فیلم The Jazz Singer 1927

«جیکی» اثر آل جولسون، ششمین عضو از خانوادهٔ کانتورهای رابینوویتس است. او صدای خوبی دارد و تا حدی استعداد موسیقایی نیز نشان می‌دهد؛ اما می‌خواهد این استعداد را به جای کنیسه، به برادوی ببرد. پدرش (با بازی Warner Oland) وحشت‌زده و مادرش (با بازی Eugenie Besserer) ناامید است، ولی او تصمیم می‌گیرد راه خود را دنبال کند. عاشق موسیقی دههٔ ۱۹۲۰ است—جاز، ریگ‌تایم و سوئینگ—و...

«جیکی» اثر آل جولسون، ششمین عضو از خانوادهٔ کانتورهای رابینوویتس است. او صدای خوبی دارد و تا حدی استعداد موسیقایی نیز نشان می‌دهد؛ اما می‌خواهد این استعداد را به جای کنیسه، به برادوی ببرد. پدرش (با بازی Warner Oland) وحشت‌زده و مادرش (با بازی Eugenie Besserer) ناامید است، ولی او تصمیم می‌گیرد راه خود را دنبال کند. عاشق موسیقی دههٔ ۱۹۲۰ است—جاز، ریگ‌تایم و سوئینگ—و با تغییر نام به «جک رابین» پس از ده سال تلاش مداوم و سفر به نقاط مختلف جهان، نهایتاً موفق می‌شود از ستارهٔ شناخته‌شدهٔ «مری دیل» (May McAvoy) کمک بگیرد و به نظر می‌رسد قرار است نمایش «فولیز» خودش را روی صحنه ببرد. کمتر از بیست و چهار ساعت به اجرا مانده که دوست نسبتاً بدخواه پدر، «مویشا» (Otto Lederer)، می‌رسد تا خبر دهد پدر بیمار است و هیچ آرزویی برای او از این بالاتر نیست که پسرش در روز کفاره (یوم کیپور) بخواند—در همان روزی که نمایش برگزار می‌شود. می‌دانیم که آخرین برخورد میان پدر و پسر به اخراج پدر از خانه انجامیده بود؛ حالا مرد جوان چه خواهد کرد؟ بسیاری از نقدها بر چند صحنهٔ پایانی فیلم تأکید می‌کنند، ولی به نظر من جذابیت داستان وقتی بیشتر می‌شود که بفهمیم نیروی اصلی آن اصلاً مربوط به رنگ یا نژاد نیست، بلکه دربارهٔ نوعی تحول فرهنگی است: شورشی علیه یک دینداری که نسل‌های مسن‌تر—که خود اغلب از نسل‌های مورد آزار و ستم بوده‌اند—اصرار دارند ادامه یابد، در حالی که فرزندان آن‌ها اهمیت کمتری برای حفظ آن قائل‌اند. «جیکی» توسط دو والد دوست‌داشتنی و مراقب پرورش یافته، اما مسیری را انتخاب می‌کند که بین او و خانواده‌اش دیواری غیرقابل عبور می‌سازد—آیا این دیوار باید وجود داشته باشد؟ آیا صرفا لجبازی است؟ تعصب؟ جهل؟ متأسفانه بازی‌ها، فیلمنامه و آوازها کمک زیادی به بیان این موضوع نمی‌کنند؛ کیفیت صدا و محدودیت‌های تولید، اجراها را کمی خشک و بی‌روح کرده است. با این حال به‌عنوان نمونه‌ای فنی از مسیری که سینما در آن حرکت می‌کند و از آزادی‌های بیانی که قرار بود به‌زودی فراهم شوند، تماشایش ارزش دارد.