فیلم King Kong 2005

نمی‌توانستند او را توی جزیره‌اش تنها بگذارند، مگه نه؟ فیلم King Kong به کارگردانی پیتر جکسون است؛ فیلمنامه را جکسون همراه با فران والش و فیلیپا بویز نوشته‌اند و براساس داستانی از مریان سی. کوپر و ادگار والاس ساخته شده است. بازیگران اصلی عبارت‌اند از: نائومی واتس، جک‌بلیک، آدرین برودی، توماس کریشمن، کالین هنکس، اندی سِرسکِس، ایوان پارک، جِیمی بل و کایل چندلر. موسیقی فیلم اثر...

نمی‌توانستند او را توی جزیره‌اش تنها بگذارند، مگه نه؟ فیلم King Kong به کارگردانی پیتر جکسون است؛ فیلمنامه را جکسون همراه با فران والش و فیلیپا بویز نوشته‌اند و براساس داستانی از مریان سی. کوپر و ادگار والاس ساخته شده است. بازیگران اصلی عبارت‌اند از: نائومی واتس، جک‌بلیک، آدرین برودی، توماس کریشمن، کالین هنکس، اندی سِرسکِس، ایوان پارک، جِیمی بل و کایل چندلر. موسیقی فیلم اثر جیمز نیوتون هاوارد و فیلم‌برداری را اندرو لزنی برعهده داشته است. پس از موفقیت عظیم سه‌گانه ارباب حلقه‌ها، پیتر جکسون سراغ بازسازی اسطوره‌ای‌ترین اثرِ موجودات سینماییِ کلاسیک یعنی کینگ‌ کونگ رفت. با بهره‌گیری از ابزارهای مدرن، جکسون تلاشی عاشقانه و محترمانه نسبت به نسخهٔ ۱۹۳۳ انجام داده و در عین حال نگاهی تازه به موجودِ افسانه‌ای خود ارائه کرده است. روند داستان همان است: گروهی به جزیرهٔ افسانه‌ای «اسکال‌آیلند» می‌روند، با موجوداتی غیرفرازمینی روبه‌رو می‌شوند و از جمله با یک گوریل غول‌آسا. آن‌ها کورکورانه او را به آمریکا می‌آورند تا از او کسب درآمد کنند و اوضاع بسیار وخیم می‌شود. از منظر من، بازبینی این فیلم تقریباً پانزده سال پس از انتشارش بسیار جالب بود، به‌ویژه با توجه به بازبوت متفاوتی که در ۲۰۱۷ (Kong: Skull Island) دیدیم. تفاوت‌ها بسیار بزرگ‌اند: نسخهٔ ۲۰۱۷ داستانی ساده و پُرآیند اکشن است و چندان به عمق نمی‌پردازد، در حالی که کینگ کونگ جکسون در پی خلق اثری نسبتاً متفکرانه بود که در بیشتر مواقع به آن می‌رسد. اما مشکل بزرگش طولانی بودنِ خیره‌کنندهٔ سه ساعته‌اش است؛ این موضوع در زمان اکران ۲۰۰۵ برای بسیاری مشکل‌ساز بود و هنوز هم برای تماشای دوباره فیلم مانع ایجاد می‌کند—حتی وقتی می‌دانید فیلم طولانی است و برای دیدنش آماده‌اید. به‌صورت ناامیدکننده‌ای فیلمی فوق‌العاده در دل این اثر وجود دارد که فریاد می‌زند یک ساعت از پرکننده‌ها و دیالوگ‌های ضعیف باید حذف شود. وقتی در ساعت اول زمینه‌چینی انجام می‌شود و بالاخره به اسکال‌آیلند می‌رسیم، فیلم از منظر تکنیکی لذتبخش است: جلوهٔ بصری فوق‌العاده و معرفی کونگ و همراهانش به‌شکلی تماشایی ارائه می‌شود. از آنجا به بعد، ماجرا تبدیل به هرج‌ومرجِ موجودات می‌شود؛ جنبهٔ زیبایی و وحشیت نیز وارد عمل می‌شود و این بخش‌ها بسیار دلنشین و هیجان‌انگیزند — با یک استثنا: صحنهٔ هجوم دایناسورها مضحک به‌نظر می‌رسد و ترکیب بازیگران واقعی با CGI در آن‌جا چنان ضعیف است که از هزینهٔ صرف‌شده برای جلوه‌ها ناسازگار جلوه می‌کند. با این حال، سکانس‌های اکشن، مخصوصاً تقابل میان هیولاها، برق‌آسا هستند. لحظات تأمل‌برانگیز روی اسکال‌آیلند هم بسیار تأثیرگذارند؛ بخش‌هایی که کونگ و آن دارو (نائومی واتس) کنار هم آرام می‌گیرند و مناظری را که مردان طمع‌ورز می‌خواهند از او بگیرند تماشا می‌کنند، واقعاً ضربهٔ عاطفی وارد می‌کنند. بازگشت به آمریکا منجر به ویرانی می‌شود و ربع پایانی فیلم به‌طرز درخشانی ساخته شده است؛ تمام جزئیات دوست‌داشتنی دورهٔ فیلم در جریان نبرد بین آدم و وحش نابود می‌شوند و حتی من هم به نفع کونگ ریشه‌دار شده‌ام! با وجود لطافتِ قوسِ «زیبایی و حیوان» که واقعاً زیباست، دوباره مشخص می‌شود جکسون زیادی به خود اجازهٔ افراط داده است. بازیگران در اوج‌اند و اندی سِرسکِس در نقش کونگ یک کشفِ واقعی است؛ فیلم در مقاطع زیادی عالی‌ست و در کیفیت اچ‌دی واقعاً لذت‌بخش. اگر کسی مقابلِ جکسون ایستاده و از افراطش جلوگیری کرده بود، شاید با یک فیلم نُه از ده روبه‌رو می‌بودیم، نه یک اثر پُرخم و چاقِ هفت از ده. از سوی دیگر، می‌توان این دیدگاه را هم داشت که نسخهٔ ۲۰۰۵ بدترین فیلم‌های مربوط به کونگ است، عمدتاً چون می‌خواهد خیلی چیزها را هم‌زمان انجام دهد. تلاش می‌کند اپیک باشد و همین تلاش باعث کش‌دادن و کندشدن فیلم می‌شود. در کل حدود یک و نیم ساعت از فیلم را می‌توان حذف کرد؛ چون برای فیلمی از این نوع لازم نیست. توسعهٔ شخصیت و بخش‌های روایی زیادی دارد—اما زیادی. اگر فیلم با نگاهی به جریان‌پذیری ویرایش شده بود، اثر قابل‌قبول‌تری می‌شد؛ اما به‌جای آن اجازه دادند بیش‌ازحد طول بکشد در حالی که به‌اندازهٔ کافی اتفاق مهیج در آن رخ نمی‌دهد. حاصل کار در بسیاری لحظات خسته‌کننده است.