فیلم Heaven Can Wait 1943

مدام کلیفتون وب را در نقش هنری ون کلیو تصور می‌کردم، اما دان آمچه به‌خوبی از پس این نقش برمی‌آید وقتی در اتاق انتظار «پایین» برای مصاحبه با لِرد کرگر حاضر می‌شود. او گمان می‌کند زندگی موفقی داشته که مستحق رد شدن در بالاست، جایی که موزارت و بتهوون هنوز اجرا می‌شوند، اما مصاحبه‌کننده اجازه می‌دهد خودش داستانش را تعریف کند و از همین جا...

مدام کلیفتون وب را در نقش هنری ون کلیو تصور می‌کردم، اما دان آمچه به‌خوبی از پس این نقش برمی‌آید وقتی در اتاق انتظار «پایین» برای مصاحبه با لِرد کرگر حاضر می‌شود. او گمان می‌کند زندگی موفقی داشته که مستحق رد شدن در بالاست، جایی که موزارت و بتهوون هنوز اجرا می‌شوند، اما مصاحبه‌کننده اجازه می‌دهد خودش داستانش را تعریف کند و از همین جا ما وارد ماجرا می‌شویم. هنری از خانواده‌ای ثروتمند نیویورکی است که پدرش راندولف (لوئیس کالهرن) و مادرش برتا (اسپرینگ بایینگتون) انتظار دارند مطابق قواعد اجتماعی رفتار کند. کافی است بگویم او هرگز واقعاً نمی‌خواهد آن بازی را انجام دهد، اما هیچ‌کس انتظار ندارد که در همین مسیر نامزد پسرعمویش، مارتا (جین تیرنی)، را از چنگشان درآورد درست وقتی نامزد می‌شوند. آنچه پس از آن رخ می‌دهد مشکلات و مصائب این زوج را نشان می‌دهد، وقتی با کمک پدربزرگشان هوگو (چارلز کوبرن) فرزندشان جک را بزرگ می‌کنند تا اینکه غم زندگی او را رنگ می‌زند. در ابتدا همه درباره هنری قضاوت می‌کنیم، اما کم‌کم درمی‌یابیم که او درواقع آدم نسبتاً شریف و قابل‌احترامی است و رفتار غریزی‌اش میان رسمیّت‌ها و نخوت‌نمایی‌های ساختگیِ جامعه‌ای که مدت‌ها ریشه‌های بداهه و خودجوشش را فراموش کرده، تازگی دارد. کوبرن در فرم خوبی است، یوجین پالِت با آن صوت قابل‌شناسایی‌اش چند نقش کوتاه و جالب به‌عنوان پدر ارائه می‌دهد و اگرچه فیلم شاید کمی طولانی به‌نظر برسد، در کلیت داستان عشقی واقعی را به‌زبان مهربان، دوستانه و صمیمی روایت می‌کند که اجازه می‌دهد شیمی میان آمچه و تیرنی به‌آرامی شکل بگیرد.