فیلم 2010 The Year We Make Contact 1984

سفری دیگر به مشتری برای یافتن پاسخ‌ها پس از شکست مرموز مأموریت «دیسکاوری وان» به مشتری در سال 2001، دکتر هی‌وود فلوید (با بازی روی شیدر) از ریاست شورای ملی فضانوردی کناره‌گیری می‌کند. چند سال بعد، شوروی‌ها سفینهٔ «لئونُف» و خدمه‌اش را به همراه سه آمریکایی — از جمله فلوید — به سمت مشتری می‌فرستند تا به بررسی سرنوشت دیسکاوری و اختلال در رایانهٔ هوشمند آن،...

سفری دیگر به مشتری برای یافتن پاسخ‌ها پس از شکست مرموز مأموریت «دیسکاوری وان» به مشتری در سال 2001، دکتر هی‌وود فلوید (با بازی روی شیدر) از ریاست شورای ملی فضانوردی کناره‌گیری می‌کند. چند سال بعد، شوروی‌ها سفینهٔ «لئونُف» و خدمه‌اش را به همراه سه آمریکایی — از جمله فلوید — به سمت مشتری می‌فرستند تا به بررسی سرنوشت دیسکاوری و اختلال در رایانهٔ هوشمند آن، هَل 9000، بپردازند. کیر دولیا بار دیگر در نقش فضانورد گمشدهٔ دیوید بومن بازمی‌گردد و هلن میرِن نقش کاپیتان لئونُف را ایفا می‌کند. باب بالابان و جان لیتگو نیز در نقش دو فضانورد آمریکایی دیگر حضور دارند. «2010: سالی که تماس می‌گیریم» (۱۹۸۴) علمی‌تخیلیِ واقع‌گرایانه‌ای است که نسبت به پیشینۀ هنری و تجربه‌محور «2001: A Space Odyssey» (۱۹۶۸) کمتر هنری و بیشتر از نظر درام قانع‌کننده است. این تفاوت به معنای برتری یکی بر دیگری نیست، فقط نشان‌دهندهٔ رویکرد متفاوت است: «2001» پرسش‌هایی مطرح می‌کند و این فیلم سعی در پاسخ‌گویی دارد — چیزی که برای برخی خوشایند نخواهد بود. پرسش‌ها شامل این‌ها هستند: چرا هَل دچار اختلال شد؟ دلیل واقعی مأموریت اصلی دیسکاوری که برای فلوید ناشناخته بود چه بود؟ چه بر بومن رفت؟ هدفِ تک‌سنگ عظیمِ مدارگرد مشتری چه بود؟ هر دو فیلم یکدیگر را تکمیل و توازن می‌کنند. این فیلم بیشتر یک ماجراجویی فضایی سرراست در آیندهٔ نزدیک است. برخلاف «جنگ ستارگان» که فضای تخیلی دارد، «2010» علم‌محور و مناسب بزرگسالان است. «پیشتازان فضا» هم چنین است، اما «2010» به مراتب واقع‌گرایانه‌تر است که من آن را می‌پسندم — یعنی انتظار نبردهای کهکشانی یا نژادهایی مانند کلینگان‌ها را نداشته باشید. این فیلم بیشتر حال‌وهوایی شبیه «ماموریت به مریخ» (۲۰۰۰) و «مریخی» (۲۰۱۵) دارد. مدت زمان فیلم: ۱ ساعت و ۵۶ دقیقه. رتبه: B یک اثر استاندارد‌تر نسبت به پیشینی‌اش با این وجود، صادقانه‌تر بگویم از این فیلم بیشتر از «2001: A Space Odyssey» لذت بردم — لااقل به این دلیل که بیش‌تر شبیه چیزی است که شخصاً از یک فیلم انتظار دارم، در حالی که آن اثر ۱۹۶۸ تا حدی شبیه یک تجربهٔ هنریِ انتزاعی است. البته فیلم اصلی از نظر جلوه‌های بصری و صوتی بسیار فراتر از این ساختهٔ ۱۹۸۴ است؛ اما از نظر طرح و داستان، به نظرم این فیلم بهتر است. این بدان معنا نیست که «2010» را اثری عالی بدانم؛ من آن را چنین ارزیابی نمی‌کنم. با این حال فیلم علمی‌تخیلی محکمی است و من هنگام تماشایش وقتِ خوبی داشتم. به تغییر بازیگران علاقه‌ای ندارم، ولی روی شیدر در نقش هی‌وود فلوید به‌خوبی جای ویلیام سیلوستر را پر کرده است. باب بالابان هم عملکرد خوبی دارد و دیدن حضور جان لیتگو و هلن میرِن جذاب است. تا حدودی شگفت‌زده‌ام (و موافقم) که این فیلم ظاهراً با استقبال نسبتاً خوبی روبه‌رو شده؛ انتظار داشتم اغلب آن را ضعیف بدانند، همان‌طور که معمولاً برای دنبالهٔ فیلم‌های نمادینِ متفاوت از نسخهٔ اصلی رخ می‌دهد (کارگردان متفاوت و غیره).