فیلم Drowning Love 2016

داستانی که از ژاپن هزار بار دیده‌ایم: دختر زیبای انتقالی از توکیو به یک شهر کوچک عاشق پسر مرموز و عبوس کلاس می‌شود. فیلم این عشق نوجوانانه را جدی‌تر از آنچه هست نشان می‌دهد، اما آنچه آن را متمایز می‌کند انتخاب‌های کارگردانی در تدوین و صداست. فیلم پر از لحظات دراماتیک اغراق‌شده است که اگر ساختار کلی اثر این عجیب‌وغریب بودن را طبیعی جلوه نمی‌داد، می‌توانست...

داستانی که از ژاپن هزار بار دیده‌ایم: دختر زیبای انتقالی از توکیو به یک شهر کوچک عاشق پسر مرموز و عبوس کلاس می‌شود. فیلم این عشق نوجوانانه را جدی‌تر از آنچه هست نشان می‌دهد، اما آنچه آن را متمایز می‌کند انتخاب‌های کارگردانی در تدوین و صداست. فیلم پر از لحظات دراماتیک اغراق‌شده است که اگر ساختار کلی اثر این عجیب‌وغریب بودن را طبیعی جلوه نمی‌داد، می‌توانست همه‌چیز را نابود کند. تقریباً هر سکانس با قطعه‌ای متفاوت از موسیقی همراه است؛ بعضی خوبند و بعضی نه، اما همه به‌طور برجسته در شکل‌دهی به احساس صحنه عمل می‌کنند، نه صرفاً به‌عنوان موسیقی زمینه. کارگردان از شدت و احساس موسیقی برای شکل‌دهی تدوین استفاده می‌کند؛ رویکردی آشکار و تکرارشونده که در هیچ فیلم دیگری به این میزان ندیده‌ام. Drowning Love بیشتر شبیه یک اقتباس لایو-اکشن از مانگا (که من نخوانده‌ام) است تا صرفاً یک فیلم سینمایی. وقتی دانستم کارگردان زنی بیست‌وچندساله است، برایم منطقی شد؛ حس کار مثل ویدئوکلیپ یا بازی ویدیویی گاهی به‌خاطر دیدگاه جوانانه و زنانه کارگردان به چشم می‌آید. اما یک مشکل بزرگ وجود دارد—در واقع دو مشکل: اول اینکه روایت به‌خوبی قابل‌فهم نیست. دوم اینکه فیلم از یک عاشقانه نوجوانانه معمولی شروع می‌کند و ناگهان با یک تلاش نافرجام برای تجاوز، شدت ماجرا بالا می‌رود—اما این موضوع خیلی زود فراموش یا کم‌رنگ می‌شود تا اینکه در پایان دوباره مطرح شود. این دختر نوجوان تقریباً مورد تجاوز قرار می‌گیرد، و دو دقیقه بعد در فیلم انگار همه چیز فراموش یا کم‌اهمیت می‌شود تا پایان که همان موضوع دوباره به میان کشیده می‌شود. همچنین دوست «حساس» پسر که نقشی کوتاه ایفا می‌کند، بعد از انجام وظیفه‌اش کنار گذاشته می‌شود. بزرگ‌ترها در فیلم صرفاً جای‌گذارند و حضورشان نامتناسب به نظر می‌رسد—که شاید همان‌طور که برای اغلب دانش‌آموزان متوسطه به نظر می‌رسند، عمدی باشد؛ در این نکته باید به سازنده فیلم تبریک گفت. نقش اصلی را نانا کوماتسو (از فیلم World of Kanako) بازی می‌کند و توانایی‌های بازیگری‌اش آشکار است. پسر عبوسی را یک خواننده جوان بازی می‌کند که برای نقش موهایش را بلوند کرده؛ آن‌ها شیمی خوبی دارند و پیچیدگی رفتار نانا در مقابل این پسر را دوست داشتم. او را مثل سگی رفتار می‌کند و او تلاش دارد او را به جایی برساند که تبدیل به توله‌ای ناله‌کنان شود—و این را نیز به او می‌گوید. از نحوه‌ای که ژاپنی‌ها از دانش‌آموزان دوره راهنمایی برای به تصویر کشیدن «معشوقان محکوم» استفاده می‌کنند لذت می‌بری؛ بازیگران جوان و بی‌آلایش‌اند، اما دیالوگ‌هایی دارند که حکایت از تجربه و دانایی‌ای فراتر از سنشان دارد. به کسی که قبلاً به این نوع فیلم‌ها علاقه ندارد توصیه نمی‌کنم؛ اما این فیلم اندکی متفاوت است و ممکن است به‌خاطر شکل بیرون‌ازقالب ساختارش جذابیت‌هایی داشته باشد. پایان باید بزرگ و معنادار باشد، اما برایم منطقی نبود؛ فیلم نه با گردش آرام و پرداخت عاطفی به نتیجه می‌رسد، بلکه انگار از موضوعی به موضوعی دیگر پرش می‌کند و در نهایت از مسیر خارج می‌شود. در مجموع، Drowning Love با بازی‌های قوی و روایتِ عاشقانه‌ای پرشور مواجهه‌ای احساسی فراهم می‌کند، اما لحنِ اثر با سن‌وسال شخصیت‌ها همخوانی کامل ندارد و بعضی گره‌های داستانی نامعتبر به نظر می‌رسند. با وجود این کاستی‌ها، پیام‌هایی دربارهٔ عشق، محافظت و قدرت رها کردن در دل داستان وجود دارد که تأثیرگذار است.