فیلم Lover Come Back 1961

مطمئن نیستم در این فیلم بازیگریِ جدیِ زیادی وجود دارد؛ بیشتر شبیه این است که راک هادسون، دوریس دی و تونی راندال دارند با هم خوش می‌گذرانند، روی فیلمنامه‌ای سرگرم‌کننده و گاه بسیار جلوه‌گر از استنلی شاپیرو و پال هنینگ. هادسون نقش جری، مدیر موفق آگهی‌ها را بازی می‌کند که زیر دست و پای بی‌دست‌وپاِ پیتر (راندال) کار می‌کند و رقیب او، کارول (دی)، دائم...

مطمئن نیستم در این فیلم بازیگریِ جدیِ زیادی وجود دارد؛ بیشتر شبیه این است که راک هادسون، دوریس دی و تونی راندال دارند با هم خوش می‌گذرانند، روی فیلمنامه‌ای سرگرم‌کننده و گاه بسیار جلوه‌گر از استنلی شاپیرو و پال هنینگ. هادسون نقش جری، مدیر موفق آگهی‌ها را بازی می‌کند که زیر دست و پای بی‌دست‌وپاِ پیتر (راندال) کار می‌کند و رقیب او، کارول (دی)، دائم در پی گیر انداختن او به‌خاطر روش‌های غیراخلاقیِ کسب‌وکارش است. با وجود تلاش‌های کارول برای به دام انداختن جری، او همیشه طوری از مهلکه درمی‌رود که انگار کاری نکرده است. در این میان ربل (ادی آدامز)، یکی از دخترهای تیم او که از وعده‌های توخالی‌اش خسته شده، بعد از قانع شدن به حمایت از شکایت در برابر کمیتهٔ استانداردهای تبلیغات، جری را مجبور می‌کند که سریع فکر کند؛ او به ربل پیشنهادی می‌دهد: چهرهٔ برند «VIP» شدن. عکاسی انجام می‌شود، اما تصاویر در آرشیو می‌مانند و هرگز منتشر نمی‌شوند؛ ربل آرام می‌گیرد و کارول ناامید می‌شود. اما نه کاملاً؛ پیتر از وجود آن عکس‌ها باخبر می‌شود و تصمیم می‌گیرد آن‌ها را به‌طرزی جنجالی منتشر کند. مشکل؟ محصولی به نام «VIP» اصلاً وجود ندارد! با بالا گرفتن موفقیت کمپین تبلیغاتی، حالا باید محصولی پیدا شود که با این تبلیغات و بیلبوردها جور در بیاید. دانشمندهای دیوانه، خلاقیتی به سبک «ونکو» و کمی بسته‌بندی نقره‌ای—اما آیا این ایده جواب می‌دهد؟ البته که جواب می‌دهد. مانند «Pillow Talk» (۱۹۵۹)، اینجا هم نوعی عاشقیِ پوشیده و در حال شکوفایی هست که به طنز و آشفتگی کلی اثر می‌افزاید، اما به نظر من راندال است که با نقشِ رئیس ثروتمندی که اگر یک معاملهٔ خوب لبش را گاز بگیرد هم متوجه نخواهد شد، نمایش را از آن خود می‌کند. عنوانِ فیلم شاید بهترین نباشد، اما تماشای آن دلپذیر و مفرح است.