انیمیشن A Charlie Brown Christmas 1965

یکی دیگر از آن نمایش‌های کلاسیک قدیمی کریسمس برای کودکان است که اولین‌بار هر زمان بوده تماشا کردم—احتمالاً وقتی برای اولین‌بار پخش شد—و از آن زمان چندین بار دیگر هم دیده‌ام. وقتی با برنامه‌ای مواجه می‌شوم که در کودکی دوستش داشتم، حاضر نیستم دیدگاهِ بزرگسال را جدا کنم و آن را سخت‌گیرانه‌تر ارزیابی کنم. خاطره و احساسات کودکانه‌ام نسبت به آن در ارزشش برای من سهم...

یکی دیگر از آن نمایش‌های کلاسیک قدیمی کریسمس برای کودکان است که اولین‌بار هر زمان بوده تماشا کردم—احتمالاً وقتی برای اولین‌بار پخش شد—و از آن زمان چندین بار دیگر هم دیده‌ام. وقتی با برنامه‌ای مواجه می‌شوم که در کودکی دوستش داشتم، حاضر نیستم دیدگاهِ بزرگسال را جدا کنم و آن را سخت‌گیرانه‌تر ارزیابی کنم. خاطره و احساسات کودکانه‌ام نسبت به آن در ارزشش برای من سهم بزرگی دارند. برای مثال، من بی‌خدا هستم، پس داستان میلاد برایم پیام مذهبی ندارد، اما می‌توانم نقش آن را در داستان درک کنم و همان‌طور که بدون بدبینی به بسیاری از افسانه‌ها و روایت‌های ساختگی منشأ نگاه می‌کنم، این را هم می‌پذیرم. خنده‌دار است که ذهن ما تمِ جَز را با کریسمس پیوند می‌زند، درحالی‌که صرفاً یک اثر جَز است. نکته‌ی جالب دیگر این است که بیل ملندز تهیه‌کننده، کارگردان و تا حدی صداگذار اسنوپی بود. برای بسیاری از صداها از کودکان استفاده شده، نه از بزرگسالانی که صدای کودک را تقلید کنند. دیدن واکنش کودکان امروز نسبت به اولین برخوردشان با این نمایش قدیمی—پس از آشنایی با برنامه‌ها و تکنیک‌های انیمیشن مدرن، بازی‌های ویدیویی و غیره—خیلی جالب خواهد بود. این درباره‌ی معنای واقعیِ کریسمس است… و تعداد کمی که آن را نقد می‌کنند، اغلب آدم‌های متظاهری هستند که واقعاً فیلم‌های کریسمس را دوست ندارند و نسبت به دین پیش‌داوری دارند. اگر از این موانع بگذرید، با داستانی گرم و دلگرم‌کننده روبه‌رو می‌شوید که چندین قصه‌ی فرعی کوچک دارد و هم کودکان و هم بزرگسالانی که دچار اختلال توجه و بیش‌فعالی (ADHD) هستند را روی صفحه متمرکز نگه می‌دارد. در حقیقت، اثری است که باید گرامی داشته شود، مورد احترام قرار گیرد و دوستش داشت.