انیمیشن Cool World 1992

فیلم قابل قبول است، اما پس از لذت بردن از مجموعهٔ عالی انیمیشن‌های «اسپایدرمن» ساختهٔ بکشی در دههٔ شصت، ناامیدکننده به‌نظر می‌رسد. سبک پویانمایی و موسیقی متنِ خوب — که حس نوستالژیک و خوشایندی دارند — تا حدودی ضعف فیلمنامهٔ بی‌الهام را جبران می‌کنند. شخصاً ترجیح می‌دهم به‌جای این، فیلمی با همین عنوان از شیرلی کلارک از همان دهه را ببینم. مطمئن نیستم، اما فکر می‌کنم...

فیلم قابل قبول است، اما پس از لذت بردن از مجموعهٔ عالی انیمیشن‌های «اسپایدرمن» ساختهٔ بکشی در دههٔ شصت، ناامیدکننده به‌نظر می‌رسد. سبک پویانمایی و موسیقی متنِ خوب — که حس نوستالژیک و خوشایندی دارند — تا حدودی ضعف فیلمنامهٔ بی‌الهام را جبران می‌کنند. شخصاً ترجیح می‌دهم به‌جای این، فیلمی با همین عنوان از شیرلی کلارک از همان دهه را ببینم. مطمئن نیستم، اما فکر می‌کنم والدینم وقتی یازده سالم بود مرا به تماشای این فیلم بردند و به‌نظر می‌رسد آن‌ها حداقل کمی دل‌نگران بودند، هرچند این تنها یک ماه بعد از آن بود که «بازگشت بتمن» را دیده بودیم. دیدن دوبارهٔ فیلم پس از سی سال این حس را به من داد که انگار ساخته شده برای کسانی که در حالتِ مصرف مواد تماشا می‌کنند؛ خودِ فیلم آدم را گیج می‌کند. به‌علاوه نشانه‌هایی از دخالت استودیو دیده می‌شود؛ مخصوصاً در بخش‌های ابتدایی که داستان گیج‌کننده است و شخصیت‌ها تک‌بعدی و بازی‌ها اغراق‌شده‌اند — به‌طوری‌که حتی برد پیت هم انگار از گرفتن این نقش پشیمان است، هرچند آن زمان او اوایلِ کارش بود. کیم بیسینجر در نقش هالی وود دست‌کم سرگرم‌کننده است، و گابریل بیرن فقط گیج به‌نظر می‌رسد. صحنه‌های ترکیب انیمیشن و بازی زنده نسبت به آثاری مانند «چه کسی راجر خرگوش را قاب گرفت؟» کم‌مایه‌تر و ناپخته‌اند، اگرچه برخی از دکورهای واقعی از نظر بصری جذاب هستند. شاید عده‌ای این فیلم را بپسندند، اما شخصاً بعید می‌دانم دوباره آن را ببینم. نمره: ۲٫۵ از ۵.