فیلم Flamin’ Hot 2023

اوا لونگوریا با «Flamin’ Hot» نخستین تجربه کارگردانی‌اش در سینمای بلند را ارائه می‌دهد؛ بیوپیکی سبک و دلپذیر درباره ریچارد مونتانز، مردی که طعم خیلی تند و شناخته‌شده چی‌توز را تصور کرد. این داستان غلبه یک مهاجر مکزیکی سخت‌کوش بر موانعی است که جامعه جلو گذاشته؛ قصه‌ای الهام‌بخش، رضایت‌بخش و جهانی. در نوجوانی، مونتانز (با نقش‌آفرینی جسی گارسیا) بارها با مشکل برخورد کرد. همان‌طور که خودش...

اوا لونگوریا با «Flamin’ Hot» نخستین تجربه کارگردانی‌اش در سینمای بلند را ارائه می‌دهد؛ بیوپیکی سبک و دلپذیر درباره ریچارد مونتانز، مردی که طعم خیلی تند و شناخته‌شده چی‌توز را تصور کرد. این داستان غلبه یک مهاجر مکزیکی سخت‌کوش بر موانعی است که جامعه جلو گذاشته؛ قصه‌ای الهام‌بخش، رضایت‌بخش و جهانی. در نوجوانی، مونتانز (با نقش‌آفرینی جسی گارسیا) بارها با مشکل برخورد کرد. همان‌طور که خودش می‌گوید، «وقتی جامعه با تو مثل مجرم برخورد کند، مجرم می‌شوی.» او در آستانه افتادن در مسیر جرم و زندگی دائمی خلاف قرار داشت تا این‌که همسرش جودی (آنی گونزالز) باردار شد. برای فراهم کردن زندگی بهتر برای خانواده تازه‌تش، ریچارد با تکیه بر تیزهوشی خیابانی و روحیه کارآفرینی‌اش تصمیم گرفت سرنوشت خود را بسازد. او که از همان ابتدا دست به کار بود، بالاخره در شرکت فریتو-لی مشغول به کار شد و پس از «فکر کردن مثل یک مدیرعامل»، ایده‌ای یافت برای خلق طعمی که به بازار بزرگِ هیسپانیک‌ها جذابیت داشته باشد و صنعت تنقلات را نجات دهد. این داستان تصویری برجسته از تجربه مکزیکو-آمریکایی ارائه می‌دهد که کمتر در فیلم‌های جریان اصلی دیده می‌شود. فیلمنامه لیندا یوت چاوِز شخصیّت‌محور است و داستان پیچیده و الهام‌بخش ریچارد را به شکلی نزدیک و صمیمی روایت می‌کند؛ نتیجه فیلمی بسیار انسانی درباره تبعیض، عزم و توانایی تغییر وضعیت با بیرون کشیدن خود از شرایط دشوار است. خودِ داستان — که در واقعیت جنجال‌برانگیز هم هست و درباره اینکه واقعاً چه کسی طعم این تنقلات را ابداع کرده اختلاف وجود دارد — پر از طنز و احساس است. این فیلم در اصل یک داستان عاشقانه میان ریچارد و جودی است؛ همسری حمایتگر و دوست‌داشتنی که فقط نقش حاشیه‌ای ندارد و به عنوان زنی قوی و سرسخت هر صحنه‌ای را که در آن حضور دارد، تصاحب می‌کند. همان‌طور که در اغلب بیوپیک‌ها دیده می‌شود، جلوه‌هایی از بزرگ‌نمایی و اغراق وجود دارد و بی‌کم و کاست احساسات شعاری و هیجانی طراحی شده برای تاب دادن به دل تماشاگر را هم می‌بینیم. بحث‌هایی درباره ایمان و تحقق رویای آمریکایی هم مطرح است که گاهی به همان اندازه که کلیشه‌ای به نظر می‌رسد، احساساتی و دلنشین هم هست. نمایشِ تنوعِ نژادی تنها در قاب دوربین مهم نیست؛ پشت دوربین هم اهمیت دارد. لونگوریا به حرفش عمل کرد و گروهی متنوع برای ساخت فیلم انتخاب کرد، چون اینکه چه کسانی این داستان‌ها را روایت می‌کنند هم اهمیت دارد. حاصل کار لحنی اصیل و حسی راست‌قلمداد است که در بیوپیک‌ها نادر است. سبک کارگردانی لونگوریا پرداخت‌شده و هماهنگ با فیلمنامه است؛ او دیدگاهی روشن و صدایی مشخص دارد. بازیگران هم به همان اندازه قابل‌عشق‌اند؛ کاریزما و همدلی‌شان از لحظه معرفی شخصیت‌ها باعث می‌شود برای ریچارد و جودی دل بسوزانید. انتخاب بازیگران در فیلمی از این دست حیاتی است و در اینجا بسیار موفق از آب درآمده. با وجود پایانی پیش‌بینی‌شده و چند اغراق آشکار در بازنمایی حقیقت، «Flamin’ Hot» داستان جذابِ فردی از طبقه پایین است که صنعت تنقلات را دگرگون کرد. فیلمی بامزه، شیرین و خوشایند که تماشاگرپسند است. نویسنده: لوئیزا مور