فیلم Host 2020

در مورد فیلم "Host" ابتدا تردیدهایی داشتم. به رغم اینکه زوم در دوران پاندمی بسیار محبوب شد، این به این معنا نیست که مردم به تماشای فیلم‌هایی درباره دیگران که از زوم استفاده می‌کنند، علاقه‌مند هستند. با این حال، باید اعتراف کنم که "Host" به تدریج من را مجذوب خود کرد. این فیلم هیچ‌گاه به کمال نمی‌رسد؛ شخصیت‌ها مدت زمان بسیار بیشتری از آنچه که یک...

در مورد فیلم "Host" ابتدا تردیدهایی داشتم. به رغم اینکه زوم در دوران پاندمی بسیار محبوب شد، این به این معنا نیست که مردم به تماشای فیلم‌هایی درباره دیگران که از زوم استفاده می‌کنند، علاقه‌مند هستند. با این حال، باید اعتراف کنم که "Host" به تدریج من را مجذوب خود کرد. این فیلم هیچ‌گاه به کمال نمی‌رسد؛ شخصیت‌ها مدت زمان بسیار بیشتری از آنچه که یک فرد عاقل انتظار دارد، به زوم متصل هستند، با توجه به آنچه که تجربه می‌کنند. نه تنها زمان زیادی را در مقابل کامپیوترهای خود می‌گذرانند، بلکه در موارد نادری که به مکان دیگری می‌روند (که هرگز خیلی دور نیست)، حتماً لپ‌تاپ‌های خود را هم با خود می‌برند (یکی از شخصیت‌ها حتی در حین حمل لپ‌تاپش به زمین می‌افتد و دستگاه به طرز مناسبی به زمین می‌افتد تا همچنان اقدامات را دنبال کند). این نوع رفتارها به هیچ وجه طبیعی نیست و بیشتر به رفتار شخصیت‌ها در یک فیلمنامه شباهت دارد. می‌دانم که مانیتورهای آنها پنجره‌هایی به دنیای آنها هستند و بدون آنها در تاریکی خواهیم ماند، اما من بیشتر مایل هستم به وجود یک روح شرور اعتقاد داشته باشم تا به وجود یک دوربین ویدئویی که همه‌جا حاضر است. با این حال، بیایید به نکات مثبت بپردازیم. این فیلم از ریتم بسیار خوبی برخوردار است. کارگردان و نویسنده مشترک، راب ساویج، به خوبی می‌داند که پیش‌فرض او در درازمدت پایدار نیست، اما از عجله نیز پرهیز می‌کند. مدت زمان فیلم ۵۶ دقیقه است که به اندازه کافی کوتاه است تا از کسالت جلوگیری کند، اما همچنین به اندازه کافی صبور است تا زمان لازم برای معرفی شخصیت‌ها را داشته باشد. آیا احساس می‌کنیم که آنها را برای همیشه می‌شناسیم؟ قطعاً نه، اما پنج شخصیت اصلی وجود دارند و هر یک به عنوان فردی متمایز با شخصیتی واضح ظهور می‌کنند. علاوه بر این، "Host" دارای جلوه‌های عملی مؤثر و ترس‌های واقعی است؛ صندلی که با شخص نشسته بر روی آن حرکت می‌کند، من را به یاد "Poltergeist" می‌اندازد. همچنین از ردپاهایی که بر روی آرد ریخته شده روی زمین ظاهر می‌شود، بطری که به سمت سر یکی از شخصیت‌ها می‌افتد، لحظه‌ای که یکی از آنها یک پارچه را به هوا پرتاب می‌کند و به جای افتادن به زمین، به شکل یک بدن انسانی آویزان می‌شود، و نهایتاً آخرین نمای فیلم، درست قبل از اینکه کامپیوتر خاموش شود، لذت بردم (یک حادثه دیگر هم وجود دارد که ترجیح می‌دهم فاش نکنم و امیدوارم تأثیر مشابهی بر تماشاگران آینده بگذارد). به طور کلی، این نوع فیلم‌ها معمولاً در زمینه توسعه شخصیت و جلوه‌های ویژه ضعیف عمل می‌کنند. "Host" انسان‌ها را به تصویر می‌کشد و آنها را در احاطه پدیده‌هایی قرار می‌دهد که به طرز قانع‌کننده‌ای این انسان‌ها را به قربانی تبدیل می‌کند؛ بدون جلوه‌های واقع‌گرایانه هرگز باور نمی‌کردیم که این افراد واقعاً در خطر هستند، اما بیشتر اعتبار به بازیگری مربوط می‌شود. اگر بازیگران نمی‌توانستند همدلی ایجاد کنند، برایم مهم نبود که آیا آنها در جایی که هستند می‌مانند یا لپ‌تاپ‌هایشان را با خود می‌برند یا نه، اما آنها این توانایی را دارند و من هم اهمیت می‌دهم.