فیلم The Black Phone 2021

فیلم درباره اقتباسِ یک داستان کوتاه است و مثلِ بسیاری اقتباس‌ها، در نیمه‌ی اول با پرداخت‌هایی طولانی مواجهیم که کمترین ارتباط را با هسته‌ی داستان دارند و تا حدودی ریتم را کند می‌کنند. اما وقتی داستان وارد مسیر اصلی‌اش می‌شود، فیلم تبدیل به یک تریلر/هیجان‌انگیزِ حساب‌شده و دلهره‌آور می‌شود. قهرمان نوجوان فیلم (با بازی میسون تامز) در مدرسه مورد آزار قرار می‌گیرد و پس از...

فیلم درباره اقتباسِ یک داستان کوتاه است و مثلِ بسیاری اقتباس‌ها، در نیمه‌ی اول با پرداخت‌هایی طولانی مواجهیم که کمترین ارتباط را با هسته‌ی داستان دارند و تا حدودی ریتم را کند می‌کنند. اما وقتی داستان وارد مسیر اصلی‌اش می‌شود، فیلم تبدیل به یک تریلر/هیجان‌انگیزِ حساب‌شده و دلهره‌آور می‌شود. قهرمان نوجوان فیلم (با بازی میسون تامز) در مدرسه مورد آزار قرار می‌گیرد و پس از ناپدید شدن دوستش، خودش هم ربوده و در زیرزمینی نمور و منزوی زندانی می‌شود؛ در آن‌جا تنها یک تخت کثیف و یک تلفن از کار افتاده روی دیوار هست. تلفن شروع به زنگ زدن می‌کند و قربانیان پیشین ــ روح‌هایی که با او تماس می‌گیرند ــ تلاش می‌کنند به او کمک کنند تا از دست گروگان‌گیر رهایی یابد. فیلم فضاسازی ترسناک و تأثیرگذاری دارد؛ گاه پرش‌های ناگهانی وجود دارد اما بیشتر حجم ترس از تجمع تدریجی تهدید و بازی‌های مطمئن بازیگران حاصل می‌شود. میسون تامز و مدلین مک‌گراو در نقش خواهرِ رؤیا‌بینِ او از نقاط قوتِ اثرند و اجرایِ آن‌ها از بهترین نمونه‌های بازیگری نوجوانان در سال‌های اخیر است. اتان هاوک به‌عنوان قاتل نامدار و نقاب‌دار حضور خلاصه و اثرگذاری دارد؛ حضورِ او با لحنِ تهدیدآمیز و مرموزش، حسِ ناخوشایندی را به فضا می‌افزاید، هرچند شخصیت او در فیلم فرصتِ پرداختِ کامل‌تری نیافته است. فیلم به‌خوبی کشمکشِ گرفتار شدن و ناامیدی را با مؤلفه‌های فراطبیعی تلفیق می‌کند؛ استفاده از عناصر رؤیا و تماس با گذشته‌ی قربانیان، به داستان عمق احساسی می‌دهد. خشونتِ صریح کم است و بیشتر اتفاقاتِ آزاردهنده بیرون قاب رخ می‌دهد که این انتخاب تا حد زیادی هوشمندانه و مؤثر است. فیلم از نظر بصری و حال‌وهوایی، گویی از دهه‌های گذشته الهام گرفته و در مجموع فضای باثبات و مناسبی ساخته است. از سوی دیگر، نقدهایی هم وجود دارد: برخی مخاطبان فیلم را بیش از حد ایمن، ساده و قابل‌پیش‌بینی دانسته‌اند و معتقدند که داستان می‌توانست خلاقانه‌تر یا جسورانه‌تر دنبال شود. چند نکته داستانی مبهم یا کوچک هم برای بعضی بیننده‌ها آزاردهنده بوده و چند اجرای فرعی در ابتدا اندکی ناپخته به‌نظر می‌رسد. همچنین یک نظر مطرح شده دربارهٔ نورپردازی بیش از حد تیره در برخی صحنه‌ها که دیدن جزئیات را در نمایشگرهای خاص دشوار می‌کند. در مجموع، فیلم اقتباسی موفق از یک داستان کوتاه است که با فضاسازی دلهره‌آور، بازی‌های قابل‌توجه و پایان‌بندی رضایت‌بخش، تجربه‌ای تماشایی و ارزشمند برای علاقه‌مندان به تریلرهای فراطبیعی و روان‌شناختی ارائه می‌دهد—اگرچه برای بعضی بینندگان احتمالاً تماشای مجددش به همان اندازه اولین تجربه دلپذیر نخواهد بود.