فیلم The Pink Panther 2006

از ابتدا می‌دانستم که پیش‌درآمدی بر مجموعه "پنتر صورتی" یک ابلیس خواهد بود. اما هرگز فکر نمی‌کردم که بدتر از آنچه که انتظار داشتم باشد. به تماشای این فیلم رفتم چون طرفدار استیو مارتین و نوشته‌های او هستم. تلاش او برای تقلید یا بازآفرینی نقش کلاوزو (هر کدام که بود) حداقل به یک موفقیت ناکام تبدیل شد. زیبایی کلاوزوی پیتر سلرز در ظرافتی بود که...

از ابتدا می‌دانستم که پیش‌درآمدی بر مجموعه "پنتر صورتی" یک ابلیس خواهد بود. اما هرگز فکر نمی‌کردم که بدتر از آنچه که انتظار داشتم باشد. به تماشای این فیلم رفتم چون طرفدار استیو مارتین و نوشته‌های او هستم. تلاش او برای تقلید یا بازآفرینی نقش کلاوزو (هر کدام که بود) حداقل به یک موفقیت ناکام تبدیل شد. زیبایی کلاوزوی پیتر سلرز در ظرافتی بود که او به این شخصیت می‌آورد. او بی‌دست و پا بود نه احمق. حقیقت کمدی در نسخه‌های اصلی این است که کلاوزو در واقع به‌طور تصادفی و از طریق اشتباهاتش معما را حل می‌کرد. بنابراین زمانی که به او افتخار می‌دادند، این موضوع به مراتب بیشتر خنده‌دار بود. کلاوزوی مارتین احمق و خودبین است و هیچ ویژگی قابل قبولی ندارد. او در واقع برخی مهارت‌های پلیسی دارد که در نهایت به او کمک می‌کند، اما این ویژگی‌ها در قالب کلاوزو نیست. او کلاوزو نیست. چرا کسی بخواهد شخصیتی را بازآفرینی کند که کامل بود؟ **فیلمی نسبتاً خوب که حداقل می‌تواند ما را سرگرم کند، اما هنوز هم از کیفیتی که انتظار داریم فاصله دارد.** پس از سال‌ها خاموشی، فرانچایز "پنتر صورتی" به یک تجدید حیات بسیار کوتاه با دو فیلم با بازی استیو مارتین دست یافت. من فیلم‌های اصلی را از دهه‌های 60، 70 و 80 دیدم که در آن‌ها پیتر سلرز نقش بازپرس مشهور کلاوزو را ایفا می‌کرد. با مرگ سلرز، فرانچایز ادامه یافت و برخی فیلم‌های بسیار بدی را به خود دید که پایان آن را رقم زدند. این فیلم جدید به شدت از سوی منتقدان مورد انتقاد قرار گرفت و نتوانست همه آنچه را که مردم می‌خواستند ارائه دهد، اما حقیقت این است که این فیلم در باکس آفیس موفق بود و حتی امروز حق نمایش‌های مکرر در شبکه‌های تلویزیونی را دارد، چیزی که فیلم‌های اصلی دیگر ندارند. انتخاب استیو مارتین به عنوان نقش اصلی، به نظر من، انتخابی بسیار عاقلانه بود، زیرا این بازیگر توانست کاری انجام دهد که به ارثیه سلرز احترام بگذارد و آن را گرامی دارد (بازیگری که مارتین خود اعتراف کرده که او را بسیار تحسین می‌کند). مارتین در کارش خوب است و یک بازیگر کمدی شناخته‌شده است، اما شوخی‌هایی که او به کار می‌برد بیشتر پیش‌بینی‌پذیر و احمقانه‌تر از شوخی‌های سلرز است و حقیقت این است که او به‌طرز خاصی خنده‌دار نیست. ژان رنو اضافه‌ای خوشایند بود، زیرا او با نقش و نوع کمدی که برای او در نظر گرفته شده، بسیار راحت بود. امیلی مورتیمر به‌خوبی نقش عشق پلاتونیک را ایفا می‌کند. او را از خود پروتاگونیست هم خنده‌دارتر یافتم. کوین کلاین به خوبی در نقش درایفوس عمل نمی‌کند: این بازیگر به او جدیتی بخشیده که تمام سرگرمی را از بین می‌برد. در عوض، به نظر می‌رسد بیونه‌سه تنها به دلیل زیبایی ظاهری‌اش و توانایی‌اش برای جذب طرفدارانش به دیدن فیلم انتخاب شده است. او نمی‌تواند یک شخصیت را بازی کند و فقط خود را نشان می‌دهد. سناریو بخشی از مشکل این فیلم است، با داستانی بعید و عجیب که در آن الماس صورتی تقریباً در برابر چشم‌ها دزدیده می‌شود، به‌دنبال مرگ مالک آن، یک مربی فوتبال مشهور. داستان به سادگی ضعیف و بی‌جاذبه است. و در حالی که فیلمبرداری قابل قبول است، لوکیشن‌های فیلم به‌خوبی انتخاب و استفاده شده‌اند و تیتراژ متحرک ابتدایی به‌خوبی انجام شده، بقیه فیلم بسیار ضعیف است: ویرایش و کارهای جلوه‌های بصری نقاط ضعف فیلم هستند، ریتم به نظر نامتناسب و نامتعادل می‌رسد و موسیقی متن به یک سری تغییرات بر اساس لایت موتیف ارائه شده توسط لحن موسیقی اصلی مانسینی محدود شده است.