فیلم The Quest 1996

نسخه‌ای سبک‌تر از «بلادسپورت». «The Quest» گرفتار مشکلی است که بسیاری از این‌گونه فیلم‌ها در دههٔ ۹۰ داشتند: روابط شخصیت‌ها را درست و حسابی نمی‌سازند، و همین نکته بارها مانع از اوج‌گیری فیلم می‌شود. می‌توانستند بیست دقیقه اضافی بذارند و با این کار بیننده را بیشتر با شخصیت‌ها درگیر کنند. حتی یک سکانس تمرین درست و حسابی هم نداریم که ارتباط بین شخصیت ژان-کلود ون دام و...

نسخه‌ای سبک‌تر از «بلادسپورت». «The Quest» گرفتار مشکلی است که بسیاری از این‌گونه فیلم‌ها در دههٔ ۹۰ داشتند: روابط شخصیت‌ها را درست و حسابی نمی‌سازند، و همین نکته بارها مانع از اوج‌گیری فیلم می‌شود. می‌توانستند بیست دقیقه اضافی بذارند و با این کار بیننده را بیشتر با شخصیت‌ها درگیر کنند. حتی یک سکانس تمرین درست و حسابی هم نداریم که ارتباط بین شخصیت ژان-کلود ون دام و کسانی که او را آموزش می‌دهند برقرار کند. به‌جایش فقط آدم‌هایی را می‌بینیم که برای چند ثانیه حضور دارند و بعد صفحهٔ «شش ماه بعد...» ظاهر می‌شود. راجر مور و جیمز رمار هر دو اضافه‌های خوبی هستند و از زمان محدودی که روی صفحه دارند به‌خوبی بهره می‌برند، اگرچه حیف است که رمار هرگز نقش یک مربی واقعی را پیدا نمی‌کند. جنت گان صرفاً حضور دارد و با نقش او کار خاصی انجام نمی‌دهند. ضدقهرمان اصلی داخل رینگ بیشتر شبیه یک نسخهٔ درجه‌دو از تانگ‌پو (شخصیت «کیک‌بوکسر») است. او به اندازهٔ تانگ‌پو یا چونگ لی (از «بلادسپورت») تهدیدکننده به‌نظر نمی‌رسد و همان حضور قدرتمند روی صفحه را هم ندارد. نکتهٔ خوشایند، حضور سبک‌های مبارزه‌ای مختلف در مسابقه‌هاست. دوست داشتم بعضی مبارزات طولانی‌تر باشند تا سبک‌ها بهتر نمایش داده شوند. یک اشتباه واضح هم این است که در بسیاری از مبارزات از حرکت آهسته استفاده کرده‌اند، اما آن را با دوربین‌های فریم‌بالا فیلم‌برداری نکرده‌اند؛ صرفاً فیلم ۲۴ فریم را کند کردند که نتیجه‌اش حرکت‌های بریده‌بریده و ناپسند شده — فرصتی هدررفته. واقعاً حیف است چون در زیر سطح فیلم، فیلم‌نامه‌ای خوب وجود دارد و از نظر کارگردانی هم آغاز کار ون دام بد به‌حساب نمی‌آید. با نویسندگان بهتر، فکر می‌کنم می‌توانست فیلم قابل‌قبولی بسازد. (کمی تنبلی است که برای پوستر عکس ون دام را از فیلم «تایم‌کاپ» دوباره استفاده کرده‌اند.)