فیلم Five Children and It 2004

فیلم کمی شبیه داستان‌های «سرگذشت نارنیا» آغاز می‌شود: خانواده‌ای از لندن جنگ‌زده به خانهٔ عمه/عمو «آلبرت» (کِنِت برانا)، پسر لوسش «هوراس» (الکساندر پاونال) و خدمتکارشان «مارتا» (زوئه وان‌مایکر) منتقل می‌شوند. آن‌ها دلتنگ خانه و مادرشان (تارا فیتزجرالد) هستند، اما بیش از همه نگران پدرشان (الکس جنینگز) هستند که برای جنگ با دشمن رفته است. روزی در ساحل با صخره‌ای کنجکاو و ساکن آن—یک پس‌مید (Psammead)—مواجه...

فیلم کمی شبیه داستان‌های «سرگذشت نارنیا» آغاز می‌شود: خانواده‌ای از لندن جنگ‌زده به خانهٔ عمه/عمو «آلبرت» (کِنِت برانا)، پسر لوسش «هوراس» (الکساندر پاونال) و خدمتکارشان «مارتا» (زوئه وان‌مایکر) منتقل می‌شوند. آن‌ها دلتنگ خانه و مادرشان (تارا فیتزجرالد) هستند، اما بیش از همه نگران پدرشان (الکس جنینگز) هستند که برای جنگ با دشمن رفته است. روزی در ساحل با صخره‌ای کنجکاو و ساکن آن—یک پس‌مید (Psammead)—مواجه می‌شوند. پس‌مید موجودی باستانی است که در شن‌ها زندگی می‌کند و تا غروب هر روز یک آرزو را برآورده می‌کند. اول بچه‌ها آرزوهای کودکانه می‌کنند، اما به‌مرور آرزوها جدی‌تر می‌شود—هرچند هرچه بدست می‌آورند با غروب آفتاب دوباره از بین می‌رود. برادر بزرگ‌تر «سیریل» (جاناتان بیلی) تلاش می‌کند انتظارات خواهر و برادرانش را مدیریت کند، اما «رابرت» (فردی هایمور) که پر از ایده برای بازگرداندن پدرشان است، کار را سخت می‌کند. در همین حال، پسرعموشان کنجکاو و مظنون است که آن‌ها هر روز کجا می‌روند و چه می‌کنند—و واقعاً نمی‌خواهیم آن نادان آرزویی داشته باشد! در اصل این یک داستان جذاب کودکان است که تا نود دقیقه کش داده شده و به‌خوبی جواب می‌دهد. بچه‌ها بازیگرانی گیرایند، پیام فیلم ترکیبی از محبت، دلتنگی و شیطنت است و پویانماییِ موجود (It) از تیم خلق موجودات جیم هنسن در ابتدا به‌اندازهٔ کافی ترسناک است. این فیلم سینمایی‌ای دلپذیر و حال‌خوب‌کن است، با فیلمنامه‌ای کمدی و گاه طعنه‌آمیز که از احساساتی شدنِ بیش از حد پرهیز می‌کند؛ من از دیدنش لذت بردم.