فیلم Ocean’s Eleven 1960

اگرچه من ابتدا تنها بازسازی استیون سودربرگ را دیده بودم — که کمی پس از مرگ فرانک سیناترا ساخته شد — در این میان به آثار سیناترا علاقهٔ زیادی پیدا کرده بودم، ابتدا به‌عنوان یک خوانندهٔ جاز تحول‌آفرین و بعدها به‌عنوان بازیگر. یک مجموعهٔ چهارتایی شامل نسخهٔ اصلی میلستون و سه‌گانهٔ سودربرگ خریدم و بعد از اختصاص زمان به برخی فیلم‌های میلستون و نقش‌آفرینی‌های سیناترا،...

اگرچه من ابتدا تنها بازسازی استیون سودربرگ را دیده بودم — که کمی پس از مرگ فرانک سیناترا ساخته شد — در این میان به آثار سیناترا علاقهٔ زیادی پیدا کرده بودم، ابتدا به‌عنوان یک خوانندهٔ جاز تحول‌آفرین و بعدها به‌عنوان بازیگر. یک مجموعهٔ چهارتایی شامل نسخهٔ اصلی میلستون و سه‌گانهٔ سودربرگ خریدم و بعد از اختصاص زمان به برخی فیلم‌های میلستون و نقش‌آفرینی‌های سیناترا، تصمیم گرفتم نسخهٔ رَت پَک را هم تماشا کنم. خونسردی و خوش‌گذرانی بازیگران خیلی خوب به فیلم منتقل شده و نفس کشیدن در فضای آن بسیار لذت‌بخش است. آنجی دیکینسون و شیرلی مک‌لین هم فوق‌العاده‌اند، مانند ستارگان همیشگی لاس‌وگاس که در فیلم نقش‌های کوتاه دارند. بخش‌های ویژهٔ دی‌وی‌دی‌ام، به‌ویژه وقتی دیکینسون و سیناترا سال‌ها بعد و هنگام مجری مهمان بودن او در برنامهٔ Tonight Show دربارهٔ ساخت فیلم صحبت می‌کردند، بسیار دلپذیر بود و لذت تماشایم را عمیق‌تر کرد. این فیلم را قویاً به هر کسی که بازسازی را دوست دارد توصیه می‌کنم. هرچند سودربرگ فیلم‌ساز توانمندی است، در مقایسه کمرنگ می‌شود؛ چون هرچقدر ستاره‌های امروز خوب باشند، آن‌ها همان رَت پَک نیستند! همچنین پایان‌بندی یکی از بهترین‌هاست. همیشه فکر می‌کردم کمدی سخت‌ترین ژانر است و زود کهنه می‌شود، اما این فیلم به‌خوبی پا برجاست... هر جذابیتی که این فیلم قرار بوده داشته باشد، من آن را ندیدم. می‌دانیم موضوع فیلم چیست: کهنه‌سربازانی سابق سراغ چند کسب‌وکار در وگاس می‌روند تا سرقت بزرگی انجام دهند. اما این موضوع به‌خوبی منتقل نشده — و در دههٔ شصت هم که فیلم ساخته شد همین‌طور بود. ممکن است برای تماشاگران آن زمان تا حدودی معنادار بوده باشد، اما من نمی‌فهمم. سیناترا و دیگران قرار است «باحال» باشند، ولی تنها کاری که می‌کنند این است که مثل کسانی با عقدهٔ برتری رفتار می‌کنند و دیگران هم این رفتار را می‌پذیرند. این ویژگی در بسیاری از فیلم‌های گروهی آن دوره و حتی فیلم‌های امروزیِ مشابه دیده می‌شود. با نسخهٔ قدیمی Ocean's Eleven هم اوضاع بدتر بود. من از هر صحنه کاملاً خسته شدم و به هیچ‌وجه برای سیناترا و گروهش اهمیتی قائل نبودم. شاید پیتر لافورد قابل قبول بود، چون او هم به‌نظر از این «برتری‌جویی» خسته بود؛ شاید سامی دیویس جونیور هم همین‌طور. دیگران نه. فیلم‌های سرقت دیگری هم بوده‌اند؛ «پنج علیه خانه» از بهترین‌هاست و گرچه آن را خیلی دوست نداشتم، دست‌کم سه برابر امتیازی که به این فیلم می‌دهم را دارد. خب، ۶ از ۱۰ به جای ۲ از ۱۰. شاید بعضی‌ها در این فیلم جذابیتی ببینند، اما من ندیدم.