فیلم Blood and Sand 1941

ابتدا از تماشای این فیلم به‌خاطر تیرون پاور لذت بردم، اما پس از حدود یک ساعت واقعا ناامید شدم. او در نقش گلاردو، ماتادوری جاه‌طلب است که می‌خواهد راه پدربزرگش را دنبال کند، اما توسط منتقدی به نام کورّو (با بازی چشم‌گیر لِیِرد کِرِگر) به‌عنوان یک سرگرم‌کننده درجه پنجم میدان تحقیر می‌شود. او مصمم است که نه تنها پولدار شود، بلکه به شهرت برسد و...

ابتدا از تماشای این فیلم به‌خاطر تیرون پاور لذت بردم، اما پس از حدود یک ساعت واقعا ناامید شدم. او در نقش گلاردو، ماتادوری جاه‌طلب است که می‌خواهد راه پدربزرگش را دنبال کند، اما توسط منتقدی به نام کورّو (با بازی چشم‌گیر لِیِرد کِرِگر) به‌عنوان یک سرگرم‌کننده درجه پنجم میدان تحقیر می‌شود. او مصمم است که نه تنها پولدار شود، بلکه به شهرت برسد و به روستایش بازگردد تا دست معشوقه کودکی‌اش کارمن (لیندا دارنل) را طلب کند. اما موفقیت می‌تواند تیغی دولبه باشد و در اوج شهرت و توانایی، نظر دونیا سول (ریتا های‌ورت) — زنی چشم‌گیر و تا حدی فریبکار — به او جلب می‌شود و معلوم است چه سرنوشتی در انتظار است. مشکل برای من این بود که فیلم به‌عنوان درامی که به زندگی گاهی خشونت‌بار ماتادورها می‌پردازد (چه درست چه نادرست)، نویدبخش شروعی شبیه بسیاری از فیلم‌های مربوط به بوکس بود؛ نشان می‌داد این ورزش برای بسیاری — نه فقط خود مبارزان، بلکه دوستان و خانواده‌هایشان — تنها راه فرار از چرخه فقر بوده و چطور پرستش بی‌قید و شرط می‌تواند وقتی موضوع از نظر احساسی پایدار نیست، سمی شود. اما در ساعت دوم فیلم افت می‌کند و خیلی به ملودرام نزدیک می‌شود؛ موسیقی آلفرد نیومن بیش از حد برجسته می‌شود و نوید حوادث بعدی را می‌دهد. آنتونی کوئین در نقش مانوئلو تلخ بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، اما به اندازه‌ای نیست که عناصر اکشن را در اوج نگه دارد. جذابیتِ بازیِ پاور و های‌ورت واضح است، اما خود داستان مرا مأیوس کرد.