فیلم The NeverEnding Story II: The Next Chapter 1990

یک دنباله فراموش‌شدنی. با توجه به اینکه «داستان بی‌پایان ۲: فصل بعدی» شش سال پس از فیلم اصلی منتشر شد، تنها توماس هیل از بازیگران قبلی در آن حضور دارد و کارگردان پیشین، ولفگانگ پترسون، غایب است، چندان تعجب‌آور نیست که این فیلم تا حد زیادی از فیلم عالیِ ۱۹۸۴ دور بماند. افکت‌های مربوط به موجوداتی مثل فالکور چندان تفاوتی با قبل ندارند، اما با نبود صدای...

یک دنباله فراموش‌شدنی. با توجه به اینکه «داستان بی‌پایان ۲: فصل بعدی» شش سال پس از فیلم اصلی منتشر شد، تنها توماس هیل از بازیگران قبلی در آن حضور دارد و کارگردان پیشین، ولفگانگ پترسون، غایب است، چندان تعجب‌آور نیست که این فیلم تا حد زیادی از فیلم عالیِ ۱۹۸۴ دور بماند. افکت‌های مربوط به موجوداتی مثل فالکور چندان تفاوتی با قبل ندارند، اما با نبود صدای آلن اوپنهایمر شخصیت چندان برجسته نمی‌شود — خودم در نقد فیلم اول هم اشاره کرده بودم که اوپنهایمر نقش بزرگی در موفقیت آن داشت و غیبت او در این فیلم این موضوع را تأیید می‌کند. دونالد آرتور چندان موفق نیست. از نظر بازیگری، اجراهای جاناتان برندیس نسبتاً قابل قبول است، اما مشکل اصلی گفتمان اوست که بسیاری از دیالوگ‌ها غیرطبیعی به نظر می‌رسند. کنی موریسون در نقش آتریو احتمالاً تنها بازیگری است که نمایشی در سطح مشابه همتای خود در فیلم قبلی ارائه می‌دهد. با این اوصاف، نمی‌توانم این فیلم را فیلمی خوب بنامم. نمی‌گویم منتظر پایان فیلم بودم، اما چندان هم درگیرش نشدم. برای من فیلمی متوسط با امتیاز ۶ از ۱۰ است.