فیلم Gangster Squad 2013

تق‌تقِ مسلسل! فیلم Gangster Squad را روبن فلایشر کارگردانی و ویل بیال نوشته است. در این فیلم جاش برولین، شان پن، رایان گاسلینگ، اما استون، نیک نولت، آنتونی مکی، جووانی ریبیزی، رابرت پاتریک و مایکل پِنا بازی می‌کنند. موسیقی اثر از استیو جابلونسکی و فیلم‌برداری از دیون بی‌بی است. لس‌آنجلس زیر سلطهٔ رئیس جرم و جنایت میکی کوهن (شان پن) قرار دارد. در یکی از دفاتر تاریک...

تق‌تقِ مسلسل! فیلم Gangster Squad را روبن فلایشر کارگردانی و ویل بیال نوشته است. در این فیلم جاش برولین، شان پن، رایان گاسلینگ، اما استون، نیک نولت، آنتونی مکی، جووانی ریبیزی، رابرت پاتریک و مایکل پِنا بازی می‌کنند. موسیقی اثر از استیو جابلونسکی و فیلم‌برداری از دیون بی‌بی است. لس‌آنجلس زیر سلطهٔ رئیس جرم و جنایت میکی کوهن (شان پن) قرار دارد. در یکی از دفاتر تاریک ادارهٔ پلیس، یک تیم ویژه از افسران شکل می‌گیرد. به این گروه اختیار کامل داده می‌شود تا به هر روشی که لازم باشد، کوهن و عملیاتش را سرنگون کنند؛ بنابراین اعضای تیم با همان روش‌های خشن مقابله به مثل می‌کنند. فیلم تا حدی برپایهٔ واقعیت‌های تاریخی ساخته شده و بیش‌تر شبیه یک نمونهٔ نوستالژیک از سینمای گانگستری مسلح است. بازیگران ستاره‌ای فرصت دارند نقش «خوب‌ها» و «بدها» را در سنت فیلم‌هایی مثل The Untouchables ایفا کنند، هرچند همین نکته هم نتوانسته فیلم را به مرتبهٔ بالاتر فیلم‌های ماندگار گانگستری برساند. در اینجا هیچ چیز جدیدی عرضه نمی‌شود و همه‌چیز طبق انتظار پیش می‌رود. برولین و گاسلینگ نقش‌های کلیدی در جبههٔ خوب‌ها را برعهده دارند: یکی نقش خانواده‌مردی را دارد که در خطر است و دیگری گرفتار عشقی خطرناک می‌شود در قالب شخصیت زنِ جذابی که نقش آن را اما استون بازی می‌کند — نکتهٔ جالب این است که او در رابطه‌ای با کوهن هم هست! در جبههٔ خلافکاران، شان پن نمایشِ پرهیجان، فحش‌آلود و اغراق‌شده‌ای ارائه می‌دهد. این تصویر بسیار رنگی، تهدیدآمیز و به‌شدت اغراق‌آمیز است؛ پذیرش آن بستگی زیادی به این دارد که چقدر با اجرای نمایشی و نزدیک به شخصیت کارتونیِ پن کنار بیایید. فضاسازی فیلم کاملاً دوران‌نماست: لس‌آنجلس اواخر دههٔ ۴۰ میلادی با مردانی در کلاه و پالتو و تامی‌گان، و بارهای مخفی که خوانندگانِ تورچ آواز می‌خوانند. از نظر طراحی تولید چیز زیادی برای ایراد گرفتن وجود ندارد، جز اینکه گاهی دیالوگ‌ها بدقواره می‌شوند. سکانس‌های اکشن به‌خوبی ساخته شده‌اند؛ بلند، خونین و هیجان‌انگیز، تصویربرداری درخشان و موسیقی اوج‌گیرنده است. کاش سازندگان کمی فکر بیشتر و تدبیر در کنار هیجان به خرج می‌دادند. به‌عنوان یک اثر گانگستری نزدیک به کمیک، از نظر سرگرمی عملکرد خوبی دارد، ولی در جنبه‌های دیگر سطحی و تابع فرمول است؛ شخصیت‌های جووانی ریبیزی، رابرت پاتریک و مایکل پنا از دور معلوم می‌کنند قرار است چه‌کار کنند. بنابراین فیلم فاصلهٔ زیادی با شاهکارهایی مثل The Untouchables دارد، اما از Mullholland Falls بهتر است. با این اوصاف، امتیاز: 6.5/10