فیلم The Relic 1997

جرمِ حملِ موادِ مخدر جرم کوچکی است. اما گردن‌زدن کمی سنگین به نظر می‌رسد. «رزق» (The Relic) به کارگردانی پیتر هایمز — که فیلمبرداری را هم خودش انجام داده — بر اساس رمان پرفروش داگلاس پرستون و لینکلن چایلد ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم تام سایزمور، پنلوپه آن میلر، جیمز ویت‌مور و لیندا هانت هستند و موسیقی را جان دبنی ساخته است. موزه تاریخ طبیعی شیکاگو...

جرمِ حملِ موادِ مخدر جرم کوچکی است. اما گردن‌زدن کمی سنگین به نظر می‌رسد. «رزق» (The Relic) به کارگردانی پیتر هایمز — که فیلمبرداری را هم خودش انجام داده — بر اساس رمان پرفروش داگلاس پرستون و لینکلن چایلد ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم تام سایزمور، پنلوپه آن میلر، جیمز ویت‌مور و لیندا هانت هستند و موسیقی را جان دبنی ساخته است. موزه تاریخ طبیعی شیکاگو محموله‌ای از آمریکای جنوبی دریافت می‌کند. یکی از صندوق‌ها که توسط کارمندی به نام جان ویتنی فرستاده شده، به‌نظر پر از برگ است. اما درست زمانی که موزه در آستانه افتتاح نمایشگاهی بزرگ و با حضور مقامات شهر است، یکی از نگهبانان به‌شکل فجیعی کشته می‌شود. آیا سرهنگ پلیس خرافاتی وینسنت دی‌آگوستا (سایزمور) و زیست‌شناس تکاملی دکتر مارگو گرین (میلر) می‌توانند قبل از اینکه دیر شود راز این قتل‌ها را کشف کنند؟ در میان انبوه فیلم‌های موجوداتِ دههٔ ۹۰، «رزق» شاید در نوآوری داستانی جایزه‌ای نبرد، اما در ایجاد تنش و لذتِ لزج و هیجان‌انگیز نمرهٔ بالایی می‌گیرد. بودجهٔ قابل‌توجه فیلم (۷۰ میلیون دلار) معلوم است، اما فیلم ارزش‌های سنتی لازم برای یک اثرِ موجوداتِ هیولاگونه را حفظ کرده: صحنه‌های ناگهانی ترس، شخصیت‌هایی که حاضر نیستند غیرطبیعی را بپذیرند، بچه‌های کلیشه‌ای، پلیس‌های بی‌تجربه، قهرمان و قهرمانهٔ احتمالی، چاشنی رمانس، توضیحات علمیِ کم‌وبیش، نفرین و البته خودِ موجود — یک هیبرید بزرگ و نامعلوم. «کوتوگا» موجودی آرواره‌دار و لزج است که در موزه با بی‌مبالاتی سر بعضی انسان‌های ناتوان را می‌برد. چه کسی از این لذت‌ها بدش می‌آید؟ هایمز شاید نابغهٔ کارگردانی نباشد، اما همان‌طور که سابقه‌اش نشان می‌دهد، در ساخت فیلمی صیقل‌خورده تواناست. اینجا داستانی به‌ظاهر «ب‌مووی» با جلوه‌های فنی خوب سروته می‌شود. نورپردازی و تدوین فضای لازم را می‌سازند و کار صدا در سطح مورد انتظار فیلم‌های وحشت است. مهم‌تر اینکه هایمز در ایجاد تنش استاد است و موجود را زود رو نمی‌کند؛ ما می‌دانیم قاتل کیست و بخش‌هایی کوتاه از آن را می‌بینیم، اما تا هنگام فاجعه در مراسم بزرگ موزه منتظر نمای کامل می‌مانیم — و وقتی موجود را می‌بینیم، ناامید نمی‌شویم. «کوتوگا» ترکیبی از عروسک‌گردانی و جلوه‌های کامپیوتری است، طراحی‌ای اصیل دارد و به‌طرز ترسناک و خوشایندی سرگرم‌کننده است. آن‌قدر که تماشاگر را از بازی‌های معمولی بازیگران منحرف می‌کند. بازی‌ها دقیقاً بد نیستند، اما سایزمور و میلر صرفاً نقشِ آدمِ خُردِ خشن و زیبای سرزنده را ایفا می‌کنند که چندان توجه‌برانگیز نیست. بهترین بازیگر ویت‌مور است، اما نقشِ او کم‌نوشته و کم‌استفاده است. با این حال ایرادات جزئی بازیگری اهمیت زیادی ندارند، چون «رزق» برای یک شب جمع دوستانه کنار یک نوشیدنی و تنقلات آماده است؛ اگر بخواهید با آن خوش بگذرانید، احتمالاً لذت خواهید برد. امتیاز: 7/10 دیالوگ‌های فیلم گاه‌به‌گاه واقعاً خنده‌دارند و به‌نظرم طراحی موجود هم نسبتاً جالب است — اگرچه هر بار که ظاهر می‌شود تقریباً در تاریکی محض است. نمرهٔ نهایی: ★★½ — چیزهای زیادی داشت که به من می‌پسندید، اما به‌عنوان یک کل به‌خوبی عمل نکرد. لیندا هانت نقش رئیس موزه «کاتبرت» را دارد که دائماً به‌دنبال راه‌هایی برای جمع‌آوری پول است. یک جشن خیریهٔ بزرگ با حضور شهردار و دیگر مقامات اولویت اصلی اوست، اما این برنامه ممکن است به‌هم بخورد چون ستوان پلیس دی‌آگوستا به مرگ‌های عجیبی مشکوک شده که اجساد از هیپوتالاموس‌شان خالی شده‌اند. در همین حال دانشمندی به‌نام مارگو در حال بررسی لاشهٔ یک سوسک بزرگ است که له‌اش کرده (سرانجام یک کتاب شیمی نیم‌تنی کاربرد پیدا می‌کند!) و DNA هیبریدی‌ای از حشره و سوسمار دارد. او با کارآگاه شریک می‌شود و خیلی زود در زیرزمین موزه اوضاع از کنترل خارج می‌شود و جشن شیکِ کاتبرت تبدیل به چیزی بسیار خطرناک (و خیس!) می‌شود. همه‌چیز تا حدی کلیشه‌ای است، با بازیگران متوسطی که داستانی به‌قدمت کوه‌ها را روایت می‌کنند. جلوه‌های بصری در پایان کمی شور و حال می‌آورند، اما نه آن‌قدر که فیلم را از شکست در تقریباً همهٔ جنبه‌ها نجات دهند. هانت جز یک شانه‌بالا انداختن یا یک خط بُرّنده کار زیادی اضافه نمی‌کند و سایزمور هم با این فیلمنامهٔ ضعیف و بی‌شتاب نتوانسته بازی قدرتمندی ارائه دهد. حسش شبیهِ یک قسمت کش‌دار از «استارگیت» است — فقط خیلی طولانی‌تر.