فیلم Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga 2020

فاجعه‌بار. من خودم عاشق یوروویژن هستم و هر سال تا جایی که یادم می‌آید آن را تماشا کرده‌ام. بنابراین واقعاً دلم می‌خواست این فیلم را دوست داشته باشم — هم به‌خاطر علاقه‌ام به یوروویژن و هم به‌خاطر علاقه‌ام به ویل فرل. متأسفانه «مسابقه ترانه یوروویژن: داستان فایر ساگا» واقعاً کسل‌کننده و دشوار برای تماشا بود. به نظرم در جنبه‌های زیادی شکست می‌خورد: به‌عنوان یک موزیکال، به‌عنوان یک...

فاجعه‌بار. من خودم عاشق یوروویژن هستم و هر سال تا جایی که یادم می‌آید آن را تماشا کرده‌ام. بنابراین واقعاً دلم می‌خواست این فیلم را دوست داشته باشم — هم به‌خاطر علاقه‌ام به یوروویژن و هم به‌خاطر علاقه‌ام به ویل فرل. متأسفانه «مسابقه ترانه یوروویژن: داستان فایر ساگا» واقعاً کسل‌کننده و دشوار برای تماشا بود. به نظرم در جنبه‌های زیادی شکست می‌خورد: به‌عنوان یک موزیکال، به‌عنوان یک کمدی و حتی به‌عنوان یک کمدی-رمانتیک... هیچ‌یک خوب کار نمی‌کند. حضور گراهام نورتون را دوست داشتم، اما چیز قابل‌توجه دیگری به چشم نمی‌خورد. کمدی فیلم بسیار ضعیف است؛ فرل (لارس) بازی‌ای فراموش‌شدنی ارائه می‌دهد. رچل مک‌آدامز (سیگریت) را چندان بد ندیدم؛ قابل‌قبول است. الکساندرِ دن استونز خسته‌کننده است و اریکِ پیرس برانسون تقریباً بی‌معنی است. چندین چهرهٔ واقعی از ستاره‌های یوروویژن هم در فیلم حضور دارند که کمکی به اثر نمی‌کنند — یک صحنهٔ ترکیب موسیقی با آن‌ها واقعاً شرم‌آور است. فیلم بیش از حد جدی‌ست؛ در برخی لحظات منتظر یک شوخی بودم، بعد متوجه می‌شدم که واقعاً قصد دارد حال‌وهوای جدی داشته باشد. فیلم باید حال‌وهوای واقعی یوروویژن را می‌گرفت: بی‌خیال و سرگرم‌کننده. برای من ناامیدکننده بود. اشکالات زیادی هم در نحوهٔ نمایش سازوکار یوروویژن وجود دارد، اما آن را به حساب حساسیتِ شخصی‌ام می‌گذارم و از آن می‌گذرم.