فیلم Tarzan and His Mate 1934

برتریِ ماجراجوییِ پیش از «کُد» نسخه دوم فیلم‌های تارزانِ کمپانی ام‌جی‌ام را باید یکی از بهترین آثار ماجراجویی در تاریخ سینما دانست. دنباله‌ای بر Tarzan the Ape Man (۱۹۳۲)، این فیلم جانی وایزمولر و مورین اوسالوان را دوباره در نقش‌های تارزان و جین بازمی‌گرداند و صحنه‌به‌صحنه جلوه‌هایی از دورانِ پیش از اعمال شدید سانسور و پیش از عصر جلوه‌های کامپیوتری را به نمایش می‌گذارد. داستان چندان قوی...

برتریِ ماجراجوییِ پیش از «کُد» نسخه دوم فیلم‌های تارزانِ کمپانی ام‌جی‌ام را باید یکی از بهترین آثار ماجراجویی در تاریخ سینما دانست. دنباله‌ای بر Tarzan the Ape Man (۱۹۳۲)، این فیلم جانی وایزمولر و مورین اوسالوان را دوباره در نقش‌های تارزان و جین بازمی‌گرداند و صحنه‌به‌صحنه جلوه‌هایی از دورانِ پیش از اعمال شدید سانسور و پیش از عصر جلوه‌های کامپیوتری را به نمایش می‌گذارد. داستان چندان قوی نیست، اما در کلیتِ سرگرمی اهمیت چندانی ندارد. در اصل، شکارچیِ طمعکار عاج، مارتین آریلینگتون (پل کاوانا) و هری هالت (نیل همیلتون، معشوق سابقِ جین که او را به دستِ «آقای میمون‌ها» باخته) به جنگل می‌روند تا محلی را به نام محوطهٔ دفن فیل‌ها پیدا کنند. تارزان و جین پس از بیست دقیقه از شروع فیلم وارد ماجرا می‌شوند؛ همین ورودِ جین است که دو مردِ ملبس به یونیفرم خاکی را دچار آشفتگیِ احساسی می‌کند و تارزان را وادار می‌سازد تا برای عشقش — و برای حیوانات — و برای جان خود بجنگد. در ۱۰۵ دقیقه فیلم، تماشاگر با داستانی از شهوتِ نهان، غریزه‌های خامِ حیوانی، درگیری‌های خشونت‌آمیز و صحنه‌های برجستهٔ سیمیانی روبه‌رو می‌شود. سِدریک گیبونز کارگردانی فیلم را شروع کرد، اما وقتی ام‌جی‌ام متوجه شد او از عهدهٔ کار برنمی‌آید، او را با جک کانوی (که در تیتراژ به‌درستی نامش آورده نشد) جایگزین کرد؛ کانوی کسی بود که توانست آن جلوه‌های تحریک‌آمیز را به بهترین شکل به اجرا درآورد و منتقدان سانسوری را شگفت‌زده کند. زاویهٔ جنسی فیلم قابل‌چشم‌پوشی نیست؛ چرا کسی بخواهد از آن چشم‌پوشی کند جای سؤال دارد! اوسالوان پوشش اندکی دارد و وایزمولر در فرم بدنی‌ای قرار دارد که آدم را به یاد می‌آورد ارزش سلامت و شکل بدنی را. در جنگل صحنه‌هایی هست از شنا کردنِ تارزان و جین، بیدارکردنِ زن با پف‌دادن به موهایش (او البته به‌صورت طبیعی می‌خوابد)، و شادیِ مردان شهری از دیدنِ جین در لباسِ «شهری» — همهٔ اینها نشان می‌دهد که آن دختر یک‌بار شهری، خجالت‌های جنسی را کنار گذاشته و به‌طور طبیعی در تاجِ درختان زندگی می‌کند. و صحنهٔ سیلوئتِ غیراخلاقی را هم فراموش نکنیم. با کناری گذاشتنِ این جنبهٔ اروتیکِ دوست‌داشتنی، به‌عنوان یک فیلمِ اکشن نیز اثر درخشان است. ابزارها و فنون فنیِ در دستِ سازندگان در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ تا حدّ امکان به کار گرفته شده‌اند؛ اینکه آدمک‌ها این‌جا و آن‌جا پرت می‌شوند، یا مردانی در لباس میمون نقش می‌زنند وقتی «چیتا» (میمون فیلم) استراحت می‌کند، یا کارِ پس‌زمینه که برای نسلِ بازی‌های ویدئویی امروزی خام به‌نظر می‌رسد، تفاوتی در جادوی سینما ایجاد نمی‌کند—این کارِ استادانهٔ فیلم‌سازی است که مخاطبانِ صف‌کشیده در سال ۱۹۳۴ را مسحور می‌کرد و دیدنش اکنون نیز شایستهٔ احترام و تحسین است. آمادهٔ دیدنِ ارتشی از بومی‌ها باشید که در حملاتشان تیر را مستقیم به سرِ دشمن می‌زنند؛ خرس‌های عظیم یا گوریل‌هایی که از سنگ‌های بزرگ به‌عنوان سلاح استفاده می‌کنند؛ تارزان در نبرد با شیر، کروکدیل و کرگدن؛ هرج‌ومرجِ فیل‌ها؛ گلهٔ شیرهایی که جین را تهدید می‌کنند؛ شامپانزه‌هایی باذکاوت که از آدم‌های معمولی هم زیرک‌ترند؛ و حرکات آکروباتیکِ سطح بالا. همهٔ این‌ها لحظاتی هیجان‌انگیز و به‌یادماندنی فراهم می‌آورند. کد هایز (Hays Code) اندکی بعد وارد میدان شد و سری تارزان را کمرنگ کرد، اما دیدنِ این آثار اولیهٔ ام‌جی‌ام چیزی شبیه بازدید از موزهٔ سینماست که تنها افراد جسور و باچشم‌باز را به خود دعوت می‌کند. شگفت‌انگیز. امتیاز: 10/10