فیلم Line of Duty 2019

وقتی درباره فیلمی می‌شنوید که «آن‌قدر بد است که خوب است»، یعنی با وجود کلی ضعف، چیزی در آن هست که نمی‌گذارد کاملاً ازش متنفر شوید. همین موضوع درباره فیلم "Line of Duty" صدق می‌کند. اگر نام کلیشه‌ای فیلم گویای ماهیت آن نبود، توضیح رسمی شاید کمک کند: پلیسی رسوا شده که به‌طور تصادفی آدم‌ربا را کشته، در رقابتی با زمان باید قربانی آدم‌ربایی را پیدا...

وقتی درباره فیلمی می‌شنوید که «آن‌قدر بد است که خوب است»، یعنی با وجود کلی ضعف، چیزی در آن هست که نمی‌گذارد کاملاً ازش متنفر شوید. همین موضوع درباره فیلم "Line of Duty" صدق می‌کند. اگر نام کلیشه‌ای فیلم گویای ماهیت آن نبود، توضیح رسمی شاید کمک کند: پلیسی رسوا شده که به‌طور تصادفی آدم‌ربا را کشته، در رقابتی با زمان باید قربانی آدم‌ربایی را پیدا کند. آرون اکهارت در این فیلم بازی می‌کند و تا جایی که از دستش برمی‌آید با متنی سست و معمولی سروکله می‌زند. مشکل واقعی اما کارگردانی است؛ لحن فیلم نامنظم است و موقعیت‌های طنزی که ناگهانی و نامناسب در دل یک اثرِ تلاش‌شده برای ایجاد تعلیق و مسابقه با زمان ظاهر می‌شوند. تصور کنید هر ده دقیقه در فیلمی مثل End of Watch، جیک جیلنهال یا مایکل پنا یک جمله کلیشه‌ایِ آرنولد شوارتزنگربگی تحویل بدهند — گاهی اگر درست اجرا شود جواب می‌دهد، اما در "Line of Duty" اصلاً جواب نمی‌دهد. در تمام فیلم چشم‌غره می‌رفتم؛ این یک فیلم اکشن دقیقاً طبق فرمول است، اما جمعاً نمی‌توانستم کلاً ازش متنفر باشم. چیزهای مسخره زیادی دارد: صحنه‌های کاملاً بی‌دلیل دفتر خبر و یوتیوبرها، یا خبرنگاران که با ذوق درباره «اخبار اختصاصی» حرف می‌زنند در حالی که فیلم بارها و بارها تأکید می‌کند همه چیز به‌صورت زنده پخش شده و بنابراین عملاً چیزی «اختصاصی» وجود ندارد. یا صحنه‌ای که خبرگزاری هلیکوپتر را برای پوشش آتش‌سوزی خانه‌ای می‌فرستد — آتش‌سوزی‌ای که از بدترین جلوه‌های ویژه آتش استفاده شده — و در هلیکوپتر عملاً فقط خلبان است؛ نه تصویربردار، نه گزارشگر، فقط خلبانی که دارد کارش را می‌کند. وقتی دو مرد در عقب هلیکوپتر دعوا می‌کنند و از لبه آویزان می‌شوند، خلبان حتی به فکر فرود آوردن هلیکوپتر یا نزدیک‌تر شدن به زمین نمی‌افتد. فیلم پر از این نوع لغزش‌هاست. داشتم تمام مدت چشم‌هایم را می‌چرخاندم، اما در پنج دقیقه پایانی اتفاقی افتاد که بلند خندیدم و فهمیدم انگار سازندگان کاملاً متعهد بودند که آن را به یک فیلم درجه‌بِی تبدیل کنند؛ انگار عمداً سطح ابتذال را تا آخر بالا برده‌اند و فیلم را مثل کسی که با یک جرعه آبجو از صخره می‌پرد، به سمت پرتگاه رانده‌اند و در میانه سقوط به همه انگشت وسطی نشان داده‌اند. اگر قرار است ببینیدش، با یک کاسه بزرگ پاپ‌کورن و حالتی آماده برای پذیرفتن چیزی نیمه‌جذاب اما پرخطا تماشا کنید.