فیلم Dracula: Dead and Loving It 1995

شاید این فیلم از دید من کم‌دوست‌‌داشتنی‌ترین اثر مل بروکس (گرچه «Life Stinks» را ندیده‌ام) و لزلی نیلسن باشد، اما شایسته‌ی تمام این نفرت‌ها هم نیست. دست‌کم هنوز هم به مراتب خنده‌دارتر از بسیاری از کمدی‌های معاصر آمریکایی است. این کمدی که با بازی لزلی نیلسن و کارگردانی زیرکانه‌ی مل بروکس ساخته شده، در مجموع فیلمی سرگرم‌کننده و کمیک است. فیلم پارودی‌ای از فیلم‌های کلاسیک ترسناک...

شاید این فیلم از دید من کم‌دوست‌‌داشتنی‌ترین اثر مل بروکس (گرچه «Life Stinks» را ندیده‌ام) و لزلی نیلسن باشد، اما شایسته‌ی تمام این نفرت‌ها هم نیست. دست‌کم هنوز هم به مراتب خنده‌دارتر از بسیاری از کمدی‌های معاصر آمریکایی است. این کمدی که با بازی لزلی نیلسن و کارگردانی زیرکانه‌ی مل بروکس ساخته شده، در مجموع فیلمی سرگرم‌کننده و کمیک است. فیلم پارودی‌ای از فیلم‌های کلاسیک ترسناک است؛ در آن دراکولا به‌عنوان اشراف‌زاده‌ای نابودناپذیر نشان داده می‌شود که از خون انسان‌های بی‌خبر تغذیه می‌کند. منبع الهام فیلم بیش از همه آثار قدیمی استودیو همر و نسخه‌ی تازه‌تر فرسیس فورد کاپولا از دراکولا است، به‌طوری که در بسیاری جهات شبیه به آن‌هاست. لزلی نیلسن با شوخ‌طبعی، جذبه و حضور متناسبش به‌راحتی از پس نقش برمی‌آید. او بازیگری شناخته‌شده در ژانر کمدی و ساتیر است و اینجا هم خوب است، اگرچه می‌توان پذیرفت که آثار برجسته‌تری از او سراغ داریم. مل بروکس علاوه بر کارگردانی، نقش وان هلسینگ را هم بازی کرده و با تیزهوشی و ذوق خودش سهم قابل‌قبولی دارد؛ اما درخشش اصلی متعلق به پیتر مک‌نیکول است که در نقش رنفیلد اجرای درخشان و دیوانه‌وارِ واقعی‌تری ارائه می‌دهد. اِیمی یاسبک و لیزت‌آنتونی نیز تا جایی که می‌توانند ظاهر می‌شوند، اما نقش‌هایشان کم‌اهمیت‌تر از آن است که فرصت بدرخشیدن بیابند. فیلم در فضایی به دوران ویکتوریایی انگلستان می‌گذرد و بازیگران تلاش داشته‌اند لهجه‌هایی «بریتانیایی» ارائه کنند که این تلاش در اغلب موارد نتیجه‌ای دلپذیر نداشته است. برخی شوخی‌ها هم آن‌طور که باید جواب نمی‌دهند و تعدادی سکانس بیش از حد جدی یا کُند به‌نظر می‌رسد. از نظر طراحی صحنه و لباس‌ها، مشکل جدی‌ای دیده نمی‌شود؛ فیلم از نظر تصویربرداری معمولی، تدوین قابل‌قبول و موسیقی نسبتاً ملایم برخوردار است. جلوه‌های ویژه و بدل‌کاری‌ها نیز برای هدفی که دنبال می‌کنند کفایت می‌کنند. در کل «Dracula: Dead and Loving It» پارودی خنده‌دار و گاهی دلنشینی است که سبک شوخی و دیوانگی قابل‌تشخیصی شبیه به آثار «Young Frankenstein» و «Spaceballs» دارد. شاید بهترین اثر بروکس یا نیلسن نباشد، اما برای تماشا سرگرم‌کننده، بامزه و ارزش یک دور دیدن دوباره را دارد.