فیلم Navajo Joe 1966

نواجو جو (Navajo Joe) به کارگردانی سرجیو کوربوشی و فیلمنامه مشترک فرناندو دی لئو، اوگو پیرّو و پیِرو رجنولی ساخته شده و با بازی برت رینولدز، آلدو سامبرل، نیکولتا ماکیاولی، تانیا لوپِرت و فرناندو ری عرضه می‌شود. موسیقی اثر را انیو موریکونه ساخته و فیلم‌برداری بر عهده سیلوانو ایپولیتی است. اگرچه رینولدز آن را بدترین فیلمی می‌دانست که بازی کرده، این ادعا چندان منصفانه نیست. این...

نواجو جو (Navajo Joe) به کارگردانی سرجیو کوربوشی و فیلمنامه مشترک فرناندو دی لئو، اوگو پیرّو و پیِرو رجنولی ساخته شده و با بازی برت رینولدز، آلدو سامبرل، نیکولتا ماکیاولی، تانیا لوپِرت و فرناندو ری عرضه می‌شود. موسیقی اثر را انیو موریکونه ساخته و فیلم‌برداری بر عهده سیلوانو ایپولیتی است. اگرچه رینولدز آن را بدترین فیلمی می‌دانست که بازی کرده، این ادعا چندان منصفانه نیست. این فیلم یک وسترنِ اسپاگتی عجیب است که رینولدز در نقش شخصیت عنوانی ظاهر می‌شود؛ مردی که برای انتقام از هوس‌بازان و اراذل و اوباشی که زن و قبیله‌اش را قتل‌عام کرده‌اند، خارج می‌شود. فیلم پر از خون‌ریزی است و قهرمان با لذت خونین خود انتقام می‌گیرد، در حالی که اشاراتی به ضدنژادپرستی گاهی تلاش می‌کنند از پسِ قالبِ کلیشه‌ایِ ژانر بیرون بزنند. در بعد روایی چیز زیادی برای افزودن وجود ندارد؛ سادگی قصه گاهی تا حدودی خسته‌کننده می‌شود. اما از نظر فنی فیلم خالی از جذابیت نیست: کوربوشی در خلق صحنه‌های خشن و تأثیرگذار مهارت دارد و ایپولیتی با فیلم‌برداری خود به داستان جذابیتی می‌بخشد که شاید لایقش نباشد، و موریکونه هم موسیقی‌ای جذاب و قابل‌شنیدن فراهم کرده است. رینولدز نیز عملکرد قابل‌قبولی دارد؛ گرچه در برخی لحظات بازی‌اش به حالت پانتومیم و کم‌علاقگی نزدیک می‌شود، اما خشم و ابهت او همچنان جلوه‌ای مردانه به فیلم می‌دهد. به‌طور کلی فیلم اثر بزرگی نیست و فیلمنامه تا حدی سهل‌انگارانه نوشته شده، اما در مجموع از میانگین بالاتر است و طرفداران وسترنِ اسپاگتی می‌توانند در آن به اندازه کافی سرگرمی پیدا کنند. امتیاز: 6/10. نظری کوتاه دیگر: کار کوربوشی قابل قبول است اما فاصله زیادی با بهترین آثارش دارد. رینولدز با آن پیشانی و مدل مو گاهی ظاهری بدوی پیدا می‌کند. آلدو سامبرل در نقش «دانکن» عالی است. نیکولتا زیباست اما مثل همیشه چندان توانایی بازی‌گری برجسته‌ای نشان نمی‌دهد. پایان‌بندی ترکیبی از لحظات خوب و نه‌چندان‌خوب دارد و صحنهٔ پایانی تا حدی کلیشه‌ای و مبتذل است.