فیلم Dirty Grandpa 2016

در فیلم پرسروصدا و تأسف‌آور Dirty Grandpa، کارگردان دن مِیزِر با یک کمدی تنبل و خواب‌آلود معنای تازه‌ای به عبارت «کمدیِ شوخی» می‌دهد—با تأکید روی همان «شوخی». این اثر بی‌مغز و آشفته که با زور سعی می‌کند خنده‌های اَزرده‌کننده جمع کند، ممکن است تماشاگر را به حالت تهوع برساند. بی‌شک بی‌دندان، بدون ایده و بی‌رمق، Dirty Grandpa همان جذابیت و شوخ‌طبعی را دارد که یک...

در فیلم پرسروصدا و تأسف‌آور Dirty Grandpa، کارگردان دن مِیزِر با یک کمدی تنبل و خواب‌آلود معنای تازه‌ای به عبارت «کمدیِ شوخی» می‌دهد—با تأکید روی همان «شوخی». این اثر بی‌مغز و آشفته که با زور سعی می‌کند خنده‌های اَزرده‌کننده جمع کند، ممکن است تماشاگر را به حالت تهوع برساند. بی‌شک بی‌دندان، بدون ایده و بی‌رمق، Dirty Grandpa همان جذابیت و شوخ‌طبعی را دارد که یک کف واکس‌خورده در اتاق کم‌نور یک سالمند مبتلا به آرتریت. سؤالی که بی‌درنگ مطرح می‌شود این است که چرا بازیگری با اعتبار و سطح آکادمیی مثل رابرت دِنیرو باید در درجه اول در چنین مشتی لجن بی‌مایه و توهین‌آمیز شرکت کند؟ البته دِنیرو در طول کارنامه‌اش کمدی‌های موفق و ناموفقی داشته و برخی درام‌هایش هم ضعیف و فراموش‌شدنی بوده‌اند؛ حتی اسطوره‌های سینما گاهی به آثار بد می‌گرایند. اما دیدنِ دِنیروی هفتادساله و مورد احترام که در این آشوب بی‌محتوا غوطه‌ور شده، توجیه‌ناپذیر است. چه چیزی او را واداشته در چنین کمدی کودکانه و مبتذلی بازی کند؟ شرط‌بندی باخته بود یا مورد تحدی‌ای قرار گرفته بود؟ در مورد هم‌بازی دِنیرو، زک افرون—که زمانی ستاره محبوب شبکه دیزنی بود—تعجب‌آور نیست که چنین نقش‌آفرینی‌ای در کارنامه‌اش ظاهر شود، زیرا انتخاب‌های فیلمی او تا کنون همیشه ستاره‌دار نبوده‌اند. باید پذیرفت که Dirty Grandpa سزاوار انتقاد شدید است. مگر آنکه بیننده نوجوانی با غرایز کنترل‌نشده و ذهنیتی شبیه رختکن باشد، احتمالاً این فیلم برای سایرین یک بمب خسته‌کننده است که حتی اگر از چند کارواش هم عبور کند، بوی نامطبوعش پاک نمی‌شود. فیلم‌نامه‌نویس جان فیلیپس می‌کوشد شخصیت دیک کلی، پیر بداخلاق دِنیرو، را به صورت یک بمب متحرک بی‌مهار و بدون فیلتر نشان دهد. در واقع دیک کلی شخصیتی رنج‌دیده و غمناک است که می‌تواند از سوی برخی سوءتفاهم شود و از سوی دیگران بی‌اعتماد برانگیزد. انگار فیلیپس می‌خواست از او نقابی برای نگاهی طنزآمیز و تلخ به خشم خاموش و کهنسالیِ هنرمندانِ ازمدافتاده بسازد که با دنیایی روبه‌رو شده‌اند که دیگر آن را نمی‌شناسند. Dirty Grandpa می‌توانست تبدیل به یک کمدی زیرپوستی و نیش‌دار درباره خشم خاموش سالخوردگی شود، اما فیلم آنقدر زیرک یا حساب شده نیست که پتانسیلش را بالفعل کند و در عوض خنده‌هایش را روی ابتذال سطحی و ارزان می‌گذارد. در یک کلام، دیک کلی که تازه همسرش را از دست داده، می‌خواهد بعد از مرگ او رها شود و به فلوریدا برود، جایی که گذشته‌های خوش زوج کنار خانه‌ی تابستانی‌شان را سپری کرده‌اند. برای این کار از نوه‌اش جیسون (زک افرون) کمک می‌گیرد تا او را به ایالت آفتابی همراهی کند و دیک بتواند رها و ریسک‌پذیر باشد. دیک، که نظامی بازنشسته است، به هیچ‌وجه یک «پسرخوب» دوران سالخوردگی نیست. او واقعاً یک پدربزرگ کثیف است؛ شخصیتی پرادعا، نژادپرست، زن‌ستیز و هم‌جنس‌گراستیز—و این‌ها گویا «ویژگی‌های خوب» او معرفی می‌شوند! دیک با تعجب از اینکه چرا نمی‌تواند از کلمه‌ی نژادپرستانه استفاده کند خشمگین است و بی‌درنگ وقتی زنان جوانی را می‌بیند که می‌توانند نوه‌هایش باشند شروع به بزاق ریختن می‌کند. او نسبت به مردان «ژیگول‌نما» هم حساسیت و قضاوت دارد. ضمناً هرگاه اراده کند خودارضایی می‌کند، مهم نیست جیسون نزدیک است یا نه. به‌عبارتی، دیک نمونه‌ای از ابزارآلات زشت شخصیتی است. فیلم با اشتیاق شخصیت‌های سخیف و لحظات ناجور دیگری را هم به این همهمه‌ی رکیک می‌افزاید تا به جشنواره‌ای از بی‌مزگی بدل شود. مایزر و فیلیپس از ارائه بازیگران کمکی‌ای که به تقویت دیوانگی صحنه‌ها کمک می‌کنند، لذت می‌برند. یک وسوسه‌ی شهوانی کنجکاو (آبری پلاتز) هست که می‌خواهد با دیک رابطه‌ای شهوانی برقرار کند تا فانتزی لذت‌جویی از پیرمردان را ارضا کند. سپس دوست‌دخترِ جیسون (جولیان هوف) قرار دارد که باید کمی از جدی بودنش کاسته شود تا وارد ازدواج نشود. همچنین چند دانشجوی مهمانی‌کن (مایکل هادسون و جِیک پیکینگ) و پسرعمو جیسون، نیک (آدام پالی)، که نسخه‌ای ناکام از «دیک» است، ظاهر می‌شوند. Dirty Grandpa بی‌گاه و بی‌هدف به سمت شوخی‌های سطحی و دستمالی پیش می‌رود؛ شوخی‌های مرتبط با توالت، خنده‌های بازتکراری حول خودارضایی، دختران سطحی و رفتارهای نشئه‌آور—همه در خدمت لایه‌های زننده‌ای‌اند که این قصه‌ی بی‌معنی تلاش کرده بسازد. برای دِنیرو و همراهانش شاید Dirty Grandpa یک روز دستمزد سریع و پُرمنفعت بوده باشد، ولی برای بقیه تماشاگران عایدی چیزی جز پول خرد نبود. --- نکته‌ی دیگر: این نظر فقط دیدگاه شخصی من است و قصد توهین به کسی را ندارد. این فیلم می‌توانست یکی از بهترین کمدی‌های سال باشد، اما حالا به یکی از بدترین‌ها تبدیل شده است. من به جای این فیلم، «Grandma» را پیشنهاد می‌کنم که برای من کمدی بسیار بهتری بود. در آن سن، بازی دِنیرو فوق‌العاده بود، هرچند شخصیت او به حمایتی قوی از سوی بازیگر مقابل نیاز داشت و در اینجا زک نتوانست نقش خود را مانند همیشه به خوبی اجرا کند. من ترجیح می‌دادم بازیگری مثل تیلور لاتنر—که به‌شدت به یک جهش در کارنامه‌اش نیاز دارد—به جای زک باشد، چون به نظر می‌رسد زک اغلب نقش‌ها را خراب می‌کند. فیلم‌نامه از لیست سیاه آمده بود؛ با اطلاع از این موضوع باید دقت بیشتری در انتخاب بازیگر به کار می‌رفت. داستان در مجموع بد نبود؛ قرار نبود اثری بزرگ و جاودان باشد؛ بیشتر شبیه موقعیتِ یک آخر هفته‌ی فرار یا تمِ پارتی مجردی بود، اما پرداخت‌های بعدی بسیار تکراری بودند اگر پیش از این نمونه‌های زیادی از فیلم‌های نوجوانانه در تمِ پارتی دیده باشید. هدف فیلم خنداندن است، اما شوخی‌های به‌کار گرفته شده قدیمی و از قالبی عجیب برای روایت استفاده می‌کنند. ترکیب پدربزرگ و نوه ایده‌ی خوبی بود و محور اصلی فیلم باید روی آن می‌ماند، اما رمانس نامشخصی که وارد شد یک وقفه ایجاد کرد؛ یا باید رمانس را حذف می‌کردند یا مسیر رمانتیک مناسبی توسعه می‌دادند تا تعادل ژانر بهتر حفظ شود. لااقل اگر فیلمی نوجوانانه بود قابل چشم‌پوشی‌تر بود. بسیاری از بازیگران حاضر واقعاً برای نقش‌هایی که به آن‌ها داده شده‌اند پیر بودند. این البته با ذات سینما که همه چیزش آرایش و بازی است قابل توجیه است، ولی تقریباً هیچ‌کس جز دِنیرو و آبری پلاتز در بهترین حالت خود نبود. به نظر من این فیلم قابل گذشت نیست؛ البته کسانی هم ممکن است از آن دفاع کنند، پس دقت کنید که نظر من همیشه درست نیست و نظر دیگران همیشه نادرست نیست. امتیاز نهایی: 3/10