فیلم The NeverEnding Story III 1994

این احتمالاً شایسته امتیاز پایین‌تری است. با این حال، صادقانه بگویم آن‌قدر که باید حوصله‌ام را سر نبرد. «داستان بی‌پایان III» خلاصه اینکه یک به‌هم‌ریختگی است. به سختی شباهتی به نسخه بی‌نظیر اولیه دارد و حتی شبیه دنباله‌های معمول دهه ۱۹۹۰ هم نیست. داستان سرگردان است و هیچ حس جادویی‌ای منتقل نمی‌کند؛ بیشتر شبیه یک فیلم «ماهی بیرون از آب» است. با این حال، آن‌قدر سریع گذشت...

این احتمالاً شایسته امتیاز پایین‌تری است. با این حال، صادقانه بگویم آن‌قدر که باید حوصله‌ام را سر نبرد. «داستان بی‌پایان III» خلاصه اینکه یک به‌هم‌ریختگی است. به سختی شباهتی به نسخه بی‌نظیر اولیه دارد و حتی شبیه دنباله‌های معمول دهه ۱۹۹۰ هم نیست. داستان سرگردان است و هیچ حس جادویی‌ای منتقل نمی‌کند؛ بیشتر شبیه یک فیلم «ماهی بیرون از آب» است. با این حال، آن‌قدر سریع گذشت که مزه بدی از آن در ذهنم نماند. مطمئناً فیلم بدی است، اما بیش از آنچه انتظار می‌رود قابل تماشا است. بازیگران عملکرد قابل قبولی دارند. انتظار دیدن جک بلک را نداشتم — حتی با دیدن نامش در تیتراژ اول فکر می‌کردم صرفاً اسمی باشد — اما او واقعاً در فیلم حضور دارد و نسبتاً قابل قبول است. جیسون جیمز ریختر هم در حد متوسط عمل می‌کند؛ مشکل از خود بازیگر نیست بلکه از فیلمنامه و پرداخت شخصیت اوست. صداپیشگی‌ها نسبت به قسمت‌های قبلی افت قابل‌توجهی دارند؛ هرچند کافان شا تقریباً خوب است. تونی رابینسون، که من بیشتر او را به‌عنوان مجری تلویزیون در بریتانیا می‌شناسم، شاید برجسته‌ترین بازیگر در نقش انگی‌ووک باشد. این فیلم همچنین شخصیت راک‌بایتر را خراب می‌کند، اما آن صحنه که آن‌ها همراه با آهنگ «Born to Be Wild» سفر می‌کنند کمی بامزه است — تنها صحنه‌ای که تا حدی سرگرم‌کننده می‌شود. در مجموع، این سه‌گانه نباید وجود می‌داشت، چون فیلم اول آشکارا یک کار مستقل و تمام‌شده بود. خب، چه می‌شود کرد.