فیلم Passenger 57 1992

این فیلم به‌عنوانِ حدود ۸۵ دقیقه سرگرمی سبک قابل قبول است، اما هرگز فراتر از میان‌مایگی نمی‌رود. داستان کلیتاً بی‌خیال و تکراری است و همه کلیشه‌های آشنا را دارد: تروریست توسط اف‌بی‌آی با پرواز تجاری منتقل می‌شود، با کمک یک مهره داخلی فرار می‌کند، قهرمان ما توسط پلیس‌های دست‌پاچه دستگیر می‌شود که او را با مجرم اشتباه می‌گیرند و البته صحنه‌های اجباری پریدن از یا...

این فیلم به‌عنوانِ حدود ۸۵ دقیقه سرگرمی سبک قابل قبول است، اما هرگز فراتر از میان‌مایگی نمی‌رود. داستان کلیتاً بی‌خیال و تکراری است و همه کلیشه‌های آشنا را دارد: تروریست توسط اف‌بی‌آی با پرواز تجاری منتقل می‌شود، با کمک یک مهره داخلی فرار می‌کند، قهرمان ما توسط پلیس‌های دست‌پاچه دستگیر می‌شود که او را با مجرم اشتباه می‌گیرند و البته صحنه‌های اجباری پریدن از یا سوار شدن روی هواپیما در حال حرکت. خلاصه اینکه چرتِ تکراری‌ای است. اجرای وسلی اسنایپس همان قدر است که از او انتظار می‌رود؛ او بد نیست اما توانایی بالاتر بردن فیلم از سطح متوسط را ندارد. در مقابل، شخصیت منفی و استاد ترور «چارلز رین» با بازی بروس پین برتری مشخصی دارد؛ او با سبک خونسرد و دیوانه‌وارش برجسته می‌شود. چند صحنه اکشن نسبتاً خوب پراکنده در فیلم هست که کمک می‌کند توجه بیننده کمی بالاتر از حالت «دلم می‌خواهد کتاب بخوانم» بماند، و کوتاهیِ نسبی فیلم هم از نقاط مثبت آن است. در سطحی دیگر، فیلم شبیه نمونه‌های کپی «دای هارد» است و از بین این نمونه‌ها شاید جزو ضعیف‌ترین‌ها باشد. فیلمِ کوین هوکس روی سطح یک اکشن ساده کار می‌کند که عمدتاً به‌خاطرِ حضور اسنایپس است؛ فیلم‌نامه انگار تنها به دنبال قراردادن قهرمان در موقعیت‌های دشوار برای توجیه زدوبندهای اکشن است، و حتی یک داستان عاشقانه تحمیلی هم در آن دیده می‌شود. بروس پین تلاش می‌کند رینِ ناپایدار را شرور نشان دهد اما چندان موفق نیست. لیز هارلی در نقش‌ورزی با اسلحه نامطمئن به‌نظر می‌رسد و آلیکس دیتچر در نقش زنِ اصلی از عمقِ نقش بیرون مانده است. تام سایزمور و بروس گرینوود جوان‌تر هم حضور دارند اما شخصیت‌های حاشیه‌ای و دورافتاده‌ای هستند که کاش بیشتر از آن‌ها می‌دیدیم. موسیقی متنِ استنلی کلارک ضعیف و نامتناسب است—بعضی منتقدان آن را به موسیقی فیلم‌های مبتذل تشبیه کرده‌اند—و در مجموع فیلم‌نامه، پیرنگ و اجرای فنی ضعف‌هایی آشکار دارند. اسنایپس به‌عنوان قهرمان اکشن مناسب است اما دیالوگ‌ها او را بیش از دشمنانش اذیت می‌کنند. روایت فیلم پیش‌پاافتاده و قابل پیش‌بینی است؛ سکانس‌های پایانی در باند فرودگاه، داخل هواپیما و حتی در شهربازی اجرا می‌شوند اما هیچ تهدید واقعی‌ای احساس نمی‌شود. فیلم با ریتم نسبتاً سریعی از پس گذران وقت برمی‌آید، اما در نهایت بیشتر وسیله‌ای است برای نمایش ستاره‌ای که جذبه‌ای مانند ادی مرفی ندارد و در نتیجه نتیجه‌گیریِ فیلم بیش از حد خطی و سطحی می‌ماند. یکی از منتقدان در نهایت نمره 3 از 10 را داده و آن را بیشتر به‌خاطر مبارزه‌های اسنایپس و پاهای لیز هارلی ستوده است.