فیلم Invictus 2009

خیلی بیشتر از صرفاً راگبی اگرچه فیلم جزئیات زیادی از زندگی اسطورهٔ زنده—نلسون ماندلا، که هنگام تماشای فیلم هنوز زنده بود—نمی‌دهد، اما به‌خوبی نشان می‌دهد که آن مرد از چه ساخته شده: ما سرنوشت خویش را رقم می‌زنیم و ناخدای روح خودیم. بخشش سلاحی بسیار قدرتمند است که می‌تواند ملتی را بسازد یا نابود کند. اینکه یک ورزش می‌تواند ملتی تقسیم‌شده را به وحدت برساند امری...

خیلی بیشتر از صرفاً راگبی اگرچه فیلم جزئیات زیادی از زندگی اسطورهٔ زنده—نلسون ماندلا، که هنگام تماشای فیلم هنوز زنده بود—نمی‌دهد، اما به‌خوبی نشان می‌دهد که آن مرد از چه ساخته شده: ما سرنوشت خویش را رقم می‌زنیم و ناخدای روح خودیم. بخشش سلاحی بسیار قدرتمند است که می‌تواند ملتی را بسازد یا نابود کند. اینکه یک ورزش می‌تواند ملتی تقسیم‌شده را به وحدت برساند امری شناخته‌شده است، اما انجام این کار در کشوری مانند آفریقای جنوبی در برهه‌ای که یا باید از خاکستر برمی‌خاست یا در ترک‌های زیرین خود فرو می‌افتاد و بار دیگر ملت را به دو بخش تقسیم می‌کرد، الهام‌بخش است و به من انگیزه می‌دهد هر بار که سقوط می‌کنم دوباره برخیزم. بازیگران همه درخشان‌اند و در موقعیت‌هایی که می‌توانستند بسیار پرتنش شوند، زیاده‌روی نکرده‌اند. فیلمی واقعاً الهام‌بخش که اگر آمادهٔ بخشیدن دیگران باشید و بخواهید دنیا را جای بهتری کنید، می‌تواند تا پایان عمر در قلب‌تان حک شود. کمی پرفراز و نشیب، اما «این‌ویکتوس» همچنان ملزومات یک درام ورزشی محکم را فراهم می‌کند. مورگان فریمن و مت دیمون دو بازیگری‌اند که بسیار دوست‌شان دارم، اما تا پایان این فیلم ۲۰۰۹ از آنها کمی ناامید شدم. فریمن در نقش نلسون ماندلا روی کاغذ جذاب است، اما در عمل چیزی که فریمن را متمایز می‌کند—صدای او—به‌دلیل بازی با لهجهٔ آفریقای جنوبی کمتر به چشم می‌آید. با این حال عملکردش بد نیست؛ فقط فکر نمی‌کنم این تصویر خاص از ماندلا در ذهنم بماند، برخلاف تلاش ایدریس البا در فیلم ۲۰۱۳ «ماندلا: راه طولانی به آزادی». ترکیب دو خط داستانیِ سیاست و راگبی خوب صورت گرفته، هرچند خط سیاست به‌مراتب جذاب‌تر از راگبی است… و این را از زبان کسی می‌گویم که ورزش را دوست دارد و از سیاست بیزار است! ارزش دیدن دارد، اما برای من چیز خاصی در خاطره برجای نگذاشت.