فیلم Norbit 2007

ادی مرفی در این فیلم تقریباً همه‌چیز را انجام می‌دهد به جز خنداندن من. این فیلم بی‌پرده و سطحی به قدری ضعیف است که فیلم‌های "Carry On" را در مقایسه با آثار اینگمار برگمان به‌نظر می‌آورد. او به خوبی نقش‌های مختلفی را بازی می‌کند، از جمله شخصیت اصلی "نوربیت"، همسر بزرگ‌منش‌اش "راسپوتیا" و پدر چینی‌اش "وونگ" که یتیم‌خانه‌ای را اداره می‌کند که او به‌عنوان نوزاد...

ادی مرفی در این فیلم تقریباً همه‌چیز را انجام می‌دهد به جز خنداندن من. این فیلم بی‌پرده و سطحی به قدری ضعیف است که فیلم‌های "Carry On" را در مقایسه با آثار اینگمار برگمان به‌نظر می‌آورد. او به خوبی نقش‌های مختلفی را بازی می‌کند، از جمله شخصیت اصلی "نوربیت"، همسر بزرگ‌منش‌اش "راسپوتیا" و پدر چینی‌اش "وونگ" که یتیم‌خانه‌ای را اداره می‌کند که او به‌عنوان نوزاد به‌طور غیررسمی در آنجا رها شده است. وقتی یتیم دیگر، "کیت" (با بازی ثاندیوه نیوتن) به زادگاهشان برمی‌گردد، نوربیت تلاش می‌کند تا دوستی دوران کودکی‌شان را دوباره زنده کند، اما او باید با همسرش و نامزدش "دلون" (با بازی کیوبا گودینگ جونیور) هم کنار بیاید. در این حین، یتیم‌خانه در مرکز توجه قرار می‌گیرد، زیرا "راسپوتیا" و برادرانش برنامه‌هایی برای آن دارند که وضعیت را برای نوربیت و نقشه‌های عاشقانه‌اش با کیت که او نیز به خرید آنجا علاقه‌مند است، دشوارتر می‌کند. آیا او می‌تواند روز را نجات دهد و دختر را به‌دست آورد؟ شاید این ایده در ابتدا خوب به‌نظر می‌رسید یا شاید ادی مرفی فقط خود را با افرادی احاطه کرده که قادر به گفتن "نه" نبودند، اما بعد از پنج دقیقه مشخص است که این فیلم فقط برای طرفداران دوآتشه اوست. این فیلم تقریباً هر کلیشه‌ای را به تصویر می‌کشد، اما نه به‌صورت خنده‌دار. همه‌چیز به گونه‌ای نوشته شده که گویی قرار است تماشاگران هشت ساله باشند و در حال تماشای یک پانتومیم با سینه‌های مصنوعی و بخش‌های ناپسند هستند. از طرفی، فیلم به سرعت پیش می‌رود و اکشن آن سریع و تند است، اما راستش را بخواهید، بیشتر از آنکه لبخند بزنم، متوجه شدم که در حال شرمنده شدن هستم. جانی دپ در سال 2005 در "وونکالند" با پوشیدن رنگ بنفش تقریباً موفق بود، اما اینجا برای مرفی هیچ‌چیز کار نمی‌کند. فیلمی کودکانه و بی‌ادبانه، متاسفم.