فیلم I Can Only Imagine 2018

توضیح: این نظرم رسمی نیست؛ صرفاً دیدگاه یک تماشاگر عادی است. فیلم دوست‌داشتنی‌ای بود. صادقانه بگویم انتظار زیادی نداشتم، اما می‌خواستم از MercyMe حمایت کنم و هرگاه سینما فیلمِ خوبی و پاکِ مثل این پخش می‌کند، دوست دارم از آن حمایت کنم. از تولید فیلم واقعاً شگفت‌زده شدم؛ ظاهراً شبیه یک ساخته با بودجهٔ بالا بود (نمی‌دانم دقیقاً بودجه‌اش چقدر بوده) و از همان عناصر دم‌دستی...

توضیح: این نظرم رسمی نیست؛ صرفاً دیدگاه یک تماشاگر عادی است. فیلم دوست‌داشتنی‌ای بود. صادقانه بگویم انتظار زیادی نداشتم، اما می‌خواستم از MercyMe حمایت کنم و هرگاه سینما فیلمِ خوبی و پاکِ مثل این پخش می‌کند، دوست دارم از آن حمایت کنم. از تولید فیلم واقعاً شگفت‌زده شدم؛ ظاهراً شبیه یک ساخته با بودجهٔ بالا بود (نمی‌دانم دقیقاً بودجه‌اش چقدر بوده) و از همان عناصر دم‌دستی و کلیشه‌ای که در بسیاری از فیلم‌های مسیحی رایج است خبری نبود. بازیگران به‌خوبی انتخاب شده بودند و از هر دو بازیگری که نقشِ بارت را ایفا کردند—بارت یازده‌ساله (برودی رز) و بارت نوجوان/بیست‌وچندساله (جی. مایکل فینلی)—به‌ویژه تحت تأثیر قرار گرفتم. اجرای تریس آدکینز در نقش بریکل را هم خیلی دوست داشتم. دوستِ غیرمذهبی‌ام را هم بردم چون او MercyMe را دوست دارد و هر وقت کنسرتی بردمش از شهادت‌های بارت خوشش آمده؛ او هم فیلم را دوست داشت و حتی به گریه افتاد—در حالی که معمولاً آدمِ احساساتی‌ای نیست! من هم گریه کردم، چون آدمِ احساساتی‌تری هستم. پیشنهاد می‌کنم حتماً ببینید. من خودم چندان اهل سینما رفتن نیستم و معمولاً فقط در موارد خاص می‌روم؛ پخش یک فیلم مسیحی در سینماهای جریان اصلی برایم اتفاقی ویژه است و اگر دوست دارید چنین پخش‌هایی بیشتر شود، امیدوارم از آن‌ها حمایت کنید. «هرچند هرگز به‌عنوان اثری عمیق در هنر مذهبی یا در روان‌شناسی پدرسالارانه تحسین نخواهد شد، I Can Only Imagine توانسته فیلمِ خوبی دربارهٔ یک آهنگِ بزرگ باشد.» داستان پشتِ گروه موسیقی مسیحی مشهور: این فیلمِ زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ بارت میلارد (جی. مایکل فینلی) از MercyMe است و از کودکی او، سوءاستفادهٔ پدرش (دننیس کوئید)، آشنایی با عشق واقعی‌اش (مادلین کریول)، تشکیل گروه، تورهای کم‌هزینه، گرفتن مدیر برنامه (تریس آدکینز) و در نهایت موفقیت با ترانهٔ مشهور گروه روایت می‌کند. این اثر الهام‌بخش و نسبتاً کم‌هزینه به پای آثاری مثل «دختر معدن‌چی» (1980) یا حتی «لا بامبا» (1987) نمی‌رسد، اما تقریباً با فیلم زندگی‌نامه‌ای جانی کش «Walk the Line» (2005) در یک سطح قرار دارد؛ هرچند با هزینه‌ای حدود پنج برابر کمتر و بدون همان صیقل و جلای فنی. فینلی بازیگر نسبتاً ناشناخته‌ای است ولی نقش اول را خوب ایفا می‌کند. کریول جذاب و دلنشین است، اما متأسفانه نقش او کم‌حجم است. فیلم تا حدودی قالبی و «به‌نمره» است، اما مسألهٔ پدر و پسر برایم قابل‌لمس بود و قصه به اجرای الهام‌بخش و احساسی ترانهٔ برجستهٔ گروه می‌رسد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه است و تماماً در اکلاهما فیلم‌برداری شده است. نمره: بین B- و C+.