فیلم Paradise Hills 2019

فکر می‌کنم «Paradise Hills» تقریباً خوب بود و حیف است که نتوانست آن کیفیت را تمام و کمال به دست بیاورد. البته تا آستانهٔ افتضاح هم پیش رفت، پس اینکه با زحمت از آن پایین نیفتاده جای خوشحالی دارد، اما تعریف بزرگی نیست. امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کلیت چندان موفق عمل نکرد. تماشای فیلم واقعاً خوب بود؛...

فکر می‌کنم «Paradise Hills» تقریباً خوب بود و حیف است که نتوانست آن کیفیت را تمام و کمال به دست بیاورد. البته تا آستانهٔ افتضاح هم پیش رفت، پس اینکه با زحمت از آن پایین نیفتاده جای خوشحالی دارد، اما تعریف بزرگی نیست. امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کلیت چندان موفق عمل نکرد. تماشای فیلم واقعاً خوب بود؛ دوباره هم تماشا خواهم کرد و آن را توصیه می‌کنم. این فیلم تا حد زیادی دنبالهٔ معنوی «The Island» است و از بسیاری جهات تقریباً همان سطح کیفیت را دارد. نکاتی وجود دارد که از وجه‌های مثبت فیلم کم می‌کند، ولی اشاره به آن‌ها پیش از دیدن فیلم ممکن است تجربه‌تان را خراب کند. نکتهٔ عجیب، و این را جدی می‌گویم، ترکیب بازیگران است. میلیا جووویچ و اما رابرتس بازیگرانی ثابت‌شده‌اند که می‌توانند به‌راحتی یک فیلم را حمل کنند، اما در کنار آن دنیل مک‌دونالد («Birdbox») و آکوافینا («Jumanji: The Next Level») هم حضور دارند که به‌نظرم اجراهای درخشانی ارائه نمی‌دهند و آن‌ها را بازیگرانِ سطح‌بالا نمی‌دانم. نمی‌دانم بازیگرانِ درجه‌یک‌تر هم وضعِ کلیِ فیلم را بهتر می‌کردند یا نه؛ مشکلات اصلی بیشتر در فیلمنامه است. ارزش تولید فیلم به‌طرز قابل‌توجهی بالا است که با توجه به موضوعِ نمایش ثروتِ افراطی منطقی به نظر می‌رسد. در این فیلم یک داستان کوچکِ معمایی/بقا خوب وجود دارد، اما مطمئن نیستم که از پس چند بار تماشا مقاومت کند.