فیلم Nefarious 2023

نمی‌دانم این فیلم چقدر برای مخاطب مسیحی فیلمِ «خوبی» محسوب می‌شود، اما قطعاً فیلم ترسناکِ قابل‌تأملی است. از یک سو مخاطبان مسیحی معمولاً فیلم‌های روان‌شناختی ترسناک را نمی‌پسندند و از سوی دیگر طرفداران ژانر وحشت معمولاً از فیلم‌هایی که حامل ارزش‌های مسیحی باشند خوششان نمی‌آید. بنابراین جمع بزرگی وجود ندارد که این نوع اثر را واقعاً قدر بداند؛ به‌نظر می‌رسد سازندگان هم این را می‌دانستند...

نمی‌دانم این فیلم چقدر برای مخاطب مسیحی فیلمِ «خوبی» محسوب می‌شود، اما قطعاً فیلم ترسناکِ قابل‌تأملی است. از یک سو مخاطبان مسیحی معمولاً فیلم‌های روان‌شناختی ترسناک را نمی‌پسندند و از سوی دیگر طرفداران ژانر وحشت معمولاً از فیلم‌هایی که حامل ارزش‌های مسیحی باشند خوششان نمی‌آید. بنابراین جمع بزرگی وجود ندارد که این نوع اثر را واقعاً قدر بداند؛ به‌نظر می‌رسد سازندگان هم این را می‌دانستند و صرفاً خواسته‌اند فیلمی خوب بسازند برای کسانی که قادر به قدردانی از آن‌اند—هرچقدر هم اندک باشند. در واقع معلوم نیست فیلم می‌خواهد بیشتر «فیلم مسیحی» باشد یا «ترسناک روان‌شناختی»، اما در هر دو وجه تا حد زیادی موفق است. برای فیلمی درباره تسخیر شیطانی، به‌طور شگفت‌آوری واقع‌گرایانه است—و من این را از زاویه کسی می‌گویم که سابقه نگهبانی در زندان‌ها و مراکز روانی داشته‌ام. چند ناهماهنگی بسیار جزئی هست که یا برای پیشبرد داستان ضروری‌اند یا به‌دلیل ملاحظات ایمنی اعمال شده‌اند (لازم نیست همه جزئیات دقیقِ تدابیر امنیتی زندان را بدانند). یک فیلم آلمانی تقریباً مشابه هم وجود دارد به نام «Der Totmacher» که فیلمنامه‌اش از روی صورت‌جلسات واقعی یک ارزیابی روان‌شناختی ساخته شده؛ این نشان می‌دهد چقدر این نوع روایت به واقعیت نزدیک است. در قصه: وقتی روان‌پزشک سخت‌گیر «مارتین» (جوردن بلفی) به زندان می‌رسد، ناظر زندان (تام اهمر) از او می‌خواهد تأیید کند یک زندانی از نظر روانی برای اعدام صلاحیت دارد. روبه‌روی مارتین، مردی با لباس نارنجی (شان پاتریک فلانری) به تخت زنجیر است؛ کسی که برای تحلیلگری منظم و منضبط بسیار مشکل‌آفرین می‌شود. او ادعا می‌کند توسط همان شیطانِ عنوان فیلم تسخیر شده و چون از بدنش به‌قدر کافی «استفاده» کرده، می‌خواهد کشته شود تا برود. در ابتدا همه این حرف‌ها مضحک به‌نظر می‌رسد، اما مرد چیزهایی می‌داند که نباید بداند و سخنانش به‌سرعت مارتین را پریشان و گیج می‌کند. اجرای فلانری در این نقش واقعاً خوب است؛ گونه‌ای جنونِ جذاب در بازی او وجود دارد. اما دیالوگ‌ها موضوعی جدا هستند؛ ممکن است تأمل‌برانگیز تلقی شوند یا ساده و مبتذل. نمی‌توان از کنار آموزه‌های گاه افراطی و غالباً متناقضی که در مناظره‌های ساختگی فیلم مطرح می‌شوند بی‌تفاوت گذشت. اگر هدف فیلم برانگیختن فکر و بحث است، ارزش دیدن دارد؛ اما به‌عنوان یک ایده سبک‌تر در ژانر وحشت، تا حدی کلیشه‌ای و کم‌تأثیر است و در رسیدن به هدفِ ترویج وحشتِ جدی ناموفق است.