی بدهند و نشان دهند که انتقام فقط کار خدا نیست. ریتم فیلم کاملاً مناسب است؛ داستان با نوسانی طبیعی پیش می‌رود، کیفیت ساخت بالا است و گهگاهی آوازهای خوبی نیز شنیده می‌شود. فیلمی دوست‌داشتنی!