فیلم Maximum Conviction 2012

من به‌عنوان یکی از همان طرفداران بی‌حوصلهٔ سیگال هستم. هرچه او تا قبل از On Deadly Ground ساخته، مجموعه‌ای از کلاسیک‌های اکشن را تشکیل می‌دهد و حتی همان فیلم حداقل به‌طرزی مضحک بد بود. متأسفانه بیشتر آثارش بعد از آن واقعاً بی‌رمق و تکراری شده‌اند و وقتی سقوط کرد و رفت سراغ فیلم‌های مستقیم به DVD، کیفیت آثارش به کلی افت کرد. چندتایی از فیلم‌ها...

من به‌عنوان یکی از همان طرفداران بی‌حوصلهٔ سیگال هستم. هرچه او تا قبل از On Deadly Ground ساخته، مجموعه‌ای از کلاسیک‌های اکشن را تشکیل می‌دهد و حتی همان فیلم حداقل به‌طرزی مضحک بد بود. متأسفانه بیشتر آثارش بعد از آن واقعاً بی‌رمق و تکراری شده‌اند و وقتی سقوط کرد و رفت سراغ فیلم‌های مستقیم به DVD، کیفیت آثارش به کلی افت کرد. چندتایی از فیلم‌ها کمی بلندپروازانه‌تر بودند—مثلاً Mercenary for Justice که پول کافی برای صحنه‌های درگیری با تانک صرف شد—اما آن پول اضافی هم نتوانست یک فیلم سطح B کسل‌کننده و قابل‌پیش‌بینی با داستان کلیشه‌ای و بازی‌های افتضاح را نجات دهد. این فیلم‌ها با جلدهای فتو‌شاپ‌شدهٔ سیگال که تفنگ به‌دست گرفته و ظاهر جذابی دارند، به‌صورت خنده‌داری روی هم انباشته شده‌اند، اما درونشان جز خستگی، ملال و بی‌کفایتی چیز دیگری نیست؛ وضعی که حتی Ted V. Mikels را هم خجالت‌زده می‌کند. بعد از اینکه بارها سرم کلاه رفت، بی‌خیال شدم. احتمالاً تنها من نیستم؛ حالا چه کسی دیگر این‌ها را تماشا می‌کند؟ بعد از دهه‌ها، چه کسی هنوز فریب این شیوهٔ بی‌روح را می‌خورد؟ ظاهراً به‌اندازهٔ کافی کسانی هستند که هنوز به او کار می‌دهند. با این حال وقتی برای اولین بار خلاصهٔ داستان این فیلم را شنیدم کمی هیجان زده شدم. ساخته شده در پی موفقیت The Expendables، به نظر می‌رسید تلاش شده تا دوباره فضای تِستوسترونی به کارهای سیگال برگردانند و شاید کمی هم نوستالژی دوران Under Siege را زنده کنند. این‌بار تروریست‌هایی (با رهبری Michael Paré) زندان را تصرف می‌کنند و زندانیان را آزاد می‌کنند. سیگال باید هم با زندانیان و هم با تروریست‌ها بجنگد تا نظم را برقرار کند. ایدهٔ خوبی به‌نظر می‌رسید؛ چه‌طور ممکن است این را خراب کنند؟ اشکال کار این است که فیلم کانادایی است؛ جایی که انگار کارخانهٔ تولید فیلم‌های اکشن بی‌روح مستقیم به ویدیو است، و این فیلم هم خیلی محصولی به‌نظر می‌رسد که از هر طرف گوشه‌ها را کوتاه کرده‌اند تا کمتر شبیه فیلم شود. برای زندانی‌ها بیشتر از چهار بازیگر نگرفته‌اند و با یک خط دیالوگ صرفاً می‌گویند زندان در حال تعطیل شدن است یا چیز مشابهی—ضعیف! کِی سیگال باید از میان یک سالن غذاخوری شلوغ عبور می‌کرد؟ به‌نظر می‌رسد فیلمنامه ارزان‌ترین قسمت پروژه بوده، اما حتی در آن هم تلاشی صورت نگرفته. چه کاری جالب می‌شد از این ایده درآوردند؟ چرا ما داریم شاهد هستیم که تیمی از جوانان گمنام همهٔ کارهای سخت را انجام می‌دهند و سیگال پرسه می‌زند و نقش کمی در پیشبرد داستان دارد؟ حس می‌کنم Half Past Dead حتی به انتظاراتم نزدیک‌تر بود تا این فیلم—که این اصلاً نکتهٔ خوبی نیست. سیگال آن‌قدر زرهٔ بی‌ربط و سنگینی پوشیده که شبیه لاک‌پشتی کندالحرکت شده و هیچ‌کدام از درگیری‌هایش ذره‌ای واقع‌نمایی یا تعلیق ندارند. با این حال باید به گروه فیلمبرداری credit داد که صدای او را دوبله نکردند (او هم با لهجه‌ای نیمه‌کِی‌جون‌مانند چیزی زیر لب می‌گوید) و تا حد زیادی معلوم نیست که بدل برایش گذاشته‌اند. Michael Paré و Steve Austin هم ظاهراً با روحیهٔ خوب در پروژه حاضر شده و تلاش جسمانی و احساسی‌ای در اجراهایشان داشته‌اند. همچنین در اواخر فیلم یک تیراندازی نسبتاً قابل‌قبول بین سیگال و Paré هست و چند زد و خورد معمولی بین شخصیت‌های فرعی هم داریم. اما همه‌اش خیلی کم و دیر است و دقیقاً همان چیزی نیست که برای دیدنش هزینه کردیم. با این وجود باید بگویم از 90٪ چیزهایی که او بعد از Machete ساخته، بهتر است؛ فقط ای‌کاش این فیلم این‌قدر کُند و خسته‌کننده نبود. اگر هنوز کنجکاو هستید، مراقب موسیقی پس‌زمینهٔ تکراری و از پیش ضبط‌شده باشید که در طول فیلم حتی برای یک دقیقه هم خواب و خستگی را کنار نمی‌گذارد و هرگونه هیجان بالقوه را از فیلم می‌گیرد.