فیلم Children of the Corn 1984

و کودکی ایشان را رهبری خواهد کرد... چه کسی فکرش را می‌کرد که یکی از داستان‌های کوتاه استیون کینگ، به تولد یک فرنچایز سینمایی عظیم منجر شود؟ بچه‌های ذرت از آن فیلم‌هایی است که طرفداران وحشتِ نسلِ خاصی، کسانی که در دههٔ ۱۹۸۰ به این ژانر علاقه‌مند شدند، با خاطرهٔ خوشی به یاد می‌آورند، اما در عین حال معتقدند امروز کمی کهنه و سطحی شده است. پیتر...

و کودکی ایشان را رهبری خواهد کرد... چه کسی فکرش را می‌کرد که یکی از داستان‌های کوتاه استیون کینگ، به تولد یک فرنچایز سینمایی عظیم منجر شود؟ بچه‌های ذرت از آن فیلم‌هایی است که طرفداران وحشتِ نسلِ خاصی، کسانی که در دههٔ ۱۹۸۰ به این ژانر علاقه‌مند شدند، با خاطرهٔ خوشی به یاد می‌آورند، اما در عین حال معتقدند امروز کمی کهنه و سطحی شده است. پیتر هورتون و لیندا همیلتون در روستایی نفرین‌شده گیر می‌افتند؛ جایی که کودکان، بزرگ‌ترها را کشته و فرقه‌ای مذهبی بنیان گذاشته‌اند که شیطانِ ذرت را می‌پرستد. آیزاک کرونر (جان فرانکلین) و مالاکای بوردمن (کورتنی گینز) رهبری این فرقهٔ ترسناکِ کودکان را بر عهده دارند؛ ذرت به‌وسعت تَرَک می‌خورد، خون جاری می‌شود، جلوه‌های ویژهٔ نه‌چندان خوب به چشم می‌آیند، اما جوّ فیلم واقعاً تأثیرگذار است و اگر اتفاقات قدیمیِ آن را نادیده بگیرید، هنوز هم می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. امتیاز: 6/10 بچه‌های نفرین‌شده… در زمین‌های ذرت دشت‌های آمریکایی زوج جوانی که در میان بی‌کرانِ زمین‌های ذرت نبراسکا در سفرند (پیتر هورتون و لیندا همیلتون)، به شهری می‌رسند که آن‌قدر دور از مسیرهای شناخته‌شده است که حتی روی نقشه هم نیست. به‌نظر متروکه می‌رسد، مگر برای چند کودک که در آن می‌دوند. از این‌جا، وحشت آغاز می‌شود. «بچه‌های ذرت» (۱۹۸۴) با استفاده از فضای شهری دورافتادهٔ دشت‌ها که پیش‌تر در «آخرین نمایش» (۱۹۷۱) دیده شده بود، رویه‌ای وحشت‌آمیز می‌سازد که بر پایهٔ داستان کوتاه استیون کینگ شکل گرفته است. فیلم بعدی «هَسک» (۲۰۱۱) هم از همین الگو بهره برد. با این حال، کینگ از نتیجه راضی نبود و در بیانیه‌ای گفته است: «حس من شبیه مردی است که دخترش را به دانشگاه فرستاده. امیدوار می‌شوی همه‌چیز خوب پیش برود. امیدوار می‌شوی با آدم‌های بد نیافتد. امیدوار می‌شوی در یک مهمانی برادری مورد تجاوز قرار نگیرد، که اساساً همان چیزی است که با بچه‌های ذرت اتفاق افتاد.» شهر خالی از سکنه و کودکان غارتگر، فیلم را شبیه یک اثر پسا-آخرالزمانی جلوه می‌دهد. قهرمانان داستان دوست‌داشتنی‌اند و فیلم موفق می‌شود فضایی روستایی و دلهره‌آور بسازد. بعضی‌ها فیلم را کفرآمیز دانسته‌اند، اما واضح است که آیین هیبریدی کودکان، بازتاب حقیقی مسیحیت نیست و کاملاً آلوده به «آن‌کس که پشت ردیف‌ها راه می‌رود» شده است. یکی از نقدهای وارد بر فیلم، ابهامِ ماهیت این موجود است، اما به‌اندازه‌ی کافی سرنخ فاش می‌شود که تماشاگر بتواند قطعات را کنار هم بگذارد. با این حال، فقدان توضیح و گسترشِ روایی ناامیدکننده است و جلوه‌های پرزرق‌وبرق در پردهٔ آخر ضعیف‌اند. نکتهٔ منفی دیگری که می‌توان دربارهٔ فیلم مطرح کرد، نمایش فرقه با بازیگران کودک و نوجوان است. با در نظر گرفتن همه چیز، فکر می‌کنم بازی‌ها نسبتاً خوب از آب درآمده‌اند. شکاف فزاینده میان رهبر آیزاک (جان فرانکلین) و شاگرد ارشد مالاکای (کورتنی گینز) جالب است. نمایش فرقه‌های دیوپرست—مثل جادوگران و شیطان‌پرستان—اما سخت است بدون اینکه مضحک یا قابل تمسخر شوند، انجام شود. به هر حال، تصور کنید جلسات تست گریم برای نقش مالاکای چگونه بوده: تهیه‌کنندگان دنبال پسری نوجوانِ قدبلند با چهره‌ای خشن و مویی فِرِش می‌گردند. کورتنی گینز وارد می‌شود و چند سؤال جواب می‌دهد؛ وقتی تهیه‌کنندگان می‌گویند: «خیلی خوب پیش می‌رود؛ تقریباً کار را قُلّوَشه کرده‌ایم. فقط به‌عنوان تشریفات، می‌تونی با تمام توان فریاد بزنی «Outlander»؟» ... آن لحظه را تصور کنید. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه است و عمدتاً در آیووا فیلم‌برداری شده. نمره: C+