فیلم The Exorcist: Believer 2023

خلاصه اینکه آنها نسخهٔ جدید «The Exorcist» را به شکلی «ووک» و به‌طرزی عجیب ضدکاتولیک ساختند — و فیلم شکست خورد. صادقانه بگویم، «The Pope's Exorcist» بهتر بود و همه هم می‌دانستند که این فیلم هم شکست خواهد خورد. همین الآن می‌گویم که بهتر است به تماشای فیلم‌های قبلی بازگردید؛ آن دو فیلم قبلی هر دو بهتر بودند. فیلم دو دختر خردسال دارد، پیامی قوی ضدکاتولیک، پیامی...

خلاصه اینکه آنها نسخهٔ جدید «The Exorcist» را به شکلی «ووک» و به‌طرزی عجیب ضدکاتولیک ساختند — و فیلم شکست خورد. صادقانه بگویم، «The Pope's Exorcist» بهتر بود و همه هم می‌دانستند که این فیلم هم شکست خواهد خورد. همین الآن می‌گویم که بهتر است به تماشای فیلم‌های قبلی بازگردید؛ آن دو فیلم قبلی هر دو بهتر بودند. فیلم دو دختر خردسال دارد، پیامی قوی ضدکاتولیک، پیامی قوی ضد پدرسالاری — همان پیام‌های همیشگیِ هالیوودی — و مهم‌تر از همه، همان مضرّ ترفندِ دنباله/ریبوت که انگار هدفش توهین به طرفداران اثر اصلی و به همهٔ کسانی است که در ساختِ نسخهٔ اصلی نقش داشتند. واقعاً این هم یکی از آن موضوعات تکراری است که بیش از حد استفاده شده؛ توهین به اثر اصلی این روزها تبدیل به یک کلیشه شده است. هر کسی که واقعاً از «Terminator: Dark Fate» خوشش آمده باشد، از این فیلم هم راضی خواهد بود؛ اما بقیه چشم‌گردانی خواهند کرد، چون در نهایت این همان پیام حوصله‌سربرِ تکراری را دارد که در خیلی از آثار دیگر هم دیده‌ایم. مثل باقی آثاری که همان پیام را تکرار می‌کنند، همه‌چیز از ابتدا تا انتها تحت‌الشعاع این پیام قرار گرفته است: دیالوگ‌های ضعیف که پر از موعظه‌های سیاسی‌اند، بازی‌های ضعیف (صادقانه بگوییم بازیگران چیز زیادی برای کار کردن نداشتند) و در پایان حتی شیطان هم آن شوخ‌طبعی طعنه‌آمیز و رکِ نسخهٔ اول را ندارد. اما اگر از «Dark Fate» خوشتان آمد و فکر می‌کنید «The Rise of Skywalker» از «Empire» بهتر بود، این فیلم برای شماست. برای بقیه اما این موضوع قبلاً بارها دیده شده و خسته‌کننده شده است. خلاصهٔ داستان: «آنجلا» (لیدیا جوئت) و همکلاسی‌اش «کاترین» (اولیویا اونیل) یک روز به جنگل می‌روند و به خانه برنمی‌گردند؛ و والدین به حالت پانیک درمی‌آیند. خوشبختانه دخترها چند مایل دورتر در یک اصطبلِ گاو پیدا می‌شوند، اما هیچ‌یک به یاد نمی‌آورند که آن سه روز گمشده را دقیقاً چه‌کار کرده‌اند. پدر، «ویکتور» (لزلی اودام جونیور)، کم‌کم رفتارهای عجیبی را در دخترش می‌بیند و قبل از آنکه بفهمیم چه شده، او و دوستش علائم نگران‌کننده‌ای از تسخیر نشان می‌دهند که با وقایعی نیم‌قرنی قبل همخوانی دارد و ویکتور را وادار می‌کند برای کمک سراغ «کریس مک‌نیل» (الن برستین) برود تا قبل از اینکه دخترها کاملاً شیطانی شوند، کاری صورت بگیرد. مدت فیلم ده دقیقه کمتر از دو ساعت است — و در واقع حدود نود دقیقه بیش از حد طولانی. بخش اعظم فیلم را مقدمه‌چینی‌های بی‌معنی و صحنه‌پردازی‌های خانوادگی بی‌هدف پر کرده و متأسفانه نویسندگی و بازیگری هم واقعاً کم‌جان است. برستین فقط گاهی ظاهر می‌شود و اودام جونیور بهتر است به خوانندگی پایبند بماند. ده دقیقهٔ پایانی کمی بهتر از کارهای معمول کمپانیِ سازنده است و این دنبالهٔ کاملاً غیرضروری را با چند پیچش نه‌چندان قابل‌پیش‌بینی به پایان می‌رساند، اما باز هم آن‌قدر نیست که زحمات پیشین را ارزشمند کند. این فیلم نسبت به نسخهٔ اصلی رابطه‌ای ضعیف دارد و باید مستقیم به سرویس‌های استریم می‌رفت. بهتر هم دیده‌ام. چرت‌های «ووک».