فیلم The Conjuring: The Devil Made Me Do It 2021

«احضار: شیطان مرا مجبور کرد» با اینکه ضعیف‌ترین قسمت از سه‌گانه اصلی به‌شمار می‌آید، همچنان از بسیاری از فیلم‌های ضعیف مجموعه فاصله دارد. از نقاط قوت فیلم می‌توان به ارزش تولید بالا، جلوه‌های عملی غالب بر استفاده از CGI و طراحی صدای تأثیرگذار اشاره کرد؛ تصویربرداری فیلم زیباست و سکانس‌های ترسناک روی پرده‌ی سینما چشم‌نواز‌اند. بزرگ‌ترین دارایی فیلم بازی درخشان پاتریک ویلسون و ورا فارمگا است؛...

«احضار: شیطان مرا مجبور کرد» با اینکه ضعیف‌ترین قسمت از سه‌گانه اصلی به‌شمار می‌آید، همچنان از بسیاری از فیلم‌های ضعیف مجموعه فاصله دارد. از نقاط قوت فیلم می‌توان به ارزش تولید بالا، جلوه‌های عملی غالب بر استفاده از CGI و طراحی صدای تأثیرگذار اشاره کرد؛ تصویربرداری فیلم زیباست و سکانس‌های ترسناک روی پرده‌ی سینما چشم‌نواز‌اند. بزرگ‌ترین دارایی فیلم بازی درخشان پاتریک ویلسون و ورا فارمگا است؛ شیمی میان آن‌ها و عمق احساسات‌شان، رابطهٔ اد و لورین وارن را باورپذیر و جذاب نگه می‌دارد. حضور جان نوبل به‌عنوان کشیش سابق نیز سورپرایزِ خوشایندی است و نقش‌آفرینی او بسیار تأثیرگذار و مرموز است. دیگر بازیگران در حد قابل‌قبولی ظاهر شده‌اند، اما نکتهٔ درخشان دیگری در بازی‌ها دیده نمی‌شود. مشکل اصلی فیلم در فیلمنامهٔ دیوید لزلی جانسون-مک‌گولدریک است: پرونده‌ای که نام فیلم از آن گرفته شده، به جذابیت نمونه‌های قبلیِ «احضار» نمی‌رسد و روایت بیشتر روی پیگیریِ زوجِ محبوب در نقش‌های شبه‌کارآگاه تمرکز دارد. داستان به چند خط فرعی پراکنده می‌پردازد که در مجموع روایتِ مرکزی را چندان جذاب و قانع‌کننده نمی‌کنند. با این حال، فیلم یک سکانس افتتاحیهٔ درخشان دارد و ایدهٔ «تملک شیطانی» در طول اثر تا حدی نوآوریِ قابل‌تأملی نشان می‌دهد. از نظر کارگردانی، نبود جیمز وان کاملاً محسوس است؛ مایکل چِیوِز نتوانسته همان سطح تعلیق و اتمسفر ترسناکِ وان را بازآفرینی کند. در بسیاری از صحنه‌ها ساخت‌وسازِ تنش و استفاده از جامپ‌اسکرها به‌طرز کلیشه‌ای و آشکاری انجام شده‌اند و آن وحشتِ نافذ و خلاقانه‌ای که پیش‌تر در مجموعه دیده‌ایم کاهش یافته است. فیلم از لحاظ نورپردازی نیز تاریک‌تر از دو قسمت قبل است که گاهی باعث می‌شود جزئیات و وضوح صحنه‌ها کاهش یابد. از نظر فنی، تدوین خوب است و چند پلان تصویری چشم‌نواز توسط فیلمبرداری مایکل بورگس ارائه می‌شود؛ موسیقی جوزف بیشارا نیز لحن تهدیدآمیز مجموعه را حفظ می‌کند. پایان‌بندی فیلم ترکیبی از دو سکانسِ متفاوت است که یکی از آن‌ها تا حدی لرزان، تکراری و بیش‌ازحد تاریک احساس می‌شود؛ در کل پایانی که بتواند به‌خوبی تنش را حفظ کند در همه‌جا موفق نیست، اما تدوینِ کلی قابل قبول است. خلاصه: «The Conjuring: The Devil Made Me Do It» ضعیف‌ترین قسمت سه‌گانهٔ اصلی است اما همچنان فیلمی سرگرم‌کننده برای طرفداران مجموعه و عاشقان ژانر وحشت به‌شمار می‌آید. ارزش تولید بالا، بازی‌های مرکزی قوی و چند عنصر فنی خوب از امتیازاتش‌اند؛ اما فیلمنامهٔ کم‌جاذبه، جوِّ کمتر ترسناک و جامپ‌اسکرهای کلیشه‌ای نقاط ضعف اصلی‌اند. امتیاز: B- (۳.۵/۵)