فیلم Wild Strawberries 1957

برگمان در این فیلم دربارهٔ معنای زندگی و گذر زمان صحبت می‌کند. بازیگران عالی‌اند، بسیاری از آنان در فیلم‌های دیگر برگمان نیز تکرار می‌شوند، و اجرای اینگرید تولین و ویکتور شستروم بسیار درخشان است. یکی از صحنه‌های به‌یادماندنی در آغاز فیلم است: کالسکهٔ تابوت‌بردار اسب‌کش چرخش بین جدول و چراغ خیابان گیر می‌کند؛ اسب‌ها به حرکت ادامه می‌دهند، چرخ جدا می‌شود و تابوتِ باز در میانهٔ...

برگمان در این فیلم دربارهٔ معنای زندگی و گذر زمان صحبت می‌کند. بازیگران عالی‌اند، بسیاری از آنان در فیلم‌های دیگر برگمان نیز تکرار می‌شوند، و اجرای اینگرید تولین و ویکتور شستروم بسیار درخشان است. یکی از صحنه‌های به‌یادماندنی در آغاز فیلم است: کالسکهٔ تابوت‌بردار اسب‌کش چرخش بین جدول و چراغ خیابان گیر می‌کند؛ اسب‌ها به حرکت ادامه می‌دهند، چرخ جدا می‌شود و تابوتِ باز در میانهٔ خیابان خلوت قرار می‌گیرد. عبوری نزدیک می‌شود تا نگاه کند و می‌فهمد که داخل تابوت هنوز زنده است — و بدتر اینکه آن شخص خود اوست! این «دکتر بورگ» (ویکتور شستروم) است. آیا این صحنه نمادین است؟ به هر حال برای من موجب لبخند شد، مانند بسیاری از لحظات این درام برانگیزانندهٔ تأمل. داستان حول این مرد دانشمند می‌چرخد که قرار است روز بعد به لوند برود تا به پاس خدماتش به حرفهٔ پزشکی تجلیل شود. در نیمه‌شب، او معلم خانهٔ بی‌مباهاتش «آگدا» را (اجرایی دلپذیر از جولیان کیندال) بیدار می‌کند و اعلام می‌کند که می‌خواهد با ماشین از استکهلم برود نه پرواز کند. آگدا از این تصمیم ناراحت است و اصلاً این موضوع را قبول ندارد، اما صبحانه‌اش را حاضر می‌کند و چمدانش را می‌بندد. هنگام صرف صبحانه، عروس باردارش «ماریان» (اینگرید تولین) تصمیم می‌گیرد بی‌دعوت همراه شود. در مسیر مشخص می‌شود که او از پیرمرد نفرت دارد و رک‌گویی‌اش او را شدیداً تکان می‌دهد. دکتر به‌راحتی می‌پذیرد که آدم وسواسی و بداخلاقی است، ولی این برخورد به او ضربهٔ عمیقی می‌زند. پس از توقف در پمپ بنزینِ «هنریک» (ماکس فون سیدو)، چند مسافر خلافی سوار می‌شوند: گروهی جوان و پرشور و سپس زوجی که دائماً با هم درگیرند و از تلخ‌گویی لذت می‌برند. در طول سفر، همراهان و مسیر او را وادار به مرور زندگی، یادآوریِ مادر پسرش و شادمانی‌ها و تراژدی‌هایش می‌کنند. فقط وقتی برای مراسم می‌رسد است که شروع به بازنگری زندگی، دیدگاه‌ها و اولویت‌هایش می‌کند. شستروم در این نقش فوق‌العاده است؛ نقشش را تقریباً به‌صورت اسکروج‌وار اجرا می‌کند. او در بیشتر عمرش از راه‌حل‌های عاطفی آسان استفاده کرده و اکنون خود را در بن‌بستی می‌بیند که شاید راه گریزی از آن نباشد. تولین هم به‌خوبی نقش زنی عمداً تحریک‌آمیز و به‌ظاهر بی‌رحم را ایفا می‌کند که از گفتن حقیقت به او کوتاهی نمی‌کند. فیلم سرشار از طنز—تلخ و بازیگوش—است و نگاهی جالب به آسیب‌های درون‌کاوی، در هر سنی، ارائه می‌دهد. همان‌طور که در آثار این کارگردان رایج است، پرسش‌های دینی و رابطه با خدا همیشه حضور دارند، اما این بار شخصیت‌ها خود به آن می‌پردازند و از ما نمی‌خواهند که همه‌چیز را تحلیل کنیم؛ نتیجه بررسی‌ای نسبتاً آرام‌تر و ظریف‌تر از بار تئولوژیک آثار برگمان است. داستان پرتحرک و سرگرم‌کننده است و شخصیت‌های فرعی به روایت امکان تنفس می‌دهند؛ احتمالاً این یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام از این کارگردان است.