فیلم The Disappointments Room 2016

باز هم همان داستان قدیمی: یک فیلم ترسناک حاکی از یک خانه حومه‌ای که با تکیه بر وضعیت روحی پریشان یک قهرمانه تحت فشار و دیوارهای آزاردهندهٔ خانه می‌خواهد چند جرقه ترس‌آور بسازد. فیلم با عنوان مناسبِ The Disappointments Room تازه‌ترین نمونه‌ای است از ترس‌آفرینی‌های سست که تلاش می‌کند از صدای تاب‌خوردن تخته‌کف‌ها طلای تیره استخراج کند؛ اما در عمل تنها به یک ملغمهٔ تکراری...

باز هم همان داستان قدیمی: یک فیلم ترسناک حاکی از یک خانه حومه‌ای که با تکیه بر وضعیت روحی پریشان یک قهرمانه تحت فشار و دیوارهای آزاردهندهٔ خانه می‌خواهد چند جرقه ترس‌آور بسازد. فیلم با عنوان مناسبِ The Disappointments Room تازه‌ترین نمونه‌ای است از ترس‌آفرینی‌های سست که تلاش می‌کند از صدای تاب‌خوردن تخته‌کف‌ها طلای تیره استخراج کند؛ اما در عمل تنها به یک ملغمهٔ تکراری از هیولاهای خانگی و اشاره‌های ناشی به بیماری روانی قربانی بدل می‌شود. در مقابل فیلم‌هایی مثل Lights Out که روان‌شناسی کاراکتر را به‌درستی پایه می‌گذارند، کاروسو (کارگردان) نتوانسته روان‌شناسی ملموس و منسجمی برای روایت نابرابر و مبهمش بسازد تا حس تلویحی آسیب‌دیدگی و اضطراب خام را منتقل کند. The Disappointments Room بیشتر مجموعه‌ای از چین‌وچرخه‌های سرد و بی‌رمق است که تنها اندکی از هیجان روان‌شناختی را القا می‌کنند. فیلم مدت‌ها بلاتکلیف مانده بود و پس از مشکلات مالی توزیع‌کننده، اکرانش عقب افتاد — و شاید بهتر بود که در همان قفسه‌ها می‌ماند، چون هیچ ترس برجسته یا تخریب خانگی چالشی به میز وحشت اضافه نمی‌کند. کیت بکینسیل که اخیراً در فیلمی با استقبال انتقادی بازی کرده بود، در این نقشِ کم‌جان همدردی لازم را ایجاد نمی‌کند. او در نقش دانا، همسر و مادری که پس از مرگ دختر شیرخوارشان از بروکلین به یک عمارت روستایی نقل مکان می‌کند، ظاهر می‌شود؛ خانواده از شهر فرار می‌کنند تا با غمشان کنار بیایند و دانا به‌عنوان معمار سعی می‌کند خانهٔ فرسوده را سامان دهد. قابل پیش‌بینی‌ست که خانه رازهایی دارد: اتاقی مخفی در زیرشیروانی که با کلید گمشده باز می‌شود و کنجکاوی ممنوع دانا را به کابوس می‌کشاند. خانه کم‌کم برای دانا به جهنمی توهم‌آلود بدل می‌شود؛ اتاق موضوعِ اصلی توهمات آزاردهندهٔ اوست و او با تصاویری ترسناک و ارواحی روبه‌رو می‌شود که گاه‌به‌گاه ظاهر می‌شوند، از جمله ظاهر شدن مالک پیشین خانه، قاضی بلاکر، و سگ سیاهِ شیطانی‌اش. علاوه بر این، دانا باید در کنار این ترس‌ها، تحمل تلاش‌های مزاحمانهٔ تعمیرکار محلی برای جلب توجه او را هم داشته باشد. دانا به‌حق در هم‌شکسته و آشفته است و سعی می‌کند خانواده‌اش را از شدت عذاب روحی و تهدیدات خانه آگاه کند، اما آن‌ها ادعاهای او را صرفاً باقی‌ماندهٔ یک فروپاشی روانی بزرگ ناشی از مرگ فرزندشان می‌پندارند. سؤال‌های دراماتیک فیلم این‌اند که آیا دانا می‌تواند از بحران شخصی‌اش عبور کند، سایه‌های تلافی‌جویانه را که به پایداری روانی‌اش آسیب می‌زنند رها سازد، و چگونه از پسرش محافظت کند در حالی که خود را بابت از دست‌دادن دخترش سرزنش می‌کند. نوشتهٔ مشترک کاروسو و وانت‌ورث میلر تلاش می‌کند عنصر شبح‌وار نامشخصی اضافه کند و بارهای روان‌شناختی دانا را تقویت نماید، اما کلیشه‌های نخ‌نمای خانهٔ پرُوحشت و آسیب‌پذیری مادریِ بکینسیل به شکلی کند و کش‌دار ارائه می‌شوند. ساختارِ دراماتیک و صحنه‌های واقعیِ ترس و دلهره به‌قدری کم‌جان‌اند که فیلم را از سطح یک اثر کلیشه‌ای و تکراری ژانر جلو نمی‌برند. بکینسیل هرچند تلاش می‌کند تا بار احساسی نقش را حمل کند، اما شخصیت دانا بیش از حد سطحی و نگران به‌نظر می‌رسد. کاروسو در مقام کارگردان قابل‌تقدیر است که می‌کوشد پروژه‌ای روان‌شناسانه بسازد و اجزای مختلفی مانند عشق و فقدان دانا، هجوم روح‌های ترسناک به خانه و آزارهای افراد مزاحم را وارد کند؛ اما این زیرپلات‌ها هرگز به‌صورت یکپارچه با یکدیگر ادغام نمی‌شوند و باعث می‌شوند ریتم فیلم پَرَک‌پَرَک و آشفته به‌نظر برسد. بازیگران قدیمیِ تلویزیون اگرچه برای علاقه‌مندان نوستالژیک جذاب‌اند، اما در این فیلم هدر رفته‌اند. در مجموع، The Disappointments Room فیلمی متوسط و کم‌اثر است که نه ترس برجسته‌ای دارد و نه عمق روان‌شناختی لازم؛ فیلمی که عنوانش تا حدی خود را حقیقت می‌بخشد — بهتر است که بیننده انتظار هیچ‌چیزِ خاصی نداشته باشد. برخی منتقدان حتی با لحن تند می‌پرسند: «واقعا چه کسی این را ویرایش کرده؟» و عنوان فیلم را دعوتی خودخواسته برای مذمت می‌دانند؛ در برداشتِ کلی، فیلم موجب تأسف و ناامیدی است و لحظه‌ای واقعاً ترسناک به مخاطب هدیه نمی‌دهد.