فیلم Macbeth 2015

کارگردانی و عکاسی فیلم بسیار خوب است. استفاده از رنگ، دود و مه و سرعت دوربین به‌خوبی انتخاب شده‌اند. فاسبندر بازی بسیار خوبی ارائه می‌دهد، اما در عین حال باعث می‌شود که سایر شخصیت‌ها در فیلم تحت‌الشعاع قرار بگیرند. چیزی که در این نسخه چندان برایم جالب نیست، کم‌رنگ شدن شخصیت لیدی مکبث است. شخصیت او به اندازه‌ای که باید مهم نیست و در نهایت همه چیز...

کارگردانی و عکاسی فیلم بسیار خوب است. استفاده از رنگ، دود و مه و سرعت دوربین به‌خوبی انتخاب شده‌اند. فاسبندر بازی بسیار خوبی ارائه می‌دهد، اما در عین حال باعث می‌شود که سایر شخصیت‌ها در فیلم تحت‌الشعاع قرار بگیرند. چیزی که در این نسخه چندان برایم جالب نیست، کم‌رنگ شدن شخصیت لیدی مکبث است. شخصیت او به اندازه‌ای که باید مهم نیست و در نهایت همه چیز قابل پیش‌بینی است و کمی کسل‌کننده می‌شود. مسئله‌ای که درباره این نمایش وجود دارد، این است که تقریباً غیرممکن است آن را به دو ساعت تقلیل داد. مانند بیشتر تراژدی‌های شکسپیر، در زبان آن غنای زیادی وجود دارد؛ در نحوه پیشرفت داستان؛ در توصیف‌های دقیق شخصیت‌ها و در تصاویر. البته، رسانه می‌تواند نیاز به بسیاری از روایت‌های توصیفی را کاهش دهد، اما هنوز هم زمان لازم است تا توطئه‌ها و نقشه‌ها، تهدید و میل به قدرت به‌طور مؤثری منتقل شود. این تفسیر بد نیست. مایکل فاسبندر به عنوان ثانی گلامیس جاه‌طلب عملکرد قابل‌قبولی دارد. او پس از نبرد، از سه جادوگر مطلع می‌شود که به سلطنت رسیدن او به تخت پادشاهی دانکن محقق خواهد شد و به همراه همسر مصمم خود (ماریون کوتیار) در پی تسریع این روند می‌افتد. اما همه به بی‌گناهی او باور ندارند، و این بدان معناست که او باید مخالفانش را از میان بردارد - از جمله بانکو (پدی کانسیدین) و پسر مرحوم پادشاه، مالکم (با بازی عجیبی از جک رینور) و در این نقطه است که نقشه زیرکانه آن‌ها شروع به باز شدن می‌کند. فیلم به‌خوبی ساخته شده، موسیقی متن آن ترسناک و مؤثر است و لباس‌ها، دکور و نورپردازی واقعاً به انتقال حس محیط واقعی اسکاتلند کمک می‌کند؛ اما بار دیگر، عدم وجود بسیاری از خطوط داستانی مهم - مانند هشدارهای مربوط به پیشگویی اولیه جادوگران - داستان را از قدرت پیچیده‌اش خالی می‌کند. شخصیت لیدی مکبث به‌درستی به عنوان محرک اصلی برای اقدامات همسرش استفاده نمی‌شود و در نهایت تنها با یک داستان نسبتاً ساده از قتل‌های تشنه به قدرت مواجه هستیم. تماشای آن ارزش دارد، اما در عین حال ناامیدکننده است.