فیلم 12 Mighty Orphans 2021

لوک ویلسون در نقش یک مربی فوتبال (راستی) به خوبی ایفای نقش می‌کند. او به همراه همسر معلمش (خوانیتا) و دخترش به یک یتیم‌خانه فرسوده می‌رسند که محل زندگی ۱۵۰ کودک از سنین مختلف است که در میانه رکود بزرگ اقتصادی از سوی والدین خود رها شده‌اند. به سرعت مشخص می‌شود که ساکنان این مکان بیشتر شبیه زندانیان هستند و افرادی که آن را اداره...

لوک ویلسون در نقش یک مربی فوتبال (راستی) به خوبی ایفای نقش می‌کند. او به همراه همسر معلمش (خوانیتا) و دخترش به یک یتیم‌خانه فرسوده می‌رسند که محل زندگی ۱۵۰ کودک از سنین مختلف است که در میانه رکود بزرگ اقتصادی از سوی والدین خود رها شده‌اند. به سرعت مشخص می‌شود که ساکنان این مکان بیشتر شبیه زندانیان هستند و افرادی که آن را اداره می‌کنند، در بهترین حالت بی‌توجه و در بدترین حالت به شدت از آنها سوءاستفاده می‌کنند. راستی تصمیم می‌گیرد تلاش کند تا این جوانان پراکنده را به یک واحد منسجم تبدیل کند. در ابتدا، آنها بی‌روح و بی‌انگیزه هستند و ترجیح می‌دهند با یکدیگر بجنگند تا اینکه بخواهند بازی کنند و این کار به نظر غیرممکن می‌رسد، اما خوشبختانه او از کمک دکتر مدرسه "هال" (مارتین شین) که فردی دنیا دیده و الکلی با دانش عمیق از فوتبال آمریکایی و طبیعت انسانی است، برخوردار می‌شود. بازیگران جوان نسبتاً ناشناخته‌ای در این فیلم حضور دارند، اما مانند آرزوهای تیمشان، آنها به خوبی با هم ارتباط برقرار می‌کنند - به‌ویژه جیکوب لوفلند در نقش اسنُگز لاغر؛ اسلید مونرو در نقش کوارتربک چاق و جیک آستین واکر در نقش هاردی براون، که شخصیت سرسختی است. مربی به این پسران کمک می‌کند تا برای اولین بار در زندگی‌شان چیزی غیر از ناامیدی احساس کنند - او به آنها امید، هدف و حس خانواده می‌دهد. وین نایت، که همیشه او را به عنوان مرد IT مشکوک در "پارک ژوراسیک" (۱۹۹۳) به یاد می‌آورم، در نقش معلم زننده فرانک وین واقعاً خوب عمل کرده است. او از جوانان به عنوان نیروی کار ارزان استفاده می‌کند و اگر کسی از خط خارج شود، به شدت با چوبش تنبیه می‌کند. کارگردان تای رابرتس به خوبی احساس abandono را که جوانان احساس می‌کنند به تصویر کشیده و تا حدی این احساس را در مدیریت مدرسه نیز منعکس کرده است. اما بیشتر از آن، او با برخی از حضورهای صرفاً کوتاه از تریت ویلیامز، به ما نشان می‌دهد که این جوانان چه تأثیر شگفت‌انگیزی بر مردان و زنان عادی آمریکا گذاشتند، افرادی که پس از سال‌ها فقر و ناامیدی به دنبال چیزی مثبت بودند. به دلایلی که برای من بی‌معناست، زمان‌بندی داستان از اواسط دهه ۱۹۲۰ به اواخر دهه ۱۹۳۰ منتقل شده است. این تغییر زمان در روایت تأثیر زیادی ندارد، اما جالب است که تیتراژ پایانی با بیوگرافی‌های جالبی از پسران همراه است که به هیچ وجه با هم ارتباط ندارند، مگر اینکه آنها در سنین پایین بمب‌افکن‌های جنگ جهانی دوم بوده باشند. با این حال، این یک تولید به خوبی ساختار یافته است که به اندازه کافی واقعیت‌ها را نگه داشته، اما به اندازه کافی تخیل دارد که به من اجازه می‌دهد با مردان و تلاش‌های آنها ارتباط برقرار کنم و در نهایت، واقعاً از آن لذت بردم.