مستند I Believe in Miracles 2015

برایان کلاف — O.B.E. — «الد بیگ اد» — اسطوره. برای هواداران فوتبال در بریتانیا نام برایان کلاف نیاز به معرفی یا بزرگ‌نمایی ندارد. با اکران فیلم The Damned United در 2009 نام او بیرون از بریتانیا هم شناخته شد. I Believe in Miracles دنبالهٔ مناسبی برای آن فیلم است؛ نوعی توضیح برای اینکه چرا دربارهٔ این مرد و تیمش هم فیلم و هم مستند ساخته...

برایان کلاف — O.B.E. — «الد بیگ اد» — اسطوره. برای هواداران فوتبال در بریتانیا نام برایان کلاف نیاز به معرفی یا بزرگ‌نمایی ندارد. با اکران فیلم The Damned United در 2009 نام او بیرون از بریتانیا هم شناخته شد. I Believe in Miracles دنبالهٔ مناسبی برای آن فیلم است؛ نوعی توضیح برای اینکه چرا دربارهٔ این مرد و تیمش هم فیلم و هم مستند ساخته شده است. کارگردان جانی اوئن اعضای تیم بزرگ ناتینگهام فارست اواخر دههٔ 1970 را دور هم جمع می‌کند، بازیکنان کلیدی را مصاحبه می‌گیرد و حکایت‌های درخشانی از آن‌ها بیرون می‌کشد. هم‌زمان از تصاویر آرشیوی و یک موسیقی متن دوره‌ای پرانرژی و جسورانه بهره می‌برد. کلاف رهبر است؛ شعارش جمع‌کردن ستاره‌ها نیست، بلکه شکل دادن به یک تیم مردان و خواستن از آن‌ها برای سخت‌کوشی، باور به خود و رسیدن به بهترین سطح ممکن است. این فیلم هالیوودی نیست؛ هر بخش این مستند واقعی است و هیچ آزادی هنری در آن اعمال نشده. تیم ترکیبی است از سیگاری‌ها و شوخ‌طبع‌ها، اهل نوشیدنی و دریبل‌زن‌ها، بازیکنان تکنیکی و جنگجوها که همه به روش‌های غیرمتعارف تمرینی و مدیریتی کلاف (و هم‌پیمان به‌همان اندازه مهمش، پیتر تیلور) پاسخ می‌دهند. همه‌چیز این‌جا خلاف جریان مربیان فوتبال امروز است — چه مربی‌ای امروز بازیکنانش را از میان گزنه‌ها عبور می‌دهد و بعد با آن‌ها برای یک نوشیدنی می‌رود؟ بازیکنانی که در بینِ نیمه سیگار می‌کشند؛ باورکردنی نیست، اما چه عالی. این یک داستان واقعی دربارهٔ تیمِ دست‌کم گرفته‌شده است؛ فیلمی برای شادی طرفداران فوتبال، فارغ از اینکه هر یک از ما به کدام تیم در فوتبال بریتانیا تمایل داریم. 9/10