فیلم Zombieland: Double Tap 2019

حتی با وجود اشکالاتش، «زومبی‌لند: دوباره ضربه» با زمان ۹۹ دقیقه‌ای‌اش بیش از حد طولانی نمی‌شود و به عنوان یک اثر سرگرم‌کننده مناسب باقی می‌ماند. هرچند که مرزها را جابه‌جا نمی‌کند، اما سرگرمی بی‌ضرری است (شاید بتوان گفت زامبی‌لند مانند زامبی‌های فیلم‌های ترسناک است... این جمله بعد از تماشای فیلم بیشتر معنا پیدا می‌کند). بنابراین به سینما بروید و به این دوستان در یک دیدار...

حتی با وجود اشکالاتش، «زومبی‌لند: دوباره ضربه» با زمان ۹۹ دقیقه‌ای‌اش بیش از حد طولانی نمی‌شود و به عنوان یک اثر سرگرم‌کننده مناسب باقی می‌ماند. هرچند که مرزها را جابه‌جا نمی‌کند، اما سرگرمی بی‌ضرری است (شاید بتوان گفت زامبی‌لند مانند زامبی‌های فیلم‌های ترسناک است... این جمله بعد از تماشای فیلم بیشتر معنا پیدا می‌کند). بنابراین به سینما بروید و به این دوستان در یک دیدار بپیوندید - البته، دیداری پر از خون، اعضای بدن و مغز، اما این هم نیمی از جذابیت یک کمدی زامبی است، درست است؟ چند ساعت پیش از تماشای «زومبی‌لند: دوباره ضربه»، من فیلم اول را دیدم و واقعاً از آن لذت بردم. من معتقدم که آن فیلم یک کلاسیک زامبی است و واقعاً منتظر دنباله‌اش بودم. این دنباله به هیچ جنجال خارجی‌ای دچار نشد (چیزی که امروزه نادر است) و بازیگران در مصاحبه‌ها چیزی نادرست نگفتند (منتقدان هم نتوانستند این بار به راحتی آن را تحریف کنند). روبن فلیشر به عنوان کارگردان و رئت ریس و پل ورنیک به عنوان فیلمنامه‌نویس بازگشته‌اند، به همراه یک عضو جدید، دیو کالاهام. اگر استودیو قصد ساخت دنباله‌ای ۱۰ ساله را دارد، بهتر است خالقان و بازیگران اصلی را دوباره جمع کند، نه؟ این همان چیزی است که من به شدت از «دوباره ضربه» دوست دارم. این فیلم جوهره اصلی فیلم اول را از دست نداد و فراموش نکرد که چه چیزی آن را موفق کرد. شیمی بازیگران از هزاران مایل دورتر احساس می‌شود، اما اعضای جدید نیز به طرز قابل قبولی به گروه اضافه شده‌اند. زویی دیوتچ نقش مادیسون را بازی می‌کند، که به عمد یک «دختر بلوند احمق» کلیشه‌ای است و برخی از خنده‌دارترین و برخی از خجالت‌آورترین صحنه‌ها را دارد (هرچند دیوتچ عملکرد فوق‌العاده‌ای دارد). و روزاریو داوسن نقش نوادا را بازی می‌کند، که عملاً نسخه زنانه تالاهاسی (وودی هارلسون) است، به این معنی که او صحنه‌های اکشن فوق‌العاده‌ای دارد. در مورد گروه قدیمی، همه عملکردهای فوق‌العاده‌ای دارند، اما این بار هارلسون واقعاً شخصیتش را ارتقا داده است. او نه تنها لحظات فوق‌العاده‌ای دارد، بلکه نمایش‌های احساسی قابل توجهی نیز ارائه می‌دهد. اما متأسفانه، به نظر من داستان از نظر محتوا کمی ناتوان است. شاید به این دلیل که چند ساعت قبل از نمایش «دوباره ضربه»، فیلم «زومبی‌لند» ۲۰۰۹ را تماشا کردم، اما ای کاش فلیشر و تیمش خلاقیت بیشتری نشان می‌دادند. مطمئناً، فیلم اول ۱۰ سال پیش ساخته شد و نه همه قرار است آن را دوباره تماشا کنند، بنابراین طبیعی است که بسیاری از لحظات کلاسیک به شکلی بازسازی شوند. اما برای مدت طولانی، احساس می‌کردم که همان فیلم را با شخصیت‌های بزرگ‌تر تماشا می‌کنم. در مجموع، «زومبی‌لند: دوباره ضربه» به خوبی به فیلم کلاسیک زامبی ادای احترام می‌کند و با جمع کردن همه (بازیگران و تیم) و ارائه یک فیلم سرگرم‌کننده دیگر، به جوهره فیلم اول پایبند می‌ماند. اگرچه روایت اصلی به اندازه فیلم اول قابل توجه نیست، اما هنوز برای مخاطب جذاب است. اگر شما طرفدار زومبی‌لند هستید، حتماً آن را تماشا کنید! اگر نه، به هر حال... تماشا کنید یا بگذارید دیگران از آن لذت ببرند.