فیلم Sands of Iwo Jima 1949

زندگی سخت است؛ اما اگر نادان باشی، سخت‌تر. گروهبان جان م. استرایکر یک تفنگدار دریایی باتجربه و جنگ‌دیده است که وظیفه دارد نیروهای جدیدش را برای واقعیات جنگ آماده کند. او برای جلب محبت کسی تلاش نمی‌کند و هر کاری لازم باشد انجام می‌دهد تا این مردان را مقاوم و آمادهٔ نبردهای پیش‌روی در اقیانوس آرام کند. «سِندز آو آیفو جیما» (سواحل ایوو جیما) بی‌پرده و با...

زندگی سخت است؛ اما اگر نادان باشی، سخت‌تر. گروهبان جان م. استرایکر یک تفنگدار دریایی باتجربه و جنگ‌دیده است که وظیفه دارد نیروهای جدیدش را برای واقعیات جنگ آماده کند. او برای جلب محبت کسی تلاش نمی‌کند و هر کاری لازم باشد انجام می‌دهد تا این مردان را مقاوم و آمادهٔ نبردهای پیش‌روی در اقیانوس آرام کند. «سِندز آو آیفو جیما» (سواحل ایوو جیما) بی‌پرده و با شور میهن‌پرستانه‌ای آشکار به نمایش شجاعت می‌پردازد و این کاملاً بجا است. ایوو جیما و تصویر جاودانهٔ سربازان آمریکایی خسته که پرچم را بر فراز کوه سوبیراچی برپا می‌کنند، به نمادی از دلاوری و پیروزی تبدیل شده است. بنابراین تعجب‌آور نیست که فیلم آلن داون هم قصد ندارد از این شور و افتخار فاصله بگیرد. در نقش استرایکر، جان وین بیش از یک بازیگر عضلانی که صرفاً جنگ را فتح می‌کند ارائه می‌دهد. وین به شخصیت استرایکر عمق و صداقت می‌بخشد؛ وقتی آسیب‌پذیری او را نشان می‌دهد، قابل‌باور است که او می‌تواند همراه با مردانش این جنگ را ببرد، و در عین حال لطافت و مهربانی‌ای هم در او دیده می‌شود که «سِندز» را از یک فیلم جنگی معمولی بالاتر می‌برد. کارگردان باتجربه و دانا، آلن داون، فیلم را با کنترل و میانه‌روی تحسین‌برانگیزی شکل می‌دهد. او با درآمیختن صحنه‌های خبری واقعی با سکانس‌های اکشن خود، فیلم را به یک ادای احترام و فراخوان مبدل می‌کند؛ حتی در فیلم جا برای سه نفر از سربازانی که آن پرچم مشهور را برپا کردند هم باز شده است: ایرا هیز، رنه گانون و جان برادلی. باقی بازیگران وظیفهٔ چندانی جز واکنش به اجرای چندوجهی وین ندارند، اما مراقب ریچارد جیکلِ جوان در نقش سرباز فرانک فلین باشید، و سهم کوتاه اما مهم جولی بیشاپ در نقش مری هم قابل‌توجه است. وین برای بازی در این نقش نامزد جایزه بهترین بازیگر اسکار شد (اگرچه در آن سال رقبایی برجسته مانند برادریک کرافورد حضور داشتند و گریگوری پک اجرای متفاوتی داشت)، و فیلم همچنین در رشته‌های داستان، تدوین و صدا نامزد شد. طنز ماجرا این است که وین در ابتدا علاقه‌ای به گرفتن این نقش نداشت، اما تشویق‌های کهنه‌سربازان او را متواضع کرد و پذیرفت بازی کند. این فیلم، سلاح و زین را آماده کنید برای یکی از آثار برجستهٔ دوران جنگ جهانی دوم. امتیاز: 8/10 وین فرمانده گروهی از مردان است که در باتل‌های تراوا و ایوو جیما می‌جنگند. فیلم تنها حدود چهار و نیم سال پس از وقایع واقعی ایوو جیما ساخته شده است. جان وین هنگام فیلم‌برداری ۴۲ ساله بود، ده سال پس از درخششش با «استیج‌کوچ»، و همچنان لاغراندام. هرچند فیلم از محدودیت‌های تصویربرداری سیاه‌وسفید و برخی عناصر سنتی رنج می‌برد و از خشونت گرافیکی آثار جنگی مدرن‌تری مثل «خط قرمز باریک» یا «نامه‌هایی از ایوو جیما» بی‌بهره است، اما تصویر روشنی از شرایط نبرد در جبههٔ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم ارائه می‌دهد. بازگشت به دههٔ چهل آموزنده است؛ طرز صحبت و تعامل آدم‌ها با یکدیگر در آن زمان جالب توجه است. مدت: ۱ ساعت و ۴۹ دقیقه. فیلم‌برداری: جولای–اوت ۱۹۴۹ در چند لوکیشن در جنوب کالیفرنیا. نمره کلی: B-