فیلم The Emperor of Paris 2018

«ویدوک» (وینسنت کسل) در دل جهان تبه‌کاران فرانسهٔ ناپلئونی به‌خوبی می‌درخشد؛ اما او که به‌اشتباه به قتل محکوم شده و از زندان گریخته، حالا می‌خواهد راه درست را در پیش گیرد و از دولت عفو بگیرد. برای رسیدن به این هدف ناچار است با نیروی نوپای Sûreté همکاری کند و به تعقیب تعدادی شورشی بپردازد. هرچند، با پخش شایعاتی مبنی بر اینکه او تغییر موضع...

«ویدوک» (وینسنت کسل) در دل جهان تبه‌کاران فرانسهٔ ناپلئونی به‌خوبی می‌درخشد؛ اما او که به‌اشتباه به قتل محکوم شده و از زندان گریخته، حالا می‌خواهد راه درست را در پیش گیرد و از دولت عفو بگیرد. برای رسیدن به این هدف ناچار است با نیروی نوپای Sûreté همکاری کند و به تعقیب تعدادی شورشی بپردازد. هرچند، با پخش شایعاتی مبنی بر اینکه او تغییر موضع داده، همان جمعی که روزگاری پناهگاه و مجهول‌ماندن او بود، زندگی‌اش را حتی خطرناک‌تر از مأموریت تازه‌اش می‌کند. این داستان ریشه در زندگی مردی واقعی دارد که در ایجاد نیروی پلیس ملی فرانسه نقش‌آفرین بوده؛ اما آنچه می‌بینیم نمایشی خوش‌ساخت و چشم‌نواز است که از نظر عمق و پرداخت شخصیت‌ها ضعیف عمل می‌کند. به جز چند حضور قدرتمند از فابریس لوچینی در نقش فوشه، بازی کم‌استفاده اما مؤثر آگوست دیهل در نقش ناتانئل و تلاش پرشور ژام تیرِه در نقش دوک دو نوفشاتو، فیلم عمدتاً سطحی و پیش‌پاافتاده است و گویی به ویدوک نوعی جاودانگی نامحتمل بخشیده‌اند. شاید مشکل از این است که می‌خواهد حجم زیادی از تاریخ را در دو ساعت جمع کند؛ در نتیجه حتی شناخت پایه‌ای از انگیزه‌های شخصیت‌ها یا میزان لرزان بودن امپراتوری فرانسه در آن زمان به دست نمی‌آوریم. فیلم همچنین بیش از حد تلاش می‌کند ما را در توطئه‌های درونی ناتمام درگیر کند که درست توضیح داده یا در بستر مناسب قرار داده نشده‌اند؛ حاصل چیزی شبیه چند اپیزود مستقل (و گاهی تکراری) از ترکیبی میان «سه تفنگدار» و «کنت مونت‌کریستو» است. کسل نقش را به‌خوبی در اختیار دارد و طراحان صحنه و مسئولان زره و اسلحه، فضایی تاریک و زمخت برای روایت ایجاد کرده‌اند، اما باور کنید یا نه، گاهی فیلم تا مرز یکنواختی پیش می‌رود. گروه بازیگران توانمندی فیلم را همراهی می‌کنند، اما در نهایت داستان مانند یک مرنگ است — لایه‌ی رویی فراوان و مغز اندک.