فیلم Raising Arizona 1987

«Raising Arizona» داستان مردی به نام H.I (با بازی نیکلاس کیج)، خلافکاری خرد و habitual را روایت می‌کند که به تدریج عاشق مأمورهٔ پلیسی به نام اد (هالی هانتر) می‌شود؛ همان کسی که هر بار او را دستگیر می‌کنند ازش عکس شناسایی می‌گیرد. آن‌ها ازدواج می‌کنند و H.I تصمیم می‌گیرد ترک زندگی جنایی کند و در یک کارخانهٔ فلزکاری شغلی عادی پیدا کند. زندگی‌شان ظاهراً...

«Raising Arizona» داستان مردی به نام H.I (با بازی نیکلاس کیج)، خلافکاری خرد و habitual را روایت می‌کند که به تدریج عاشق مأمورهٔ پلیسی به نام اد (هالی هانتر) می‌شود؛ همان کسی که هر بار او را دستگیر می‌کنند ازش عکس شناسایی می‌گیرد. آن‌ها ازدواج می‌کنند و H.I تصمیم می‌گیرد ترک زندگی جنایی کند و در یک کارخانهٔ فلزکاری شغلی عادی پیدا کند. زندگی‌شان ظاهراً رو روال است اما با مشکل نازایی روبه‌رو می‌شوند؛ این موضوع روی اد اثر بدی می‌گذارد، او شغلش را از دست می‌دهد و انگیزه‌اش را از دست می‌دهد و زندگی‌شان در رکود می‌افتد. خبر تولد پنج‌قلوها در یک خانوادهٔ متمول (ناتان آریزونا و همسرش) که با لقاح آزمایشگاهی حاصل شده، آن‌ها را به این فکر می‌اندازد که یکی از نوزادها را بدزدند. مخفی نگه‌داشتن این طرح سخت است: اولاً رئیس H.I، گلن (سم مک‌مارِی) و بعد دو هم‌دست سابق او که از زندان فرار کرده‌اند—گیل (جان گودمن) و برادرش اوول (ویلیام فورسایت)—همگی می‌آیند و فکر می‌کنند این بارداری معجزه‌آسا با سر و صداهای خبری مرتبط است. به این ترکیب، تعقیب‌کننده‌ای جایزه‌بگیر و موتورسوار به نام اسمولز (رندال تکس کاب) را هم اضافه کنید که برای جایزهٔ ۲۵٬۰۰۰ دلاری دنبال نوزاد است؛ حاصل، ترکیبی پرمخاطره از کمدی و تهدید است که در حدود یک ساعت اول خوب جواب می‌دهد. نیکلاس کیج در بیشتر زمان فیلم در شکل خوبی ظاهر می‌شود و هالی هانتر نیز تا حدود ۴۵ دقیقهٔ ابتدایی عملکرد قابل‌قبولی دارد، اما از آن به بعد شوخی‌ها کمی کهنه شده و طنز به سمت کودکانه‌گی می‌رود. صحنه‌های تعقیب و گریز با خودرو (و آن صحنهٔ معروف پوشک!) سرگرم‌کننده‌اند و ریتم فیلمنامه تند پیش می‌رود، اما در ادامه بیشتر به سمت هجو مفرط می‌رود و پایان‌بندی برای نگارنده چندان قانع‌کننده نبود. صحنه‌ای با فرانسس مک‌دورمند و بحث‌های هیأت مشروطه آزادی لبخند به لب می‌آورد؛ به‌طور کلی فیلم ارزش یک بار دیدن را دارد. این اثر از نظر ساخت و بیان کاملاً نشانگر امضای برادران کوئن است: بی‌اعتنایی آگاهانه، روایتِ عجیب و گزنده و طنزی تلخ که با هوشمندی تدوین شده و مخاطب را غافلگیر می‌کند. تصویربرداری و انتخاب موسیقی هم در فضای فیلم با سلیقهٔ کوئن‌ها همخوانی دارد؛ هرچند نویسندهٔ دوم نقد اشاره کرده که موسیقی برای ذائقهٔ خودش نسبتاً مزاحم و زننده بوده است. بازیگران مکمل—تری ویلسون، فرانسس مک‌دورمند، جان گودمن و رندال تکس کاب—همگی در نقش‌های فرعی خود درخشان ظاهر می‌شوند و حضورشان فیلم را تقویت می‌کند. در مجموع، «Raising Arizona» اضافه‌ای قابل‌احترام به کارنامهٔ فیلم‌سازی برادران کوئن است: فیلمی خوش‌ساخت، مملو از لحظات تند و تیز و بامزه که اگرچه در مقاطعی به سوی هجو بیش از حد و پایانی کم‌رمق می‌رود، اما همچنان تماشای آن خالی از لطف نیست.